Προσκήνιο

_¬ Ιδιαίτερα αδύναμος και χωρίς έρμα ο μονόλογος της Ελενας Πέγκα «Νάρκισσος». Και η σκηνοθεσία της καθόλου δεν τον βοήθησε. Στο ενδιαφέρον σκηνικό του Αντώνη Δαγκλίδη – μία σάουνα – γυμνοί άντρες, χωρίς αποχρώντα λόγο, πηγαινοέρχονταν ακατάπαυστα – και άχαρα – κάνοντας ντους και αποσπώντας την προσοχή του θεατή από το κείμενο και από τον ερμηνευτή του, τον εικαστικό Αγγελο Παπαδημητρίου. Ο οποίος είναι ένας χαριτωμένος άνθρωπος, με χιούμορ, εξαίσια φωνή που παραπέμπει στη δεκαετία του ’50 και δικό του στίγμα αλλά ερασιτέχνης της ηθοποιίας. Η στιγμή που πλάθει με τα χέρια του ένα γλυπτό, η μόνη, κατά τη γνώμη μου, αληθινή και ενδιαφέρουσα της παράστασης (Φεστιβάλ Αθηνών, «Πειραιώς 260»).

_¬ Ενα κείμενο που δεν βαθαίνει τόσο αλλά έχει δύναμη, χιούμορ και είναι πλούσιο: το μυθιστόρημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «Το παρτάλι» – η ιστορία ενός αγοριού της Κατοχής που εκόν, άκον ντύθηκε κορίτσι και που γυναίκα έμεινε μια ζωή καταλήγοντας στο περιθώριο. Η ιδέα να μεταβληθεί από τον ίδιο τον συγγραφέα σε μονόλογο θεατρικό καθόλου κακή δεν ήταν. Φοβάμαι όμως πως η σκηνοθεσία (Στέλιος Κρασανάκης) δεν ανέδειξε το κείμενο: λείπουν οι λεπτομέρειες, οι ρυθμοί πάσχουν, το φινάλε μοιάζει με απότομο φρενάρισμα – εδώ ίσως φταίει και το κείμενο -, τα ντραγκ σόου τραγούδια θα μπορούσαν να λείπουν έστω και με τον κίνδυνο το θέαμα να μην είναι «λαμπερό»… Βεβαίως ο Χρήστος Στέργιογλου είναι ιδανικός για τον ρόλο. Εχει χιούμορ και μπορεί να βαθύνει τον ρόλο. Μοιάζει όμως λίγο άνευρος – σαν να κρατάει δυνάμεις για την κορύφωση (Φεστιβάλ Αθηνών, «Πειραιώς 260»).