«Μ’ αρέσει πολύ αυτή η… δουλειά-αυτοκτονία»

Ηταν φοιτήτρια στο τρίτο έτος της Σχολής Χορού Νίκης Κονταξάκη όταν ένας φίλος τής έκανε μια πρόταση που της άνοιγε πόρτες στο μέλλον. «Ενας ξένος κάνει μια οντισιόν για κάτι χορεύτριες και θέλει και ψηλές. Θα πας;». Αυτός ο ξένος δεν ήταν άλλος από τον γερμανό σκηνοθέτη Πέτερ Στάιν και η ψηλή χορεύτρια – σήμερα διεθνώς καταξιωμένη χορογράφος – η Λία Τσολάκη.

Εκανε κοπάνα για να βρεθεί στην οντισιόν για την «Πενθεσίλεια» του Χάινριχ φον Κλάιστ που ανέβηκε στην Επίδαυρο το 2002. Κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στον Χορό της παράστασης. «Ετσι ξεκίνησαν όλα. Δεν πιστεύω ωστόσο στην τύχη αλλά στην καθαρή πρόθεση και στη σκληρή δουλειά» λέει στα «ΝΕΑ» η Λία Τσολάκη.

Η συνεργασία της με τον Πέτερ Στάιν φτάνει έως σήμερα. Χορογράφησε την «Ηλέκτρα» του που προκάλεσε αίσθηση στην Επίδαυρο το 2007. Πριν από έναν μήνα ανέβηκε στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ η όπερα «Μάκβεθ» με μαέστρο τον Ρικάρντο Μούτι (θα παρουσιαστεί και στη Ρώμη) ενώ στις 17 Σεπτεμβρίου έκανε πρεμιέρα «Η μύτη» στην Οπερα της Ζυρίχης. Και στις δύο παραστάσεις του Πέτερ Στάιν, τις χορογραφίες επιμελήθηκε η Λία Τσολάκη.

Πώς είναι να δουλεύεις με έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του αιώνα, και για κάποιους δύστροπο συνεργάτη; «Διατηρώ τις καλύτερες σχέσεις με τον Στάιν ακριβώς επειδή εκτιμώ τους ανθρώπους που λένε την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι» λέει χαμογελώντας. «Δίνει βήμα στους νέους. Ενα ρίσκο που δεν παίρνουν συχνά οι έλληνες σκηνοθέτες».

Κάθε φορά φοβάται μήπως και δεν καταφέρει να αντεπεξέλθει. «Ευτυχώς ο Στάιν μου έμαθε κάτι σημαντικό: πώς να κάνω δύσκολα πράγματα με εύκολο τρόπο» λέει.

Διανύει την τρίτη δεκαετία της ζωής της, έχοντας στις πλάτες ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό που αποδεικνύει μεταξύ άλλων ότι αυτό το κορίτσι βρίσκεται μέσα σε όλα και παντού. Από την όπερα στο θέατρο και στον χορό, από τη διδασκαλία στη σκηνή και από τη Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης στην Επίδαυρο.

Πήγε αντίθετα στις στατιστικές και σε όσους της έλεγαν ότι δεν θα καταφέρει να βγάλει το ψωμί της μέσα από αυτή τη δουλειά. «Αν πίστευα στις στατιστικές δεν θα έκανα αυτή τη δουλειά. Οταν ξεκίνησα οι φίλοι και η οικογένεια μου έλεγαν ότι αυτή η δουλειά είναι αυτοκτονία. Μ’ αρέσει που είμαι στη μειονότητα. Στους λίγους. Σε εκείνους με γερό στομάχι».

«Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω. Μ’ αρέσει να είμαι μέσα στον χώρο διαρκώς. Από την άλλη, είναι μια δουλειά που δεν μπορείς να τη διακόψεις αν θέλεις να προχωρήσεις. Μην ξεχνάτε ότι είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες» εξηγεί.

Μοιράζει τον χρόνο της μεταξύ εξωτερικού και Ελλάδας. Γι’ αυτό και δεν θα βάλει ποτέ, όπως λέει, τέντες στο σπίτι που πρόσφατα αγόρασε. «Οποτε έχω 1.000 ευρώ, πηγαίνω ένα ταξίδι» λέει χαμογελώντας.

Το 2010 χορογράφησε την όπερα «Boris Godunov» στη Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης. Εχει συνεργαστεί με τη Σοφία Σπυράτου ενώ έχει χορογραφήσει μεταξύ άλλων τις παραστάσεις «Καλή οικογένεια» (Εθνικό Θέατρο), «Φαίδρα» (Φεστιβάλ Αθηνών 2009) και «Amadeus» που συνεχίζεται και φέτος στο θέατρο «Βρετάνια».

Αγαπά πολύ και τη διδασκαλία. «Θέλω να βρίσκομαι ανάμεσα στους μαθητές, να χορεύω μαζί τους. Δεν θα γίνω ποτέ μια ακόμη δασκάλα με μαγκούρα που απλά δίνει οδηγίες» λέει η Λία Τσολάκη που εδώ και τρία χρόνια διδάσκει σύγχρονο χορό στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη. Ηταν επίσης υπεύθυνη για τη διδασκαλία κίνησης του Χορού στο Θέατρο Τέχνης στις παραστάσεις «Μισός αιώνας Αριστοφάνης» (Επίδαυρος, 2004) και «Εκκλησιάζουσες» (Επίδαυρος, 2005).

Στη σκηνή έχει να ανέβει εδώ και δύο χρόνια. Σταμάτησε, λέει, πριν τη σταματήσει ο χορός λόγω… ηλικίας. Αυτή τη περίοδο ωστόσο ετοιμάζεται για ένα σόλο – το τελευταίο – στο Φεστιβάλ Χορού στη Ζυρίχη. «Θέλω πλέον να δημιουργώ τις χορογραφίες και να συνεργάζομαι με καταξιωμένους ανθρώπους. Μόνο έτσι θα συνεχίζω να μαθαίνω».

Εχει ολοκληρώσει τις πρόβες για τον «Πινόκιο» του Δημήτρη Δεγαΐτη στην Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Ετοιμάζει και την πρώτη δική της παράσταση χορού, εμπνευσμένη από τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, σε μουσική Χρύσανθου Χριστοδούλου. Εκείνο που θέλει, όπως λέει στα «ΝΕΑ», «είναι να έρθει η μητέρα μου που δεν ξέρει από χορό και να καταλάβει τι βλέπει. Δεν θέλω να αναρωτιούνται οι θεατές τι θέλουν να μας πουν οι χορευτές».