Η μεγάλη επιστροφή

Μετά το συναινετικό διαζύγιο του συγκροτήματος ο Τζορτζ αποφασίζει να συνεργαστεί με τον θηριώδη – της εποχής – παραγωγό Φιλ Σπέκτορ. «Στην αρχή πίστευα ότι ο Τζορτζ δεν έχει γράψει τίποτα. Οταν μου έπαιξε τα κομμάτια που είχε καταχωνιάσει στα συρτάρια του, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Σκέτος θησαυρός». Ετσι, το 1970 ο Τζορτζ Χάρισον με την ευλογία του Μαχαρίσι, τη συνεργασία με τον Ραβί Σανκάρ και την παραγωγή του Φιλ Σπέκτορ, επανέρχεται διθυραμβικά με το τριπλό άλμπουμ «All things must pass» («Ολα πρέπει να ξεχαστούν»). «Φοβόμουν ότι το κοινό θα με σνομπάρει επειδή πολλά από τα τραγούδια ήταν θρησκευτικά και πνευματικά» (ανάμεσά τους και το «Χάρε Κρίσνα», ο εθνικός ύμνος των παιδιών με τα ξυρισμένα κρανία και τις ινδικές κελεμπίες).

Ο Φιλ Σπέκτορ πιστεύει ότι «ο Τζορτζ ήταν κάτι παραπάνω από τελειομανής. Πειραματιζόταν διαρκώς». Ενας σπουδαίος ηχολήπτης από το ιδιωτικό, των Μπιτλς, στούντιο Apple θυμάται για τους πειραματισμούς του Τζορτζ: «Ωραία όλα αυτά που έγραψες. Είναι εντελώς κρυστάλλινης καθαρότητας. Τώρα παραμόρφωσέ τα». Ενας άλλος μνημονεύει τη γενναιοδωρία και την αφέλεια του Τζορτζ ως εξής: «Σε μια συναυλία, έτσι στον αέρα προσκαλεί τους Hell’s Angels στα στούντιο της Apple. Αυτοί το δένουν κόμπο, έρχονται, κατασκηνώνουν, μπεκροπίνουν, τα κάνουν μπάχαλο και δεν φεύγουν». Θυμάται και ο Τέρι Γκίλιαμ των Monty Python για την παραγωγή της σάτιρας «Ενας προφήτης μα τι προφήτης» (Life of Brian): «Η εταιρεία παραγωγής μας επέστρεψε το σενάριο ως βλάσφημο και εντελώς ακατάλληλο. Οταν το έμαθε ο Τζορτζ μας πρότεινε να αναλάβει αυτός χορηγός. “Γιατί;”, τον ρωτάμε. “Επειδή θέλω να το δω. Πόσα θέλετε;”. “Τέσσερα εκατομμύρια δολάρια”. “Εγινε”. Και για να τα βρει έβαλε ενέχυρο το θηριώδες σπίτι του». Και ο Γκίλιαμ συμπληρώνει: «Ισως να είναι το ακριβότερο εισιτήριο στην ιστορία του κινηματογράφου». Με απλά λόγια, στις 29 Νοεμβρίου 2001, όταν ύστερα από καρκίνο των πνευμόνων έκλεισε για πάντα τα μάτια του, αυτό έπρεπε να αναρτηθεί στον τάφο του: «Τζορτζ Χάρισον, ο καρπαζοεισπράκτορας του Τζον Λένον και του Πολ Μακ Κάρτνεϊ, ένας από τους δεξιοτέχνες της κιθάρας, από τους σπουδαιότερους πειραματιστές της ποπ μουσικής, αθεράπευτος διαλογιστής και γενναιόδωρος ανθρωπιστής!»