Το πρόβλημα της ΕΡΤ είναι οι βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες βαμπιρισμού όσον αφορά το δημόσιο χρήμα, στις οποίες δεν έχει μπει κανένας φραγμός παρά τις υποσχέσεις και τις εξαγγελίες. Ομάδες «κολλητών» και κομματικά ευνοουμένων εναλλάσσονται αναπαράγοντας το ίδιο σύστημα σε κενό ελέγχου.
Από την άλλη, όσες οικονομίες σε χρήμα κι αν γίνουν, η ΕΡΤ δεν θα έχει λόγο ύπαρξης αν δεν προσφέρει πρόγραμμα. Ποιο πρόγραμμα, από ποιους, με ποιο σύστημα αμοιβής και ελέγχου, με ποιους κανόνες παραγωγής; Εδώ αρχίζουν τα σχέδια. Για 11μελή επιτροπή «σοφών» – καθηγητών κ.λπ. – οι οποίοι θα πρέπει να συγκροτήσουν σχέδιο ουσιαστικής αποκρατικοποίησης της ΕΡΤ, θα πρέπει να προτείνουν μορφές λογοδοσίας, ελέγχου ποιότητας και αποδοτικότητας, δείκτες παραγωγικότητας κ.λπ. κ.λπ. Ολα πολύ σύγχρονα. Από μόνα τους όμως ούτε αυτά είναι ικανά να επιλύσουν το πρόβλημα του ελλείμματος κανόνων. Γιατί το οπτικοακουστικό πεδίο χρειάζεται συντονισμένες κινήσεις σε όλο το εύρος του, από τη δημόσια ώς την ιδιωτική τηλεόραση. Δεν μπορεί να νοικοκυρεύεται το ένα σκέλος και το άλλο να μένει ασύδοτο.