Το τέταρτο κουδούνι

Και πάλι μαζί. «Θα τα ξαναπούμε στις 5 Οκτωβρίου», σημείωνα την 1η Σεπτεμβρίου, στο τελευταίο πριν απ’ τις φετινές διακοπές μου «Τέταρτο Κουδούνι». Τα ξαναλέμε στις 6 Οκτωβρίου. Οχι, δεν είχε καθυστέρηση το τρένο. Απλώς, η πρώτη μετά τις διακοπές Πέμπτη που δημοσιεύεται το «Κουδούνι» είναι 6 Οκτωβρίου. Κι όχι 5… – πάνω στη φούρια τα ‘χα μπερδέψει.

Καλό – που λέει ο λόγος… – φθινόπωρο, καλό – που λέει ο λόγος… – χειμώνα!

Η εκ Πρασίνου Ακρωτηρίου εκπορευόμενη «Ξυπόλητη ντίβα» – η Σεζάρια Εβορα – μπορεί να ανακοίνωσε πως αποσύρεται. Εμείς, όμως, ίσως και να ‘χουμε «ξυπόλητη παράσταση».

Οι πρώτες φωτογραφίες απ’ τις δοκιμές του «Κόκκινου βράχου» – νουβέλας που ‘γραψε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος ο οποίος αργότερα τη μετασχημάτισε ο ίδιος στο θεατρικό «Φωτεινή Σάντρη» – που ετοιμάζει, σε δική της, μαζί με τον Ακι Βλουτή, διασκευή για το θέατρο, η Ρούλα Πατεράκη (φωτογραφία πάνω) στο Εθνικό – για την «Νέα Σκηνή» – μ’ έβαλαν σε περιέργεια. Σκηνοθετική άποψη; Αποψη στυλιστική για τη φωτογράφιση; Ο Χουβαρδάς έκοψε στο Εθνικό για λόγους οικονομίας ακόμα και τα παπούτσια; Ή μήπως τα παπούτσια της παράστασης δεν ήταν ακόμα έτοιμα; Θα δείξει.

Στο δελτίο Τύπου που μου ‘στειλε η ομάδα από μαθητές και αποφοίτους της δραματικής σχολής του Θόδωρου Γράψα «Πράξη Επτά», η οποία από αύριο παρουσιάζει σε σκηνοθεσία του την παράσταση «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» πάνω στο ποίημα του υπέροχου Τάσου Λειβαδίτη, στον χώρο «Πράξη Επτά Studio», διαβάζω μεταξύ άλλων: Παίζουν Γιώργος Παπανδρέου… Μπουζούκι Γιώργος Παπανδρέου. Λέτε; Για να ξεσκάσει λίγο;

Μια ανάταση ένιωσα, μια ανατριχίλα, ένα ρίγος διέτρεξε την ταλαίπωρη σπονδυλική μου στήλη…: «Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους» απ’ την Κατερίνα Παπουτσάκη και «Πάλης ξεκίνημα» απ’ τον Παναγιώτη Πετράκη (φωτογραφία δίπλα). Εκεί που το σίριαλ – και δη το καθημερινάδικο – συναντάει «Τα τραγούδια του αγώνα» και «Τα τραγούδια του Ανδρέα», εκεί που ο Μίκης Θεοδωράκης συναντάει τα πρωινομεσημεριαναδικοβραδινάδικα. Ελλάδα του 2011, εκπτώσεις έως και 80% λόγω διάλυσης του καταστήματος. Ε, ναι, περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Κι ύστερα είναι «ασεβής», σου λένε και σου γράφουν – με ύφος τουλάχιστον γενικού γραμματέα του ΟΗΕ – οι δυο τηλεαστέρες, η Ναταλί Χατζηαντωνίου, απ’ τα πιο σοβαρά – απ’ τα ελάχιστα σοβαρά πρόσωπα… – στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, η οποία εξέφρασε ευθαρσώς, όπως πάντα, στην «Ελευθεροτυπία» την – απόλυτα δικαιολογημένη αλλά και σταθμισμένη κατά τη γνώμη μου – άποψή της επί του φαιδρού θέματος. Τι μας λέτε, καλέ…

Αν δεν είδατε – που δεν είδατε – την τηλεοπτική κάλυψη της μαραθώνιας διάρκειας τελετής για τα είκοσι χρόνια ανεξαρτησίας της ακατονόμαστης, όπως επιμένουμε, χώρας με την οποία συνορεύουμε βορείως, τελετή που εξελίχθη σε Δοξάστε-Με του κ. Γκρούεφσκι, ήτοι του πρωθυπουργού της, χάσατε. Εγώ που είχα την τύχη να τη δω έχασα περισσότερα. Κάπου οχτώ – εννιά; Δέκα; Παραπάνω κράτησε; Εχασα το λογαριασμό… – ώρες.

Επί εξέδρας, ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης – αλλά όχι και της αντιπολίτευσης – και πλάι στον… πολυώροφο και δροσιζόμενο από – πολύ – μεγάλης εκτοξευτικής δύναμης σιντριβάνι – κάτι σαν εκείνα «Τα νερά που χορεύουν» που ‘χε εγκαταστήσει επί χούντας ο Σκυλίτσης στον Πειραιά – «Εφιππο Πολεμιστή» (το παρατσούκλι, για διπλωματικούς λόγους, του Μεγαλέξαντρου στο άγαλμα της κεντρικής πλατείας Μακεδονία των Σκοπίων) αλλά και σ’ άλλα – έκπαγλης κακοτεχνίας, από μαρμαρόσκονη – αγάλματα του… Ιουστινιανού, του τσάρου Σαμουήλ και εντοπίων ηρώων -, η ευτραφής ποπ ντίβα Kaliopi – έτσι σκέτο – να πρωταγωνιστεί ως τοπική Σοφία Βέμπο εν μέσω πλήθους άλλων αοιδών και ηθοποιών, ετέρα ποπ αοιδός ονόματι Καρολίνα Γκότσεβα να τραγουδάει ανυψούμενη από γερανό ενώ η κόκκινη τουαλέτα της, ως άλλης – πολύ κακόγουστης – Μπγιορκ στους Ολυμπιακούς του 2004 – τρέμε Παπαϊωάννου! -, να ξεχύνεται κατά μήκος του γερανού, να παρελαύνουν με χλαμύδες και περικεφαλαίες και δόρατα, δρώμενα εθνικοπατριωτικά… Μεγαλεία!

Κι εγώ, πάλι, τι βρήκα να θυμηθώ; Εκείνες της αλήστου μνήμης Εορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων – της Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών – που οργάνωνε η χούντα στο Παναθηναϊκό Στάδιο και μας έταζαν απ’ το πανεπιστήμιο δέκα ολόκληρες παρουσίες στην – υποχρεωτική – γυμναστική… Τόσο κιτς δηλαδή. ΤΟ τσίρκο!

Αφήστε τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν μεταξύ των ΠουΓουΔουΜιτών – είμαι πολιτικά ορθός; – για το μέγεθος των γεννητικών οργάνων του Βουκεφάλα τον οποίο ο «Εφιππος Πολεμιστής» / Αλέξανδρος ιππεύει στο άγαλμα…

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Πάντως, ας μη γίνομαι μονομερής και εμπαθής. Η Λευκή Νύχτα, που οργανώνεται στα Σκόπια, φέτος ξέπλυνε το κυβερνητικό κιτς: όλη τη νύχτα θέατρο, περφόρμανς, χορός, μουσικές, ακροβάτες, η Φιλαρμονική του Δήμου να πηγαινοέρχεται παιανίζοντας, πάρτι με dj στο πάρκο, μαραθώνιες ολονύκτιες προβολές φεστιβαλικών ταινιών, εκθέσεις, ανοιχτά μουσεία, ανοιχτά τα καφέ και τα μαγαζιά, γκραφιτάδες, δωρεάν πρωινό για 2.000 άτομα με τραπέζια στρωμένα πάνω στην Πέτρινη Γέφυρα, όλος ο κόσμος στους δρόμους, νεολαία κυρίως … Αξιζε τον κόπο.

Κι ας επισημάνω πως η Αθήνα ΔΕΝ συμμετέχει στον ελκυστικό αυτό θεσμό που ‘χουν υιοθετήσει, ξεκινώντας απ’ το Παρίσι, τόσες και τόσες άλλες πρωτεύουσες. Συμπεριλαμβανομένων των Σκοπίων. Γιατί;

Πολύ το χαίρομαι: η καίρια πολιτική παράσταση «Πόλη – Κράτος» του θιάσου «Κανιγκούντα» και του Γιάννη Λεοντάρη (φωτογραφία), που παίχτηκε την άνοιξη στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση και που μ’ ενθουσίασε κι έγραφα πως πρέπει να ξαναπαιχτεί, παρουσιάζεται και πάλι, 12 με 30 Οκτωβρίου, στο «Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν» της Φρυνίχου. Αξίζει να τη δείτε!