Ο μέγας Πικάσο

Η αφήγηση της Σανέλ αντανακλά και το πνεύμα της εποχής της καθώς είναι διάστικτη από ανεκδοτολογικά στιγμιότυπα όπου πρωταγωνιστούν λαμπερές προσωπικότητες που την περιστοίχιζαν. Χαρακτηριστικός ο άγγλος επιχειρηματίας Μπόι Καπέλ – ο πρώτος άντρας της ζωής της που ενθάρρυνε την Κοκό να αρχίσει πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να σχεδιάζει και να κατασκευάζει καπέλα κι έπειτα να περάσει στα φορέματα. Παράλληλα ο παραγωγός των Ρωσικών Μπαλέτων Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, ο συνθέτης Ιγκορ Στραβίνσκι, η επιτομή της γαλλικής αριστοκρατίας, κόμισσα Ντε Σεβινιέ, και φυσικά ο Πικάσο που της άρεσε «αλλά δεν ήταν ελεύθερος». Το πορτρέτο του από τη Σανέλ αναδεικνύει την αύρα αυτού του καλλιτέχνη που σφράγισε τον 20ό αιώνα. «Ο Πικάσο γκρέμισε, στη συνέχεια όμως έχτισε. Ηρθε στο Παρίσι το 1900, όταν ήμουν παιδί, ξέροντας ήδη να ζωγραφίζει σαν τον Ενγκρ. Είμαι σχεδόν γριά και ο Πικάσο εργάζεται ακόμη. Εχει γίνει το ραδιενεργό στοιχείο της ζωγραφικής. (…) Είχα ανέβει συχνά σ’ εκείνο το σαν του αλχημιστή άντρο του. Είδα τον Κοκτό να του χορεύει τον χορό της σαγήνης, τους ντανταϊστές να τον φλερτάρουν, τους υπερρεαλιστές να τον λιβανίζουν. Είδα τους Μοντιλιάνι και τους Χουάν Γκρις να εξαφανίζονται και τον Πικάσο να παραμένει…».