«Σήμερα είναι δύσκολο να εντοπίσεις τον εχθρό σου»

Η Τζόαν Μπαέζ είναι 70 ετών και παραμένει ηγερία του ανθρωπιστικού κινήματος. Είναι επίσης εκείνη που τραγουδά με κομψότητα και γοητεία τις επαναστάσεις του κόσμου.

«Πριν από σαράντα χρόνια ήταν πιο εύκολο στους ανθρώπους να κινητοποιούνται και να διαμαρτύρονται. Οι προκλήσεις που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν πιο σαφείς. Κατά τη γνώμη μου ήταν ο αγώνας για τα πολιτικά δικαιώματα, στη συνέχεια σειρά είχε η διαμαρτυρία κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Αυτά ήταν γεγονότα και σε αυτά είχαμε στραφεί με αποφασιστικότητα. Επειτα από αυτόν τον πόλεμο (του Βιετνάμ) περάσαμε μια κρίση ταυτότητας επειδή αναζητούσαμε υποκατάστατα για να συνεχίσουμε τη στράτευση και δεν τα βρήκαμε.

Σε αυτήν την κοινωνία της απληστίας είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσεις με σαφήνεια τον εχθρό σου, να παλέψεις ενάντια στον κόσμο των χρηματιστών και των κερδοσκόπων. Αν είχα μια προτεραιότητα, αυτή θα ήταν η υπερθέρμανση του κλίματος στον πλανήτη», λέει η Τζόαν Μπαέζ αρχίζοντας την περιοδεία των συναυλιών της σε πόλεις της Γαλλίας.

Η Μπαέζ, είδωλο της φολκ μουσικής διαμαρτυρίας, ρίχνει το βλέμμα της στην Αραβική Ανοιξη εκτιμώντας ότι «η ειρηνική διεκδίκηση των δημόσιων χώρων ενάντια στα δικτατορικά καθεστώτα είναι το απαύγασμα του ανθρώπινου έπους».

Η φωνή της διαμαρτυρίας από τα χρόνια του ’60 είναι ακόμη δυνατή και σαφής για τη σύγχρονη διεθνή πολιτική κατάσταση. Η Τζόαν Μπαέζ παίρνει θέση ανάμεσα στο φαινόμενο της βίαιης ανατροπής και της μη βίαιης διεκδίκησης σχολιάζοντας τον «δίκαιο πόλεμο» για την απελευθέρωση της Λιβύης από τον στρατηγό Καντάφι: «Μεταξύ των μαχόμενων ειρηνιστών λέμε ότι η μόνη μέθοδος που έχει λιγότερα αποτελέσματα από τη μη βία είναι η οργανωμένη βία. Ο κόσμος αγνοεί πόσα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε πολέμους που γίνονται στο όνομα της δικαιοσύνης, μαχόμενοι για εδάφη, θρησκείες, οικονομικά συμφέροντα. Προσωπικά επέλεξα από τα δέκα μου να υποστηρίζω τη μη βία».

Κατά τη γνώμη της η μουσική σήμερα δεν μπορεί να επαναλάβει το φαινόμενο των 60s. Τότε δηλαδή που τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα έβρισκαν τον ρυθμό τους μέσα από τους ήχους της φολκ μουσικής. Τότε υπήρχαν οι στίχοι του Ντίλαν, σήμερα υπάρχουν πολλές και διάσπαρτες φωνές. «Για μια στιγμή πίστεψα ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θα μπορούσε να ενώσει σε ένα κοινό πνεύμα αυτές τις φωνές. Αλλά δεν έγινε».