Τελευταία ώρα. Σήμερα κληρώνει

Πώς θα τελειώσει η σημερινή μέρα, μέγα άγνωστον. Περιμένουμε όρθιοι οι πάντες στο εδώλιο του κατηγορουμένου την ετυμηγορία του ευρωπαϊκού δικαστηρίου. Οι περισσότεροι σαν τον τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι κοιτάνε από πού θα τους έρθει το σουτάρισμα, κάποιοι αδιαφορούν και βλέπουν τις ειδήσεις στο Star. Αλλοι, και δεν είναι λίγοι, ελπίζουν στον Θεό της Ελλάδος που, δεν μπορεί, τελευταία στιγμή θα μας σώσει εμάς τους Ελληνες που ξεχωρίζουμε απ’ όλους τους άλλους λαούς διότι ως γνωστόν έχουμε τον κώλο πίσω.

Ξέρω επίσης και μερικούς που σου λέει «δε μπά’ νά ‘ρθουνε και οι Γερμανοί να μας κυβερνάνε. Απ’ τους δικούς μας καλύτερα θα το κάνουνε». Μου είπανε ακόμα και για κάτι Ελληνες υπερβορείων προαστίων, κατά Λονδίνο μεριά, που τρίβουνε τα χέρια τους σαν διεθνείς κοσμοπολίτες μαυραγορίτες διότι απ’ την πτώχευση θα βγάλουνε τα φράγκα τα χοντρά. Κάπου βέβαια, για να επανέλθουμε στα πάτρια εδάφη, πήρε το μάτι μου σε μια γωνιά του μισοκαμένου Συντάγματος την κυρία Παπαρήγα (ιδιοκτήτρια της πλατείας εκ χρησικτησίας) να ξερογλείφεται που θα περάσει η χώρα υπό κατοχήν κι αυτή θα την ελευθερώσει να την κάνει κομουνίστρια και να την αποτελειώσει.

Ομως υπάρχουν, λέει, όχι πολλοί, ούτε καν ελάχιστοι, μετριούνται στα δάχτυλα (πήγα να γράψω «στο φιλιατρό», αλλά για ποιον; να καταλάβει τι; Γι’ αυτό και συνεχίζω στην καθομιλουμένη) στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι αυτοί που είδαν το «κακό με δρασκελιές να πλησιάζει» εδώ και είκοσι χρόνια τώρα, κι έχουνε κλείσει πόρτες και παράθυρα και γυρισμένοι προς τα μέσα αποστηθίζουν λέξεις, φράσεις, βλέμματα κι αισθήματα, ηλιοβασιλέματα σε παραλίες του Ομήρου, γυμνά κορμιά που πίνουν φως να ζωντανέψουν σ’ άλλους καιρούς, ψηφιδωτά πριν τα ξεδοντιάσει η μνήμη, συνήθειες και βήματα μισά στη λάσπη μισά στο σύννεφο, γαλάζιους αστερίες ονείρων, ντροπές που άναβαν τον πόθο, μισοθαμμένα αγάλματα δίπλα σε παπαρούνες και προφυλακτικά να ψιθυρίζουν πανάρχαια ρεμπέτικα, ποτάμια που γυρνάνε στην πηγή τους γιατί έτσι το θέλει η ποίηση, και σώματα λευκά και τηλαυγή που «ήταν μια φορά».

Μ’ ευλόγησε η τύχη και βρέθηκα κοντά σ’ έναν απ’ αυτούς μια νύχτα του ’80 σ’ ένα κλειστό περιβόλι που άνθιζε κάτω απ’ το φως των αστεριών. Μου είπε δείχνοντας το μέρος της καρδιάς, σαν νά ‘δειχνε λαχείο: «Ενα ελάχιστο ποσό, ένα ποσό κοντά στο τίποτα κερδίζουν μόνο όσα (κατα)λήγουν στο μηδέν».