«Φοβάμαι ακόμα τη σκηνή»

Η φωνή της ακούγεται στο τηλέφωνο από ένα μικρό καφέ στο Γουισκόνσιν, όπου πάει για να απολαύσει μια «μεγάλη ζεστή κούπα καφέ». Μετακινείται σε μια πιο ήσυχη γωνιά του για να ακουγόμαστε καλύτερα – «είναι οι μικρές απολαύσεις της ζωής αυτές», λέει η Μαντλέν Πεϊρού, και αυτές τις μικρές χαρές δεν θέλει να χάνει. Εχει αγωνιστεί γι’ αυτές. Δεν σκοπεύει να τις ανταλλάξει με καμιά φήμη ή «επιτυχία», για κανένα προμόσιον, εκτός αν είναι πάνω – κάτω στα μέτρα που θέλει η ίδια.

Τότε, που την ανακαλύψαμε να τραγουδάει Μπίλι Χόλιντεϊ και Λέοναρντ Κοέν με έναν τρόπο που σε έκανε να σταματήσεις και να προσέξεις και ο κόσμος όλος πραγματικά τέντωνε τα αυτιά του για να την ακούει, η Πεϊρού είχε τρομάξει. Σχεδόν το έβαλε στα πόδια.

Μεσολάβησε η περίφημη περίοδος της «εξαφάνισής» της που η δισκογραφική εταιρεία χρησιμοποίησε εντέλει και ως διαφημιστικό τρικ, προσλαμβάνοντας μέχρι και ντεντέκτιβ για να την εντοπίσουν. Ο,τι και να έγινε, η Μαντλέν επανήλθε και συνέχισε να γράφει τραγούδια και να βγάζει δίσκους – πιο πρόσφατος το «Standing On The Rooftop», ιλιγγιώδης τίτλος – για σταθερά και ακλόνητα τραγούδια.

«Είναι σαν να γεμίζω κενά, σαν να ενώνω τις τελείες και να βρίσκω τη ροή της μουσικής», λέει, «και μετά το τραγούδι παίρνει τη μορφή του και τη δύναμη να σε ταξιδεύει». Είναι ένας τρόπος να το περιγράψεις. Και την ενθουσιάζει η τζαζ που, εξ ορισμού είναι αυτό το μείγμα των διαφορετικών στοιχείων… «Κάπως σαν να μαγειρεύεις εκείνο το φαγητό που ρίχνεις μέσα στην κατσαρόλα διάφορα υλικά, ό,τι θέλεις, και βγαίνει μετά κάτι πολύ ωραίο και γευστικό… Και στην Ελλάδα, φαντάζομαι θα υπάρχει κάποιο τέτοιο φαγητό». Στην Ελλάδα, όλο και πιο πολύ θα μαγειρεύουμε έτσι… Ο,τι υπάρχει, το ρίχνεις στην κατσαρόλα και ό,τι προκύψει – δημιουργικό και fusion (αν θέλεις) για να μην πέσει κι άλλο το ηθικό.

Η Πεϊρού είναι ενήμερη για την κρίση. «Παρακολουθώ τις εξελίξεις, αλλά δεν τα καταλαβαίνω όλα. Νιώθω την ανάγκη να βρούμε καινούργιους τρόπους ώστε να μπορέσουμε να χειριστούμε τα πράγματα και να συνηθίσουμε να περνάμε καλά και με λιγότερα. Συνέβη και με τη μουσική βιομηχανία, για να επιζήσει έπρεπε να ανακαλύψει νέα πράγματα». Τα τραγούδια της, το φολκ, μπλουζ, σουίνγκ ρεπερτόριό της παραπέμπουν στο παρελθόν της μεγάλης ύφεσης των ’30s. Μέσα στο κλίμα.

Στο μεταξύ, κάτι που μάλλον οι θαυμαστές της εκτιμούν ιδιαίτερα, παραμένει έως σήμερα το γεγονός πως η Πεϊρού ποτέ δεν ήταν ανοιχτό βιβλίο. Λίγο μυστήριο, δεν έβλαψε κανέναν. Και ένα – κάποιο – μυστήριο τυλίγεται γύρω της σαν καπνός. Οσο και να είναι απλή και προσηνής στις συνεντεύξεις της, δεν αποκαλύπτει πολλά.

Γεννήθηκε στην Αθήνα της Τζόρτζια στις Ηνωμένες Πολιτείες και μεγάλωσε μεταξύ Καλιφόρνιας και Μπρούκλιν, μετά μετακόμισε στο Παρίσι, όπου η μητέρα της έπιασε δουλειά σε μια τράπεζα, ενώ η Μαντλέν, έφηβη, γοητευόταν από τους μουσικούς του δρόμου στο Καρτιέ Λατέν. Δεν άργησε να βρεθεί ανάμεσά τους τραγουδώντας Ελα Φιτζέραλντ – και εκεί ήταν που την άκουσαν τα σωστά αυτιά και την ψάρεψε η δισκογραφία. Φήμες λένε πως και τότε που είχε εξαφανιστεί τριγύριζε και τραγουδούσε σε εκείνους, πάλι, τους παριζιάνικους δρόμους. Παλιές αγάπες, δηλαδή.

Με λίγα λόγια, δεν έχει αλλάξει πολύ από τότε. «Ακόμη δεν έχω ξεπεράσει εντελώς τον φόβο της σκηνής», εξομολογείται. «Ακόμη και σήμερα, πριν βγω τρέμουν τα πόδια μου, νιώθω αυτή την πίεση και το σφίξιμο στο στομάχι. Χρειάστηκε να δουλέψω πολύ και σοβαρά πάνω σε αυτό για να το ξεπεράσω. Κατά μυστήριο τρόπο, με το που θα αρχίσω να τραγουδάω το τρακ σταματάει και όλα είναι οκέι».

Δεν μπορεί να σκεφτεί τι θα έκανε αν δεν τραγουδούσε. «Μου περνάει αυτή η σκέψη από το μυαλό. Δηλαδή, τι θα έκανα αν ξυπνούσα μια μέρα και είχα χάσει τη φωνή μου. Αλήθεια, τι; Ισως να έκανα μαθήματα σε παιδιά. Ναι, μάλλον αυτό θα ήταν κάτι που θα μπορούσα να κάνω. Θα μπορούσα να διδάξω». Προς το παρόν, κάτι τέτοιο δεν θα της ζητηθεί. Η φωνή και τα τραγούδια είναι στη θέση τους και η Πεϊρού σε λίγο θα είναι στην Αθήνα. Την αφήνω να απολαύσει με την ησυχία της τον big καφέ της, στο Γουισκόνσιν.