Τα βαμπίρ και οι… ζακετούλες

Τρίζει η ΕΡΤ από τα θεμέλια ώς το πανωσήκωμα. Και θεμέλια μεν έχει αποκτήσει γερά στη μιντιακή ιστορία του τόπου. Απλώς τα χρόνια των κομματικών παρεμβάσεων φόρτωναν διαρκώς το «σκαρί» με ό,τι σαβούρα προλάβαινε κάθε αρμόδιος, κολλητοί του αρμοδίου, συγγενείς του αρμοδίου, περαστικοί εγκάθετοι και ρουσφετολόγοι, και έτσι κατασκευάστηκε το «πανωσήκωμα».

Τσιμέντο και ελενίτ. Αλλά εδραιώθηκε. Ο όγκος. Μεγάλη να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι η κρατική τηλεόραση. Να πιάνει χώρο. Οπως στο σινεμά οι ζακετούλες πιάνουν καρέκλες. Για την παρέα που θα ‘ρθει σε λίγο. Το θέμα είναι αν τελικώς καταφέρνει να πιάσει ακόμη και τον χώρο που της αναλογεί τουλάχιστον ως προς την τηλεθέαση. Και δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Περισσότερο φαντασίωση ενός παλιομοδίτικου κρατισμού παρά σύγχρονος οργανισμός που αποδίδει τουλάχιστον όσα ο νόμος λειτουργίας του ορίζει.

Φαίνεται πως για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της προβλέπονται σαρωτικές αλλαγές. Διά χειρός Ηλία Μόσιαλου. Με πρώτη αυτή του κλεισίματος της ΕΤ1. Οι πληροφορίες θέλουν να σταματήσει εντός ολίγου να εκπέμπει το κανάλι. Το πολιτιστικό κομμάτι του προγράμματος θα απορροφηθεί από το Web TV, όπου έχει και περισσότερες ελπίδες να συναντήσει κοινό νεανικό. Τουλάχιστον έτσι θα προσπαθήσει να εκπληρώσει τον λόγο ύπαρξής του. Εξίσου ριζοσπαστική πάντως και η απόφαση να σταματήσουν οι διαφημίσεις στην ΕΡΤ και τα έσοδά της να είναι αποκλειστικώς το ανταποδοτικό τέλος.

Μεγάλο το βήμα αν γίνει. Αναμένονται θύελλες. Παρόλο που η λογική και τα νούμερα εδώ και καιρό βοούν ότι τόσα κρατικά κανάλια σε μια μικρή αγορά, λίγων εκατομμυρίων τηλεθεατών, είναι υπερβολή και βάρος για τους χρηματοδοτούντες τη λειτουργία τους πολίτες. Οσο για τις θέσεις εργασίας, απλώς, ένας διογκωμένος κρατικός τομέας ήταν, όπου απουσίαζε η αξιοκρατία και οργίαζαν το ρουσφέτι και οι προνομιακές συμβάσεις και προσλήψεις κολλητών και συγγενών.

Γνωστά αυτά και στην ΠΟΣΠΕΡΤ και στους πολιτικούς ανεξαρτήτως κομμάτων. Αυτά πάλι, με τη σειρά τους, παρά τα εμφανή σημάδια, εδώ και πολλά χρόνια, εκφυλισμού της ΕΡΤ, περιορίζονταν στον έλεγχο δι’ ερωτήσεων στη Βουλή, όπου οι απαντήσεις των αρμοδίων ήταν αοριστίες που δεν ήταν δυνατόν να ελεγχθούν.

Θα κλείσουν και περιφερειακοί σταθμοί, θα συγχωνευτούν ραδιοφωνικοί, θα γίνει δραστικό νοικοκύρεμα ώστε από 1.050 συμβασιούχους μέσα σε λίγους μήνες να αρκούν οι 250 και από 3.500 υπαλλήλους να μείνουν σταδιακά περί τις 2.500.

Αλλά τα νούμερα είναι η μία πλευρά του «νοικοκυρέματος» και δεν είναι καν η ουσιαστική λύση του προβλήματος. Αυτή που θα διασφαλίσει ότι η «κουρεμένη» ΕΡΤ θα μεταμορφωθεί σε έναν υγιή, ευέλικτο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα, όπου θα υπερισχύει η αξιοκρατία, θα αφανιστεί κάθε μιζαδόρικη τάση, θα επικρατήσουν οι καλύτεροι, θα παράγεται πρόγραμμα υψηλής ποιότητας σε πραγματικές τιμές αγοράς κ.λπ., κ.λπ.