Μεγαλύτερη ήττα η μιζέρια

Μας ξάφνιασε ευχάριστα το ρεπορτάζ της εκπομπής των Καμπουράκη – Οικονομέα που θύμισε έναν απλό κανόνα ψυχικής υγιεινής, το γέλιο, την ισχυρότερη αντίσταση στην αδυναμία και την εγκατάλειψη, στα οποία οδηγεί η μιζέρια. Είχαν βεβαίως προηγουμένως αναλυθεί επι μακρόν τα άγρια μέτρα που ανατρέπουν όσα με μόχθο, αγώνες και θυσίες κατέκτησαν εργατικά και κοινωνικά κινήματα τον περασμένο αιώνα.

Μπροστά σε τέτοιες ανατροπές, βέβαια, θα μπορούσε εύκολα να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι γελοίο να προτείνονται ως μέθοδοι ψυχοεκτόνωσης για παράδειγμα η γυμναστική, ο χορός, το θέατρο ή η καλή τηλεόραση και ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι νέες συλλογικότητες, αξίες και μέσα από αυτές νέες ασφάλειες.

Ωστόσο στο ολιγόλεπτο αυτό ρεπορτάζ, ίσως και ερήμην της ίδιας της εκπομπής, βρισκόταν η ίδια ιδέα που κάποτε αποτέλεσε τον πυρήνα εκείνου του κόσμου των διεκδικήσεων και των επιτευγμάτων, εκείνου του κόσμου του οποίου την κατάρρευση θρηνούμε, με τη συνοδεία ενός μιντιακού ρέκβιεμ.

Προφανώς, η λύση στο πρόβλημα της ανεργίας, των μισθών και των συντάξεων πείνας, του σκοτεινού μέλλοντος των νιάτων δεν είναι ούτε η γυμναστική ούτε η εναλλακτική μαγειρική με τροφές που δεν έχουν κόστος και χαρίζουν υγεία. Αλλά ποιος έχει τις λύσεις σε τέτοιους καιρούς! Αλλωστε, συνηθίσαμε να προσφέρονται και αυτές σαν συνταγές θεραπείας από γκουρού διαφόρων ειδικοτήτων σε χρόνους τηλεοπτικούς, «εδώ και τώρα», με πολιτικές εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας, με επιχειρήματα ξεπερασμένα που ενδύονταν τη χολιγουντιανή επικοινωνιακή μέθοδο, δηλαδή εντάσσονταν στις αφηγήσεις διαφόρων φωτογενών προσωπικοτήτων οι οποίες είχαν αδυναμία στο μελό με happy end υποσχέσεις. Οι τηλεοπερέτες της καθημερινής ενημέρωσης έχουν μακρά θητεία στο είδος. Ο ένας μετά τον άλλον έκαναν παρέλαση μπροστά στο φιλοθέαμον πλήθος προσφέροντας από στιγμιαία παροχή στον πρώτο αναξιοπαθούντα που τηλεφωνούσε στην εκπομπή μέχρι υποσχέσεις μαζικής ευδαιμονίας αν ψηφιζόταν το κόμμα του. «Χρειαζόμαστε έναν νέο αφηγηματικό θόλο» είχε πει ο Ομπάμα σε μια από τις πρώτες προεκλογικές του ομιλίες. Ούτε αυτός τον βρήκε ακόμη.

Εξ ου και από το ρεπορτάζ του πρωινού του Mega, που έμοιαζε με εκπλήρωση χρέους προς ένα τηλεοπτικό κοινό αλαλιασμένο από τον βομβαρδισμό των δυστυχιών που το περιμένουν, ξεχωρίσαμε εκείνη την ξεχασμένη ιδέα του αδιάκοπου μόχθου, τον οποίο απαιτεί η κάθε στιγμή ευτυχίας. Οπως και η κάθε στιγμή καλής τηλεόρασης. Δεν είναι ουρανοκατέβατη. Οπως δεν είναι ουρανοκατέβατη και η απώλεια των κεκτημένων. Μας είχαν καταπιεί οι καναπέδες.