[Ημουν κι εγώ εκεί] Αυτοδικία στα Εξάρχεια

Βράδυ περασμένης Παρασκευής, λίγο μετά τις έντεκα, άρχισε το κυνηγητό. «Πιάστε τον. Πρεζέμπορας», φώναξαν. Πετάχτηκε έξω από το αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου. Πίσω του ένας όχλος 30 ατόμων – κάποιοι από αυτούς με καδρόνια στα χέρια. Δεν πρόλαβε να ξεφύγει. Τρύπωσε σε γειτονικό μαγαζί, κρύφτηκε πίσω από το μπαρ. Τους ικέτεψε. Κάποιος έκανε την αρχή με μια καρέκλα. Τον χτύπησε στο κεφάλι. Μια, δυο, τρεις. Σαν να προσπαθούσε να λειώσει μια κατσαρίδα που δεν λέει να πεθάνει με τίποτα. Ηταν μόνο η αρχή. Εσπασαν πάνω του ποτήρια και μπουκάλια. Τον χτύπησαν με κράνη. Και όταν σάλεψε ξανά τον κλώτσησαν μέχρι να μην μπορεί να βγάλει ούτε λυγμό.

Φαινόταν πως κανείς δεν ήταν ικανός να σταματήσει την οργή τους. Ούτε τα ουρλιαχτά μιας υπαλλήλου του μαγαζιού, ούτε οι φωνές δύο – τριών άλλων που προσπαθούσαν να τους συνετίσουν. Δεκάδες περαστικοί και νέοι που λίγο πριν έπιναν το ποτό τους και κουβέντιαζαν παρακολουθούσαν τη σκηνή. Ανάμεσά τους και εγώ. Αδρανής και φοβισμένος. Η μανία του όχλου εκτονώθηκε όπως ακριβώς άρχισε: ξαφνικά. Λες και είχαν ξοδέψει όλη τους την αδρεναλίνη. Τον παράτησαν στο πάτωμα, βουτηγμένο στο αίμα του, να παραμιλά από τον πόνο. Δίπλα του μια κοπέλα που – πιθανόν – δούλευε στο μαγαζί καθόταν σε μια καρέκλα ημιλιπόθυμη. Ενα από τα μπουκάλια, που είχε στόχο εκείνον, την είχε βρει στο κεφάλι. «Υπάρχει κανένας γιατρός; Εδώ θα φανεί η μαγκιά σας!», είπε κάποιος στο πλήθος για να εισπράξει απειλές και ειρωνεία.

«Καλά τού έκαναν. Υπήρχε λόγος», έλεγαν αρκετοί μετά. Δεν μπορώ να ξέρω αν όντως αυτός ο άνθρωπος πουλούσε ναρκωτικά στο πάρκο. Και αποκλείεται να το γνώριζαν με βεβαιότητα – ή να το είδαν – όλοι αυτοί που τον έδειραν. Ο όχλος δεν χρειάζεται στοιχεία ή εξηγήσεις. Αρκεί μια φωνή για να κινητοποιήσει ένα τυφλό ξέσπασμα. Θα μπορούσαν να τον πιάσουν και να τον παραδώσουν στην αστυνομία. Είχαν βγάλει όμως την ετυμηγορία τους.