Κοντογιαννόπουλος – Παπαδημητρίου

Δεν υπάρχει άνθρωπος πια σ' αυτήν τη χώρα που να χωράει μέσα στην ιδιότητά του, όποια κι αν είναι αυτή. Παλαιότερα μπορεί να έλεγε κανείς «συγγραφέας», «πολιτικός», «καλλιτέχνης», «αρχιτέκτων», «δημοσιογράφος», «νομικός» και να καμάρωνε κιόλας. Τώρα η κοινή συνείδηση έχει αλαφιαστεί τόσο πολύ, ώστε σε οποιονδήποτε θα ανέφερε καμαρώνοντας την ιδιότητά του, θα μπορούσε να τον ρωτήσει: «Και τι έκανες εσύ για να καμαρώνεις, όταν ο κόσμος έχει κατρακυλήσει στο σημερινό κατάντημα;». Με λίγα λόγια, όταν όλοι οι επώνυμοι έχουν βάλει το χεράκι τους για να χρεοκοπήσει ο κόσμος, δεν μπορεί ο καθένας χωριστά να καμαρώνει όποια κι αν είναι τα προσωπικά του επιτεύγματα. Αυτό το αίσθημα μιας ενοχής που χαρακτηρίζει εκλεκτά ηθικώς και πνευματικώς άτομα θα το αναγνωρίσει κανείς διαβάζοντας τη συνομιλία του πρώην υπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου και του συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. Εννοούμε κυρίως ότι, όσον αφορά τον κ. Κοντογιαννόπουλο, η πολιτική στην τρέχουσα, καθημερινή της εκδοχή είναι ανύπαρκτη στα λεγόμενά του, ενώ για τον γενικό διευθυντή της Ελληνικής Ραδιοφωνίας κ. Παπαδημητρίου η μουσική υπάρχει μόνον ως φόντο σε μια τρομακτικής διεισδυτικότητας παρατήρηση, όταν λέει πως με το να ακούει κανείς τσιφτετέλια δημιουργείται οικονομική κρίση. Μήπως ήρθε η ώρα τελικά με ό,τι κι αν ασχολείται κανείς, τα κοινά να προηγούνται στα ενδιαφέροντά του, χωρίς ωστόσο να δημιουργείται οχλαγωγία και πρωτίστως χωρίς να εξαργυρώνεται το ενδιαφέρον αυτό με γενναία ιδιωτικώς ανταλλάγματα;