Απόψε αυτοσχεδιάζουμε…

Είχε καιρό να έρθει η Μαριέττα σπίτι. Ηρθε με φόρα σαν να την έφερε η έκτακτη εισφορά.

– «Ε όχι Σταμάτη μου, δεν θα το χάσω εγώ το χιούμορ μου, εσύ κάνε ό,τι θες, εγώ δεν θα το χάσω. Αρκετά το κρυφτούλι με την πραγματικότητα. Που δεν άνοιγα τη ρημάδα την πλάσμα (η πλάσμα με μάρανε), μπας και πέσω σε καμιά είδηση, με πιάσει η αποκατίλα και πέσω πάλι στα ηρεμιστικά και παίρνω τα κιλά με τη σέσουλα.

Εγώ έπιανα το τηλεκοντρόλ μετά τις δύο τη νύχτα. Με φάγανε τα τηλεμάρκετινγκ, απέξω τα ‘χω μάθει. Αυτό με τα σουτιέν σαν καμιζόλες στα τρία το ένα δώρο και το Μπαμίξ που φτιάχνει τη μαγιονέζα με όλο το λάδι και όχι στάλα στάλα, έχουνε χαραχτεί μέσα μου ανεξίτηλα. Οχι. Και ειδήσεις θα βλέπω, και συζητήσεις και εφημερίδες θα διαβάζω. Που δεν είναι εφημερίδες αυτό το πράμα, είναι αγγελτήρια θανάτου. Σήμερον κηδεύουμε και σήμερον κηδεύουμε το πάνε. Και δεν υπάρχει μια γραμμή, μια άποψη, ένας ειρμός. Αλλα στην πρώτη, άλλα στη δεύτερη, άλλα στην τελευταία τη σελίδα.

Αυτό θα πει πολυφωνία. Στον τίτλο είμαστε με τους Αγανακτισμένους» που τους φλιτάρουνε τα άτιμα τα ΜΑΤ. Στο οπισθόφυλλο πόσο λίγα παίρνουνε οι μπάτσοι και με τι κουράγιο να κάνουν τη δουλειά τους και να παίξουνε τη ζωή τους κορόνα γράμματα, για «ξακοσαπενήντα ευρώπουλα», πιο πίσω έχει τον Πρωθυπουργό κύριο… (δεν λέω όνομα για δεν είμαι σίγουρη ποιος είναι ο Πρωθυπουργός, στα δύσκολα βγαίνει ο ευφραδής στα άλλα ο φιλέλλην) και τον λιβανίζει και πιο κάτω προτείνει Σαμαρά για λύση.

Εν τω μεταξύ στην τηλεόραση έχουμε Τουρκοκρατία. Σ’ όποιο κανάλι και να πέσεις αρχίζουνε τα ογλού ογλού και τα γκιουζέλ γκιουζέλ. Προχθές έγινε και «Η Αλωση του Μέγκα». Πλάκωσε η Τουρκιά κι όξω Γκιαούρηδες λιγούρια. Γκιτ από ‘δώ. Επίσης, εκτός του Μέγκα, ο Τούρκος εισχώρησε με το «άστε ντούε» (αυτό είναι αρβανίτικο εξ άλλων προσμείξεων προερχόμενο και σημαίνει «με το έτσι θέλω») στα χωρικά μας ύδατα και γυρεύει πετρέλαιο να μας βάλει φωτιά στα μπατζάκια, αλλά εμείς έχουμε πολλά αέρια στο υπογάστριο της Κρήτης και θα τους φλομώσουμε στο μεθάνιο.

Εκείνο όμως που με έχει συνταράξει τις τελευταίες μέρες είναι η πρεμούρα με την τρόικα. Τόσο καιρό λέγαμε να ξεκουμπιστεί η τρόικα από το σπίτι μας που έρχονται και κουραδιάζονται στην Αθήνα να μας κάνουν έλεγχο. Τώρα που δεν έρχονται, τα ‘χουνε βάψει όλοι μαύρα. Αχ και τι θα κάνουμε που δεν μας καταδέχονται οι νταβατζήδες και οι προαγωγοί μας. Δεν είμαστε με τα καλά μας. Αν και την τρόικα, λίγο να κάτσει κοντά μας, τη βλέπω να τη χορεύουμε στο ταψί. Απ’ αυτόν τον πώς τον λένε; Τόμσεν; Τόμσεν! Αυτός που δεν κρατάει χαρτοφύλακα αλλά τα κρατάει όλα τα χαρτιά στο χέρι. Μου ‘λεγε χθες η Πέπη: «Τον Τόμσεν εγώ τον κόβω για πολύ έτοιμο. Ετσι και τον ξαμολήσεις σε κάνα σκυλάδικο α λα Γκρεκ, του ρίξεις ένα ξέκωλο από δίπλα, πάρεις και τον Φωκά να του δείξει τα δύο πρώτα βήματα, τον βλέπω να τη ρίχνει τη ζεμπεκιά του και άσ’ τη Μέρκελ να κουρεύεται». Και να σου πω και κάτι τελευταίο, Σταμάτη μου.

Εγώ όλα αυτά δεν τα πολυμετράω. Εκείνο που με αγριεύει. Εκείνο που με κάνει τις νύχτες άγρυπνη, εκείνο που τρέμω είναι το βλέμμα. Το βλέμμα του πανικού στα μάτια των κυβερνώντων.

Αυτό το βλέμμα τού δεν ξέρω τι κάνω, δεν ξέρω τι λέω και τι θ’ απογίνω. Αυτό το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε και φέρτε μου ένα μαντολίνο για να δείτε πώς πονώ». Κι αν δεν θυμούνται τον επόμενο στίχο να τους τον πω εγώ. Λοιπόν το τραγούδι τελειώνει ως εξής: «Κι ύστερα θα γίνω κρίνο. Κι ύστερα πια θα ΧΑΘΩ».