Το μεγάλο ανθρωπάκι

Και ερχόμαστε στο ποταμιαίο (τρεις ώρες και δεκαοκτώ λεπτά) ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε «George Harrison: Living in the Material World». Θρυλικού κιθαρίστα των Μπιτλς. Οπαδού του γκουρού Μαχαρίσι. Δημιουργού του άσματος «Χαρέ Κρίσνα». Που το 2001, σε ηλικία 58 ετών, εγκατέλειψε τα εγκόσμια από καρκίνο στους πνεύμονες. Που όπως λέει ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ (σήμερα 69 ετών, σαν μπαμπόγρια) «επειδή ψάχναμε κιθαρίστα τον πήγα στον Τζον αλλά εκείνος στην αρχή δεν του έδωσε σημασία γιατί ήταν μικρός, μόλις 14 ετών».

Το πρώτο μέρος είναι αφιερωμένο στους Beatles. Δύο πράγματα αποτυπώνονται στη μνήμη. Εγκέφαλοι του συγκροτήματος, ο Τζον και ο Πολ. Πάει τέλειωσε. Το δεύτερο, η τελειομανία των Σκαθαριών. Αμ πώς θα εκτοξεύονταν στον ουρανό του αξεπέραστου άλμπουμ «Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band». Το δεύτερο μέρος, η εξονυχιστική προσωπογραφία του Τζορτζ. Χτυπημένου από τον Πολ (κυρίως). Που στα κρυφά – και προφανώς ανταγωνιστικά – έγραφε δικά του τραγούδια και όταν παρουσίασε το «While my guitar gently weeps», που όταν το ακούω μου σηκώνεται η πέτσα, οι άλλοι τον κοιτούσαν περίεργα. Ασε που ο κολλητός του Ερικ Κλάπτον του έφαγε την Πάτι Μπόιντ, τη γυναίκα του. Ταλαιπωρημένος, κομπλεξαρισμένος, θρησκευτικά αλλοπαρμένος και στο βάθος παρεξηγημένος. Ο τίτλος που του αξίζει The Little Big Man. Το μεγάλο ανθρωπάκι. Βαθμοί= 6 1/2