Mιλάνε μια άγνωστη γλώσσα

Επειδή ο κόσμος κινδυνεύει να χαθεί σήμερα μέσα σ’ ένα πέλαγος κατασκευασμένων πληροφοριών και αντιφάσεων, θα μπορούσατε να μας πείτε με λίγες λέξεις τι ακριβώς πιστεύετε να συμβαίνει;

Χ.Ρ.: Καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια για να μπορώ να βλέπω τηλεόραση, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταλάβω ώς πού μπορεί να φτάσει η βλακεία των πολιτικών. Προσπαθώ να καταλάβω τι λένε όλη μέρα, και δεν καταλαβαίνω τίποτε. Είναι σαν να μιλάνε μια άγνωστη γλώσσα. Για μένα λοιπόν, που υποτίθεται ότι γίνονται όλα αυτά για τα οποία μιλάνε, για μένα την εργαζόμενη, για μένα τη μητέρα, για μένα που πάω στη λαϊκή, που πάω στο σούπερ μάρκετ, για μένα που είμαι το κλειδί για να ανοίξει η πόρτα, δεν καταλαβαίνω τίποτε. Είναι λοιπόν σαν να μου τα έχουν κλέψει όλα αυτά τα πράγματα. Είναι κλεφτρόνια. Κι εγώ προσωπικά με το να ζω σ’ έναν κόσμο μη πραγματικό, σ’ έναν κόσμο φανταστικό όπως είναι το θέατρο, κατορθώνω να επιβιώνω. Με τους υπόλοιπους όμως τι γίνεται;

Μ.Α.: Η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι σαν να έχουμε μπει σ’ έναν λαβύρινθο με παραμορφωτικούς καθρέφτες.

Χ.Ρ.: Οχι, πρόκειται περί τύφλωσης.

Μ.Α.: Ναι, αλλά ηθελημένης τύφλωσης. Το κυρτό κάτοπτρο σε κάνει τέρας. Δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Βλέπεις τον άλλο και του λες: «Εσύ είσαι το τέρας». Πρόκειται για μια συνολική παραμόρφωση, για μια τερατωδία. Για να καταλάβω αυτό που γίνεται, ένας άνθρωπος όπως εγώ, που δουλεύει στα πολιτικά και στα οικονομικά, καταλήγω σ’ αυτό που λέμε «πλείων οφθαλμός» της τραγωδίας. Δηλαδή το τρίτο μάτι της τραγωδίας. Αυτό που μας χτυπάει σήμερα, είναι το σύμπλεγμα «ύβρις νέμεσις». Μόνο αν μυηθείς στο τραγικό μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω μας.