ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

H πολιτική για τη μετανάστευση

Παναγιώτης Δ. Καραδήμας

Λέγεται πως όταν κάποτε ένας στενός συνομιλητής του Ελευθέριου Βενιζέλου τον ρώτησε: «Μα κύριε πρόεδρε, τι είστε τέλος πάντων; Μεταρρυθμιστής ή Συντηρητικός; Σοσιαλιστής ή Αντιδραστικός;», εκείνος με παρρησία απάντησε: «Είμαι ό,τι χρειάζεται κατά περίσταση. Δηλαδή είμαι πολιτικός!».

Τα συμπεράσματα από αυτή την αποστομωτική απάντηση είναι σαφή και απορρέουν από την αντίληψη των πραγμάτων που είχε ο σπουδαίος εκείνος πολιτικός. Εβλεπε την πολιτική όχι ως ευκαιρία για να αποδείξει κανείς την ιδεολογική προσήλωσή του, αλλά ως μια πολύ σοβαρή δουλειά που έχει να αντιμετωπίσει συγκεκριμένα ζητήματα και καλείται να δώσει λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα. Λύσεις που δεν μπορεί να δοθούν αν δεν παρακαμφθούν όλες οι ιδεοληψίες και τα στερεότυπα που μας κρατούν καθηλωμένους. Και αναλόγως των λύσεων, θα προκύψει ένα όραμα, ένας μακροπρόθεσμος στόχος που θα κινητοποιήσει τους πολίτες προς αυτή την κατεύθυνση.

Ολα τα παραπάνω, όσο αυτονόητα φαίνονται θεωρητικώς άλλο τόσο δυσεύρετα είναι στην πράξη. Δυστυχώς, στη σημερινή Ελλάδα ελάχιστοι αντιμετωπίζουν την πολιτική με τη μέθοδο του Ελευθέριου Βενιζέλου και αν κάποιος το κάνει θεωρείται δημόσιος κίνδυνος.

Αρκεί ένα παράδειγμα. Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, η κυβέρνηση πέρασε νομοσχέδιο για τη μετανάστευση. Καθιέρωσε το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» για τις δημοτικές εκλογές στους νόμιμους μετανάστες και παράλληλα απαγόρευσε κάθε νομιμοποίηση λαθρομεταναστών, όταν τη διετία 2005-2007 είχαν νομιμοποιηθεί χωρίς κανένα κριτήριο 150.000 παράνομοι μετανάστες.

Απέναντι στην πρωτοβουλία αυτή στάθηκε η μονίμως εκτός πραγματικότητας Αριστερά που μίλησε για την «αναλγησία» της κυβέρνησης ως προς τους λαθρομετανάστες και ο επίσης εκτός τόπου και χρόνου κ. Σαμαράς, ο οποίος υποσχέθηκε πως μόλις κυβερνήσει θα καταργήσει τον νόμο. Οι νοήμονες αναγνώστες ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Ο Πάγκαλος και οι δικηγόροι

Σάκης Γαλιγάλης

ΠΑΠΑΓΟΥ

Κανένα από τα επιχειρήματα της ανακοίνωσης του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών για τη «διαγραφή» του Πάγκαλου δεν είναι αποκλειστικό πρόβλημα των δικηγόρων. Ειδικά για εκείνο της βραδύτητας στην απονομή της Δικαιοσύνης, καλό θα είναι οι δικηγόροι να αναλογιστούν και τις δικές τους ευθύνες (φάμπρικα των αναβολών).

Ο Πάγκαλος έχει δίκαιο στο θέμα αυτό και βεβαίως έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες, για πολλά άλλα θέματα. Μια, δε, και μάθαμε ότι είναι ήδη συνταξιούχος δικηγόρος, καλό είναι να εγκαταλείψει την ενεργό πολιτική, παραιτούμενος βεβαίως και της βουλευτικής σύνταξης. Θα είναι πιο χρήσιμος για τη χώρα, αν συνεχίσει να λέει την άποψή του για τα πολιτικά θέματα χωρίς κομματικές ή κυβερνητικές δεσμεύσεις.

Το ελληνικό θαύμα

Γιάννης Παρωτίδης

Η πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας ίσως στο μέλλον να περιοδολογείται ως προ και μετά Μνημονίου. Στην π.Μ. εποχή, επί σχεδόν δύο αιώνες από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, το τελευταίο, ο δημόσιος τομέας με τη στενή και την ευρεία έννοιά του, διογκωνόταν συνεχώς. Επί δύο αιώνες στήριζε την ιδιωτική οικονομία με συμβάσεις και επιχορηγήσεις κάθε είδους. Μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη, μια κρατικοδίαιτη κοινωνία και ένα κράτος υπερτροφικό, δύσκαμπτο, αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο, λιγότερο ή περισσότερο κατά περιόδους, τελούσε σε μια ψυχασθενική σχέση αγάπης – μίσους με εμάς, τους πολίτες του. Μας έκλεβε και το κλέβαμε – κλέβοντας παράλληλα ο ένας τον άλλον -, μας προσλάμβανε ακόμη και αν δεν υπήρχε ανάγκη, μας πλήρωνε με δανεικά.

Μέχρι πολύ πρόσφατα οι προσλήψεις αυτές, όπως και όποια άλλη δοσοληψία, προϋπέθεταν πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων. Ακόμη και μετά τη θεσμοθέτηση του ΑΣΕΠ, τη μεγαλύτερη «επανάσταση» στην Ελλάδα έπειτα από εκείνη της ανεξαρτησίας, οι πολιτικοί μας σε εθνικό αλλά και τοπικό επίπεδο έβρισκαν όλες τις πιθανές κερκόπορτες για προσλήψεις σε ΔΕΚΟ και δήμους κι εμείς ευχαριστημένοι τους χαρίζαμε την ψήφο και παρείχαμε νομιμοποίηση σε αυτό το σάπιο σύστημα.

Ακόμη και όσοι από εμάς αρνηθήκαμε σε προσωπικό επίπεδο τη βολική αυτή για όλα τα μέρη συναλλαγή, που αρνηθήκαμε να πάρουμε δουλειές στο ή με το Δημόσιο ύστερα από αναμονή σε προθαλάμους βουλευτικών και υπουργικών γραφείων, που δεν ψηφίζαμε με κριτήριο το αποτελεσματικότερο «μέσον» ή εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα αλλά την ακεραιότητα και ικανότητα του υποψηφίου, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ανεχόμασταν τη γενικότερη κατάσταση, το ήθος του βολέματος, της κάλυψης και ανοχής.

Κράτος και πολίτες, ανεύθυνα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο βιώναμε το λεγόμενο ελληνικό θαύμα, απολαμβάναμε μια Ελλάδα που παρήγε λίγα και έτρωγε πολλά και όλοι απορούσαμε προς στιγμήν πού τα βρίσκαμε.

Μέχρι που το θαύμα έσκασε σαν φούσκα και προσγειωθήκαμε βίαια στη μ.Μ. εποχή. Χωρίς αυταπάτες, αφού όλες τις κάψαμε. Με χρέος δυσβάστακτο, όχι μόνο οικονομικό. Χρέος προσωπικό και συλλογικό, χρέος απέναντι στον εαυτό του ο καθένας για το καλύτερο δυνατό, χρέος αλληλεγγύης απέναντι στον άλλο. Η νέα φτώχεια που ελλοχεύει αντιμετωπίζεται μόνο αν οι προσπάθειες είναι και ατομικές και συλλογικές. Με ευθύνη και ατομική και συλλογική. Ούτε μόνο με το ένα ούτε μόνο με το άλλο. Αυτό πρέπει να είναι το ελληνικό θαύμα στη μ.Μ. εποχή.

Οι παροχές του ΟΕΕ

Αγγελική Ηλιοπούλου

Από καιρό οι δικαιούχοι παροχών του ΟΕΕ περιμένουμε φέτος τη διανομή δελτίων αγοράς βιβλίων για το έτος 2011. Σε επικοινωνία λοιπόν με τον Οργανισμό πληροφορήθηκα μόλις σήμερα, και από τον διαδικτυακό τόπο αλλά και σε προσωπική τηλεφωνική επαφή με τα κεντρικά, ότι φέτος δεν θα διανείμει δελτία αγοράς βιβλίων και δεν θα οργανώσει άλλες εκδρομές για τους δικαιούχους.

Σημειωτέον σε ερώτησή μου αν οι κρατήσεις μας υπέρ του ΟΕΕ εξακολουθούν και για ποιο λόγο, ο υπάλληλος μου απάντησε ότι φυσικά εξακολουθούν, αλλά για περαιτέρω πληροφορίες με παρέπεμψε σε ανωτέρους, σε τηλέφωνα που δεν απάντησαν ποτέ!

Οι αντοχές

των πολιτών

Εμμανουήλ Βασιλόπουλος

Η αντοχή του κόσμου στα μέτρα που λαμβάνονται κάθε φορά που πρόκειται να εκταμιευτεί η νέα δόση τελειώνει, καθώς είναι πλέον αβάσταχτα και βυθίζουν τη χώρα ολοένα και περισσότερο στην ύφεση, χωρίς ημερομηνία λήξεως.

Οι εξαγγελίες της μείωσης των μισθών και επιδομάτων είναι απατηλές διότι παρουσιάζουν ένα ποσοστό χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα σχεδόν καθημερινά χαράτσια, που αν προστεθούν στη μείωση, ανεβάζουν τη συρρίκνωση του εισοδήματος πάνω από το 40%.

Η εργασιακή εφεδρεία, που στην πραγματικότητα είναι απόλυση, δεν θα επιτύχει τίποτε περισσότερο από την ένταση της ύφεσης και την πτώχευση των Ταμείων, που θα στερηθούν τις εισφορές των εργαζομένων. Μήπως, αλήθεια, το ανύπαρκτο οικονομικό σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπει έναν εργαζόμενο για κάθε συνταξιούχο;

Δεν θα παραλείψω να επιστήσω την προσοχή και στην περιφρόνηση που δείχνουν στις διατάξεις του Συντάγματος, μιας και τα περισσότερα από τα εξαγγελλόμενα μέτρα είναι αντισυνταγματικά. Ολες οι παραπάνω εκτροπές γίνονται δήθεν για τη σωτηρία της χώρας από την χρεοκοπία.

Τι είναι αυτό που νομιμοποιεί μια κυβέρνηση με δημοσκοπικό πλέον ποσοστό κάτω του 15% να αποφασίζει για τις τύχες του λαού μας; Η αναξιοπιστία της κυβέρνησης έχει φτάσει σε σημείο όπου και το ΔΝΤ δεν εμπιστεύεται τις προφορικές υποσχέσεις και ζητάει γραπτές δεσμεύσεις, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τον Πρωθυπουργό.

Η απελευθέρωση των ταξί

Δημήτριος Μεταξάς ΚΑΝΑΔΑΣ

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος να έχει πάει στην Ελλάδα και να μην έχει αντιμετωπίσει κάποια περιπέτεια με ταξιτζή (αναφέρομαι στην Αθήνα). Αυτή η περιπέτεια έρχεται σε πολλά σχήματα και μεγέθη. Μία είναι να σου κάνει τον γύρο της Αθήνας ενώ η απόσταση είναι πολύ κοντινή για να σου πάρει περισσότερα χρήματα. Η άλλη είναι να σε πάρει από κεντρικό σταθμό π.χ. αεροδρόμιο, ΚΤΕΛ (σταθμός λεωφορείων), σιδηροδρομικό κ.λπ. και να σε χρεώσει ό,τι του καπνίσει για τις βαλίτσες και τον σταθμό. Ας μην ξεχάσουμε και την πιο ωραία περίπτωση που σταματάει ο ταξιτζής, σε ρωτάει πού πας και αν είναι στο δρομολόγιό του σε παίρνει, αν όχι, δικό σου πρόβλημα. Αυτό όντως δεν νομίζω να συμβαίνει σε άλλη χώρα του κόσμου. Ολα αυτά με κάνουν να πιστέψω πως αυτός ο άνθρωπος δεν με έχει και τόσο ανάγκη. Με αυτή την ανέντιμη και δικτατορική συμπεριφορά, πώς μπορούμε να τους συμμεριστούμε; Η Αθήνα με πληθυσμό 5 εκατ. έχει 15.000 ταξί. Το Μόντρεαλ με πληθυσμό 3 εκατ. έχει 4.500 ταξί. Λογικά θα έπρεπε να εξυπηρετούμαστε πολύ καλύτερα στην Αθήνα, έτσι δεν είναι; Αλλά πού βρέθηκε η λογική;

Ελα όμως που όλα τα καλά έχουν και το τέλος τους. Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε ακούσει για την απελευθέρωση των ταξί σε όλη την Ελλάδα. Είναι θέμα οργάνωσης και εκσυγχρονισμού της αγοράς σύμφωνα με τα μοντέλα μεγάλων πόλεων της Ευρώπης. Εκεί που στοίχιζε 80.000 ευρώ μια άδεια (χωρίς αυτοκίνητο), τώρα με μια αίτηση και 3.000 ευρώ την κάνεις τη δουλειά. Προφανώς δεν το δέχονται αυτό οι ταξιτζήδες γιατί ο τομέας τους χάνει την ελκυστικότητα και την κερδοφορία του. Κι όμως το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών προτίθεται να αποζημιώσει εκείνους που πήραν άδεια πρόσφατα. Τα σωματεία τους είπαν πως με 15.000 ταξί στην Αθήνα δεν χρειάζονται άλλα ταξί. Κανονικά ναι, αλλά όταν εγώ θέλω να πάω στην Κηφισιά και αυτός δεν με παίρνει γιατί πάει Γλυφάδα, δυστυχώς 15.000 ταξί δεν φτάνουν.

Συνοπτικά, έπρεπε να πάει πτώχευση η Ελλάδα για να εφαρμοστεί αυτό το καθεστώς, που έπρεπε να είχε γίνει χρόνια πριν. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά.