ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παράλληλοι κόσμοι

Τσαλαβουτάω σε δύο παράλληλους κόσμους με μία μόνιμη σύγχυση να μου ζαλίζει τον εγκέφαλο. Δύο αντιφατικοί κόσμοι που με τίποτα δεν θα μπορούσαν να ενωθούν σε έναν – ή μήπως ναι; Ο θείος της οικογένειας είναι επί μήνες άνεργος – γυψοσανιδάς στο επάγγελμα, βιώνει τον θάνατο της οικοδομής. Η αδελφή του στρώνει τραπέζι και γι’ αυτόν μεσημέρι βράδυ. Νοικοκυρά δεκαετίες τώρα, είναι ο τρόπος της για να του συμπαρασταθεί. Ομως με την κασέτα κάθε μέρα κολλημένη στην οικονομική κρίση, οι μπουκιές πάνε δύσκολα κάτω. Το σύγχρονο δράμα της ανεργίας διακόπτεται από τα νέα του επερχόμενου γάμου. Η κόρη παντρεύεται. Κάπου εκεί μπαίνει φρένο στη φτώχεια που έχει χτυπήσει το νοικοκυριό. Οι οικονομίες φτάνουν και περισσεύουν για έναν πλούσιο γάμο. Πόσο πλούσιο; Στα νεοελληνικά μυστήρια της ένωσης ενός νέου ζευγαριού δεν κάνουμε σκόντο – μέλημα δεν είναι μόνο να χορτάσει το στομάχι αλλά και το μάτι συγγενών και φίλων. Εξ ου και μόνον ο ανθοστολισμός της δεξίωσης (τρομάρα μας, δεξιωνόμαστε κιόλας!) θα υπερβεί το ποσό των 7.000 ευρώ. Το έχει φαίνεται η γαριφαλοκουλτούρα μας, να ακριβοπληρώνουμε τα άνθη ως ένδειξη απόλυτης γιορτής (συναισθηματικής και οικονομικής). Μόνο που από τον γάμο θα λείπουν οι πενιές και τα παραδοσιακά τραγούδια, στο όνομα της μόδας. Ε, μα πώς είναι δυνατόν η θεία Μαριγούλα να γεύεται μουσακά με γαρίδα (πρόκειται άραγε για αποδόμηση ή για αναγέννηση της ελληνικής κουζίνας;) και να ακούει το «Πο πο πο πο πο Μηλίτσα μου» ή το «Φεγγάρι μου»; Μετά από αυτά, μία είναι η ευχή: Βίον ανθόσπαρτον!