Δύο θρύλοι στην ίδια σκηνή

Εβδομήντα ο ένας, εβδομήντα τριών ο άλλος, είναι και οι δύο η ζωντανή απόδειξη ότι το… γήρας είναι μια λέξη σχετική. Από τη μια ο πολυβραβευμένος (7 Grammies) Τσούτσο Βαλντέζ και η μπάντα των AfroCuban Messengers – ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή εκπρόσωπος της λάτιν τζαζ και της πιανιστικής κουβανικής σχολής – και από την άλλη ο τελευταίος εν ζωή θρύλος της φρι τζαζ, ο σαξοφωνίστας (συνθέτης, πιανίστας, τραγουδιστής, ποιητής κ.λπ.) Αρτσι Σεπ. Μπορεί η συνάντησή τους στο Παλλάς να μοιάζει με την πρώτη ματιά αναπάντεχη (κυρίως για όσους παρακολουθούν τα πράγματα από κοντά), υπάρχει όμως ένα κοινός παρονομαστής.

«Οταν ήμουν 19 ετών», έλεγε ο Βαλντέζ σε πρόσφατη συνέντευξή του, «στα διαλείμματα των παραστάσεων συνηθίζαμε να τζαμάρουμε με τον Εμίλιο Μόντε (ντράμερ σε ένα από τα μετέπειτα γκρουπ του Βαλντέζ). Οι άλλοι που ήταν μεγαλύτεροί μας, έλεγαν ότι το κάναμε γιατί ήμασταν νέοι. Στοιχημάτιζαν μάλιστα ότι όσο μεγαλώναμε τόσο θα την βαριόμασταν τη μουσική. Αυτό σαν σκέψη με λυπούσε αφόρητα και αναρωτιόμουν αν όντως θα συνέβαινε κάποτε. Λοιπόν, κοιτάξτε με! Είμαι 70 και νιώθω το ίδιο. Το πάθος μου να μαθαίνω και να ανακαλύπτω πράγματα, αντί να μειώνεται, μεγαλώνει. Η μουσική δεν σταματάει ποτέ».

Κάτι ανάλογο όμως είχε πει παλιότερα και ο Αρτσι Σεπ, πνεύμα ελεύθερο, βαθιά πολιτικοποιημένο, ένας διανοούμενος της μουσικής που είναι εν δράσει από τις αρχές του ’60, καταλαμβάνοντας μια θέση στην πρώτη γραμμή των θρύλων της τζαζ. Ενας αβανγκαρντίστας που έχει διαρκώς τις κεραίες του ανοιχτές σε νέα ακούσματα κι έχει πειραματιστεί ακόμα και με ράπερ…

«Η μαύρη μουσική», έλεγε, «ανθεί στην αλλαγή. Πρέπει να προσπαθούμε να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, γιατί αλλιώς δεν γίνεται να υπάρξουμε. Πρέπει να είμαστε αντάρτες του πολιτισμού για να επιζήσουμε».

Η συνάντηση Βαλντέζ και Σεπ έχει κάνει πρεμιέρα σε δυο μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού, δίνοντας τη δυνατότητα στο κοινό να ζήσει μια πραγματική κουβανική γιορτή αφήνοντας τους δυο μεγάλους αυτοσχεδιαστές να συναντηθούν στο κοινό πεδίο μιας κυτταρικής μνήμης που έχει σαν θεό του τον διονυσιακό ρυθμό…