Εικονικό δίχτυ ασφαλείας

Χαμένοι στο κείμενο του Συντάγματος εμείς, χαμένοι στη μετάφραση οι δημοσιογράφοι των ξένων αποστολών, χαμένοι στα τηλεπαράθυρα οι τηλεθεατές, χαμένοι στον κόσμο τους οι περισσότεροι πολιτικοί που παρελαύνουν από αυτά και ένας τόπος ολόκληρος μοιάζει με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και περνά από τη συντριπτική μεγέθυνσή του από τις παγκόσμιες κάμερες στην απόλυτη σμίκρυνσή του από τις δικές του, χάνοντας την αίσθηση των μεγεθών και της πραγματικής σημασίας τους.

Και πώς να μην τη χάσει όταν την ίδια στιγμή που ανακοινώνεται επιτέλους το βήμα το οποίο περιμένουν όλοι από τους δύο πολιτικούς αρχηγούς ξεσπούν στα τηλεπαράθυρα οι πρώτοι καβγάδες της «στρατηγικής προσπάθειας συνεννόησης». Οι μισοί μιλούν για συνεργασία, οι άλλοι μισοί αρνούνται με πάθος τον όρο. Σαν να μην άλλαξε τίποτε; Σαν να μην κατάλαβε κανείς τίποτε; Να θεωρήσουμε ότι αυτό το καβγατζίδικο θέαμα είναι η προσπάθεια για επιστροφή στην ευδαίμονα αμεριμνησία μιας τηλεοπτικής χώρας, που βρέθηκε ένα βήμα πριν από το σάλτο μορτάλε, ενώ η εικονική της πραγματικότητα προσπαθεί να συντηρήσει την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι ένας επικοινωνιακός πολτός, που εντός του συντηρούνται αναλλοίωτα τα εθνικά της τσαμπουκαλίδικα χαρακτηριστικά;

Πέφτουμε πάνω στον σκληρό καβγά των Γκιουλέκα – Γείτονα, για παράδειγμα στο Mega, ενώ καλά καλά δεν έχουμε προλάβει να αντιληφθούμε την εθνική σημασία των πλάνων που έχουν φτάσει από το Προεδρικό Μέγαρο με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο κέντρο και τους Παπανδρέου και Σαμαρά εκ δεξιών και εξ ευωνύμων, τα οποία αποπνέουν τη σκληρή πίεση των συνθηκών. Απ’ έξω πενήντα περίπου τηλεοπτικά συνεργεία από όλο τον κόσμο και πλήθος δημοσιογράφων επιδίδονται σε κλωτσοπατινάδα για μια εικόνα, για μια ανακοίνωση.

Οι σκηνές που περιγράφονται την επομένη, τραγελαφικές. Ενας ρεπόρτερ χάνει το ρολόι του, το αφήνει για να το βρει αφού δώσει την ανταπόκριση, επιστρέφει έπειτα από λίγο και βρίσκει εκτός από το δικό του, κι άλλα ρολόγια, γυαλιά, φακούς από γυαλιά, κασκόλ και ό,τι άλλο χάθηκε στον πόλεμο για ένα… κομματάκι από την ανακοίνωση της Προεδρίας. Εδώ ο τόπος έμοιαζε να παίρνει μέγεθος γιγάντιο, να γίνεται επίκεντρο και αρένα επικοινωνιακού πολέμου.

Η φαντασμαγορία της παγκόσμιας ενημερωτικής φρενίτιδας απειλεί να παρασύρει την απαραίτητη ψυχραιμία της εγχώριας ενημέρωσης, καθώς έγκυρα και μεγάλα δίκτυα ανακοινώνουν πληροφορίες που προκαλούν σύγχυση παρακάμπτοντας θεσμούς της ελληνικής δημοκρατίας. Για παράδειγμα, το θέμα της παραίτησης από την Πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου με πολιτική απόφαση του ιδίου, που όμως, η πραγματοποίησή της υπόκειται σε αυστηρό συνταγματικό πλαίσιο – για να μην ξεχάσουμε και όσα ξέρουμε, όχι ως σπουδαγμένοι, αλλά ως πολίτες μιας συνταγματικώς (ακόμη) κατοχυρωμένης δημοκρατίας – γίνεται το επίκεντρο ενός εγχώριου επικοινωνιακού σόου, αλλά και ενός διεθνούς. Το πρωί της Δευτέρας ο συνταγματολόγος Αντώνης Μανιτάκης περιγράφει στη ΝΕΤ με σαφήνεια τα βήματα που ορίζει το Σύνταγμα, πέρα από ηθικές, συναισθηματικές και κυρίως πολιτικάντικες ερμηνείες που θολώνουν επί μέρες το τοπίο. Παρ’ όλ’ αυτά μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας επισήμως δεν έχει αποσαφηνιστεί η διαδικασία.

Ετσι, από τη μεγέθυνση που προσδίδει στις εξελίξεις στη χώρα το παγκόσμιο βλέμμα, περνούσαμε στη σμίκρυνσή της στα όρια των εγχώριων τηλεπαραθύρων. Το επόμενο πρωί η ένταση ξεσπάει ακόμη πιο σκληρή, με τους εκπροσώπους ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ να ανεβάζουν τους τόνους και να διαπληκτίζονται με εκπροσώπους της απερχόμενης κυβέρνησης, αλλά και μεταξύ τους (Ξενογιαννακοπούλου – Μαρκόπουλος, Χριστοφιλοπούλου – Τραγάκης – Σοφιανός, Μανωλάκου (ΚΚΕ) – Βούτσης (ΣΥΡΙΖΑ). Μύλος. Σε αυτόν μας οδηγούν διαρκώς και ανεξαρτήτως της σημασίας των προβλημάτων μας τα καθιερωμένα τηλεπαραθυράτα ήθη και οι ιδιόμορφες εγχώριες επικοινωνιακές νοοτροπίες. Το θέαμα των κοκορομαχιών παραμένει το κλειδί για τον εντυπωσιασμό των ψηφοφόρων του ενός ή του άλλου κόμματος, του ενός ή του άλλου πολιτικού, κάτι σαν εικονικό δίχτυ ασφαλείας του πολιτικού συστήματος, ενώ η θέα της αβύσσου έχει κόψει την ανάσα του φιλοθεάμονος πλήθους.