Κοινό δύο ταχυτήτων

Συνήθως ο περισσότερος κόσμος ασχολείται με το τι δείχνουν τα δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές, αν είναι αντικειμενικά, αν είναι τρομολαγνικά, αν δείχνουν όλα όσα περιμένει το φιλοθέαμον να δει, αν συμπεριλαμβάνουν τη «φωνή του λαού», την οποία κατά το τηλεοπτικό τελετουργικό αναλαμβάνουν να εκφράσουν οι παρουσιαστές και ορισμένοι εκ των σχολιαστών, θέτοντας προβληματισμούς και ερωτήματα με βάση τις δικές τους ειδικές πληροφορίες που αποκτούν με το ρεπορτάζ. Αυτό χοντρικώς και χάριν συντομίας είναι το πλαίσιο που ορίζει τη λεγόμενη τηλεοπτική ενημέρωση και που αν δεν εκπληρώνει τους όρους της συνθήκης με το κοινό επισύρει από επικρίσεις μέχρι και τη μήνιν του φιλοθεάμονος.

Ολη η υπόλοιπη τηλεόραση, με άλλοθι ότι είναι ψυχαγωγική, θεωρείται ότι βρίσκεται εκτός κριτικής για το αν προβάλλει θέματα που πραγματικά ενδιαφέρουν ή όχι, αν αυτές τις εποχές της μεγάλης σύγχυσης και των νέων αναγκών υπάρχει η ελάχιστη μετακίνηση προς θέματα που θα μπορούσαν να προσφέρουν στο πιο εξαρτημένο από την τηλεοπτική ψυχαγωγία κοινό τον ελάχιστο σεβασμό για τον εαυτό του. Να μην αισθάνεται ένα άδειο τσουβάλι μετά την παρακολούθηση του πολτού από αδιάφορα κουτσομπολιά και ανόητους, χαζοχαρούμενους σχολιασμούς τους από πάνελα ναρκισσευόμενα με επιχειρηματολογία κοριτσιών σε προεφηβική έξαρση.

Η μορφή των εκπομπών μπορεί να είναι δεδομένη, άλλωστε έχουν επιλεγεί οι πιο οικονομικές «συνταγές». Αυτό που έχει επομένως σημασία είναι τα πρόσωπα και η επιλογή των θεμάτων. Και με τα θέματα να αποτελούν επί δύο δεκαετίες αδιάφορες επιλογές από μια δεξαμενή διασημοτήτων που δεν έχουν να προσφέρουν παρά τα προσωπικά τους, έχει γίνει επιλογή προσώπων τα οποία δεν έχουν άλλον ορίζοντα από αυτόν ακριβώς τον κόσμο και φυσικά τον εαυτό τους.

Μια ολόκληρη εβδομάδα βασικό θέμα ο γάμος της Αλεξάνδρας Παλαιολόγου και ο σχολιασμός της «πουδρέ» απόχρωσης του νυφικού της, τα γεννητούρια της Πέγκυς Ζήνα, το πρωινάδικο του Mega, οι διάλογοι των Σκορδολιαγκαίων, που μπήκαν στο μικροσκόπιο λες και συζητούσαν η Σιμόν ντε Μποβουάρ και ο Σαρτρ για τη σχέση τους και περατζάδα των προσώπων της τηλεόρασης από εκπομπές του καναλιού όπου δουλεύουν ή κολλητών τους, ο Λιάγκας από της Τατιάνας, η Τατιάνα από της Μελέτη, η Μελέτη και η Μπακοδήμου από της Τατιάνας. Ενας ασφυκτικός μικρόκοσμος, μια επαρχία της ξιπασιάς και της θανάσιμης πλήξης.

Το χαλύβδινο επιχείρημα για την τηλεόραση της κλειστοφοβικής ανοησίας είναι πάντα το ίδιο, ότι ο κόσμος θέλει να ξεχαστεί από τα προβλήματά του. Και γιατί δεν ξεχνιέται νιώθοντας επιπλέον ότι έχει η ζωή του διεξόδους, αν για παράδειγμα αντί να διαγκωνιστούν οι κάμερες στην κοσμική πρεμιέρα μιας θεατρικής παράστασης, επειδή βρέθηκαν εκεί πρόσωπα της τηλεόρασης και φιλήθηκαν σταυρωτά, διαγκωνίζονταν στην εκδήλωση που έγινε στη Στοά του Βιβλίου, με σκοπό τη συγκέντρωση βιβλίων, όπου έσπευσε πλήθος κόσμου για να προσφέρει βιβλία και να συναντηθεί σε έναν κοινό σκοπό; Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε δεκάδες παρόμοιες εκδηλώσεις, όπως και πλήθος άλλα θέματα από τις διακρίσεις του ελληνικού κινηματογράφου στο εξωτερικό, που προσφέρουν άφθονο υλικό, έναν κόσμο που δημιουργεί, που παράγει προς όφελος της ψυχαγωγίας του φιλοθεάμονος και που θα μπορούσε να αναδειχθεί αυτές τις δύσκολες ώρες. Οχι βέβαια από τα πάνελα της σάχλας που επιβάλλουν τους δικούς τους μικρούς ορίζοντες στη σκέψη του πιο ευάλωτου κοινού και επιπλέον κοκορεύoνται για τα «νεανικά κοινά» που υποτίθεται τους παρακολουθούν.

Ο εφιάλτης της δημοκρατίας είναι η κοινωνία των δύο ταχυτήτων που επιβάλλεται από τις αφόρητες οικονομικές συνθήκες και δυστυχώς υπάρχει ένα είδος τηλεόρασης που τον υπηρετεί, θεωρώντας ότι υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του κοινού που δεν αξίζει τίποτε περισσότερο από την καθημερινή ύπνωση.