Πού είναι τα τραγούδια;

# Εχει η χώρα ένα μεγάλο πολιτισμικό κεφάλαιο που λέγεται Μίκης Θεοδωράκης. Πρόσφατα χάσαμε την ωραία εικόνα του μεγάλου συνθέτη. Τον βλέπουμε καθισμένο να κάνει, λέει, «κατάληψη» στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, να βγάζει κάθε λίγο λόγους και να καλεί τον λαό σε «απελευθερωτικό αγώνα» ενάντια στην «ξένη ακρίδα», για «να αποχωρήσει» η Ελλάδα από το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ αλλά και την Ε.Ε. και άλλα αδιανόητα. Τι μεγάλο κρίμα. Στο φθινόπωρο της ζωής του να μην επιδιώκει την αίσθηση μεγαλείου που του έδωσαν τόσα χρόνια οι πολλές ώρες έξαρσης όταν διευθύνει τα πλήθη που τραγουδάνε αλλά να οικειοποιείται τον ρόλο τού πολιτικού ταγού με τόσο ασυλλόγιστες θέσεις.

# Πού είναι ο Μίκης που τραγουδούσε τη δεκαετία του ’60 για τη δημοκρατία, «Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό», που τραγουδούσε για τους μετανάστες μας, «Για μεροκάματο διπλό / τον ουρανό μας κρύψανε»; Πού είναι ο Μίκης των ευρωπαϊκών λαών, «Ελληνες, Τούρκοι κι Ιταλοί / κατεβήκαν σ’ απεργία, / γιατί δύο Ισπανοί / θάφτηκαν στα μεταλλεία», που στη δικτατορία έδινε κουράγιο, «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» και με στίχους του Σεφέρη καλλιεργούσε την ελπίδα, «Λίγο ακόμα θα ιδούμε / τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν… / Λίγο ακόμα θα σηκωθούμε λίγο ψηλότερα…»; Πού είναι ο Μίκης των συναυλιών στην Τουρκία και τόσα αλησμόνητα;

# Ο μεγάλος μουσικός έχει ακόμα άσβεστη αγωνιστική διάθεση, πράγμα τόσο νεανικό κι ωραίο. Αντί να προσφέρει όσο πολλά πολύτιμα έδωσε τόσα χρόνια, παρασυρόμενος προφανώς (αλλά τότε ακόμα πιο κρίμα), αποδίδει στον εαυτό του ρόλο ακραία ασύμβατο με το ταλέντο και τα χαρίσματά του και ανεβαίνει ξάφνου στην πολιτική σκηνή ιδρύοντας τη «Σπίθα», δηλαδή παίζοντας (αν είναι δυνατό) τον ρόλο του Λένιν και μαζί με πολλά άλλα απίστευτα προτείνει, για να «λυθεί» η οικονομική κρίση, να απαλλαγούμε από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. και να δανειστούμε «από την Κίνα» που «μας» ξεπληρώνει, λέει, «το δημόσιο χρέος χωρίς αντάλλαγμα» (sic). Τι κρίμα.