Η αδυναμία για συνεννόηση

Παντελής Οικονόμου: Χρειαζόμαστε συντακτικό, αλφαβητάριο, λέξεις από την αρχή. Να μη μιλάμε πια για ανταγωνισμό, αλλά για εντιμότητα στις σχέσεις.

Βασίλης Παπαβασιλείου: Αυτό σημαίνει να ενεργοποιηθεί ένα μέρος του λεξιλογίου που πιθανότατα είχε καταχωνιαστεί γιατί ανήκε στην κατηγορία της καθαρεύουσας ή της λόγιας γλώσσας, και δεν μιλούσε έτσι ο λαός.

Π.Ο.: Υπεύθυνη εν πολλοίς για την κατάσταση αυτή υπήρξε η διάλεκτος του ΠΑΣΟΚ με σύμβολο τα αρκτικόλεξα. Ατελείωτα. ΚΤΠ, ΜΠΣ, ΦΜΤ, ό,τι θέλεις. Δεν είχε σημασία αν καταλάβαινες τι σημαίνουν τα αρχικά αυτά. Σημασία είχε ότι αποκτούσε νόημα το αρκτικόλεξο καθαυτό. Ηξερες, για παράδειγμα, ότι θα ασχοληθεί το ΥΓΜΕ. Τώρα τι ακριβώς θα έκανε το ΥΓΜΕ μπορεί να μην το ήξερες, ακόμη κι όταν ήσουν υποχρεωμένος λόγω της θέσης σου να το ξέρεις. Αυτό υπήρξε το πρώτο ρεύμα. Το δεύτερο ήταν η απόλυτη ακυρολεξία που είχε μάλιστα δύο προελεύσεις. Η μία ήταν μια χαζή λαϊκή αργκό, λέξεις δηλαδή που δεν απέδιδαν καμία ουσία, που τις λέγαμε για πλάκα, αλλά μεταβάλλονταν σε επίσημες καθώς άκουγες μετά να τις λένε στην τηλεόραση πολιτικοί αρχηγοί. Η δεύτερη ήταν η διάλεκτος των παικτών του χρηματιστηρίου. Μεγάλη ζημιά. Βασική πηγή της γενικότερης σύγχυσης είναι η αδυναμία για συνεννόηση. Οταν ο καθένας μιλάει ό,τι γλώσσα θέλει, πώς να συνεννοηθείς; Ακούς να λένε «τι θα γίνει με τα σπρεντ;». Μα τι σε νοιάζουν εσένα τα σπρεντ;

Β.Π.: Φαίνεται πως η ιστορία με το χρηματιστήριο επαναλαμβάνεται σε μας έναν αιώνα μετά. Θυμηθείτε το «Εις Αθηναίος χρυσοθήρας» του Μιχαήλ Μητσάκη στα τέλη του 19ου αιώνα. «Χώμα θα πιάνεις, χρυσάφι θα γίνεται».