ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Μπούρκες και «Βαθύ Λαρύγγι»

Το 1957, περίπου 40 χρόνια μετά τη δημιουργία του ζωγραφικού έργου «Ανησυχητικές Μούσες» από τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο, η 24χρονη τότε αμερικανίδα ποιήτρια Σίλβια Πλαθ έγραψε ποίημα με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο αναφέρεται στις δυσάρεστες επιρροές που μπορεί να έχει το οικογενειακό περιβάλλον στην εξέλιξη των παιδιών. Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά, επτά γυναίκες από τη Μέση Ανατολή ενώνουν τις καλλιτεχνικές τους δυνάμεις στην ομότιτλη εικαστική έκθεση, θέλοντας να καταδείξουν τους περιορισμούς που αντιμετωπίζουν λόγω καταγωγής, θρησκευτικών αντιλήψεων, διακρίσεων και πολιτικών συνθηκών στις κοινωνίες τους.

Στην έκθεση «Ανησυχητικές Μούσες» που διοργανώνει το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης παρουσιάζονται έργα επτά σύγχρονων γυναικών καλλιτεχνών, που κατάγονται από χώρες του αραβικού κόσμου, αλλά λόγω ιστορικών και πολιτικών συνθηκών υποχρεώθηκαν να εγκατασταθούν σε χώρες του δυτικού κόσμου. Οι Ντιάνα αλ Χαντίντ, Μαχίντα Κατάρι, Χαΐβ Καχραμάν, Λάρα Μπαλάντι, Ζουλίκα Μπουαμπντελάχ, Ζινέμπ Σεντίρα, Μόνα Χατούμ παρουσιάζουν έργα που καλύπτουν ευρύ φάσμα εικαστικών μέσων, φωτογραφία, βίντεο, σχέδιο, εγκατάσταση, ζωγραφική, περφόρμανς, με κοινό άξονα το βίωμα της διασποράς.

Μπαίνοντας στην Αποθήκη Β1 του λιμανιού, αισθάνεσαι έντονo το άρωμα της Aνατολής, που «παντρεύεται» με τις δυτικές επιρροές. Από τα συμβολικότερα εκθέματα του ισογείου είναι η εγκατάσταση «Σιωπή» της Γαλλοαλγερινής, γεννημένης στη Μόσχα, Ζουλίκα Μπουαμπντελάχ, που αποτελείται από παραδοσιακά μουσουλμανικά χαλάκια προσευχής.

Στον πρώτο όροφο, την παράσταση κλέβει η εγκατάσταση «Deep Throat» («Βαθύ Λαρύγγι») της Λιβανέζας Μόνα Χατούμ, ένα ταξίδι στις… εσωτερικές σωματικές λειτουργίες. Στο κέντρο πιάτου που βρίσκεται πάνω σε ένα τραπέζι και το οποίο έχει μετατραπεί σε οθόνη προβάλλεται η διαδρομή του φαγητού από το στόμα μέχρι το στομάχι βιντεοσκοπημένη με ενδοσκοπική κάμερα.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 4 Σεπτεμβρίου.