Το κλωτσοσκούφι η Ιστορία

Οσο ευαίσθητοι παραμένουμε σε πράγματα που θα ήταν αδύνατον κάποτε ακόμη και να τα διανοηθούμε και ωστόσο έχουν προκύψει δραματικά στη ζωή μας, άλλο τόσο προσεκτικοί θα έπρεπε να είμαστε σε πράγματα για τα οποία αν ζούσανε, αίφνης, άνθρωποι του 1920 θα τους σηκωνότανε η τρίχα με το να συμβαίνουν.

Μια ραδιοφωνική διαφήμιση που ακούγεται τις μέρες αυτές, αναφέρει την Οκτωβριανή Επανάσταση ως γεγονός που πραγματοποιείται στην εποχή μας χάρη σε μια εταιρεία παραγωγής που πουλάει, με πολύ μεγάλη έκπτωση, ένα οικιακό – ας το χαρακτηρίσουμε – αντικείμενο. Δεν πρόκειται πια για θέμα νοσηρής φαντασίας, διεστραμμένου και διαστροφικού αισθήματος, υπογραμμισμένα ευτελούς αίσθησης του παρελθόντος. Είναι σαν να βγάζεις κοροϊδευτικά τη γλώσσα σου απέναντι σε ολόκληρη την Ιστορία, γεγονός που εγκαθιστά μια λογική ότι τα πάντα μπορούν να ευτελίζονται χωρίς κανέναν φραγμό και κόστος.

Ανεξάρτητα από το πού κατέληξε η Οκτωβριανή Επανάσταση, οι άνθρωποι που δώσανε τις ζωές τους μέσα σε συνθήκες που δεν θα τις γνωρίσουμε ποτέ, όπως βέβαια και τους ίδιους, ορθώνονται απαγορευτικά, με τον πιο απόλυτο τρόπο, για κάθε είδους παραποίηση του νοήματος αυτής της επανάστασης. Ακόμη και αν πρόκειται για μια ιστορική ψευδαίσθηση ή εξαπάτηση, το αίμα των ανθρώπων συνιστά μια πραγματικότητα που δεν γίνεται να αστειευόμαστε μαζί της.

Οταν απαιτούμε σεβασμό για τη ζωή μας και θεωρούμε κατάπτυστη αδικία εις βάρος μας την απίσχναση του υλικού περιεχομένου της, η μετατροπή του χυμένου αίματος σε έναυσμα για επιχειρηματική άνθηση μόνον ως βάναυση πρόκληση μπορεί να χαρακτηριστεί. Σκεφθείτε να χρησιμοποιούνταν οι οδυνηρές σημερινές μας περιπέτειες προκειμένου να διαφημιστεί θριαμβευτικά ένα εντελώς άσχετο με τις ίδιες προϊόν. Θα ξεσηκώνονταν οι πάντες, ίσως και να διαδηλώνανε, μιλώντας για νόμο της ζούγκλας.

Δεν χρειάζεται να σκεφθούμε τίποτα περισσότερο παρά μόνο μια διαφήμιση που θα έλεγε ότι η οικονομική κρίση της εποχής μας είναι απαραίτητο να υπάρξει ώστε, ύστερα από ενενήντα τέσσερα χρόνια, ένας κάτοικος της Βενεζουέλας να είναι ελεύθερος να στολίσει το σπίτι του με όποιον τρόπο του καπνίσει.

Δεν αντιλαμβανόμαστε οι ταλαίπωροι πως οποιαδήποτε μεταχείριση επιφυλάσσουμε σε ένα ανυπεράσπιστο παρελθόν – που είναι ανυπεράσπιστο μόνο και μόνο γιατί είναι παρελθόν – καραδοκεί να αρπάξει στη μέγγενή του και εμάς τους ίδιους.

Η Ιστορία δεν χωρίζεται σε ζώνες ώστε να ασεβούμε στο παρελθόν και να μπορούμε να διεκδικούμε και, πολύ περισσότερο, να κερδίζουμε τον σεβασμό για το παρόν που είναι η ζωή μας.

Οσο και αν η Οκτωβριανή Επανάσταση απέτυχε (αν απέτυχε), επειδή υπήρξε μια μέγιστη υπόθεση για την Ιστορία της ανθρωπότητας, το τραγικό της μεγαλείο δεν γίνεται να μεταβάλλεται σε σλόγκαν ώστε να χρησιμοποιούνται λέξεις άρρηκτα δεμένες μαζί της.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η υπόθεση αυτή αφορά πολύ περισσότερο τους μη κομμουνιστές, καθώς τους τελευταίους τούς διακρίνει υποτίθεται, σε σχέση με τους κομμουνιστές, πολύ μεγαλύτερη πνευματική ευλυγισία στο να αντιλαμβάνονται τα εγκλήματα που συμβαίνουν εις βάρος της γλώσσας. Αν και οι κομμουνιστές – όπως όλοι άλλωστε, μόνο που δεν το κάνανε κομψά – δείξανε συχνά με αποσιωπήσεις και μεγιστοποιήσεις ότι θεωρούν τη γλώσσα κάτι σαν λάστιχο, δεν δικαιούνται οι προγενέστεροί τους και οι αγώνες τους να μεταβάλλονται σε έρμαιο μιας αδιανόητης ηθικά επιχειρηματικής πρόθεσης.

Η τιμωρία που παραμονεύει κάθε αμετροεπή συμπεριφορά δεν γίνεται να παρακάμψει ως μέτρο το να μετέρχεσαι μια κοσμογονική προοπτική για αλλαγή προκειμένου να διαφημιστείς. Η τιμωρία θα υπάρξει και για σένα, χωρίς επιπλέον να γίνει αντιληπτή από κανέναν η αποτυχία σου.