ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Εμείς ευτυχώς εδώ…

Παρανοϊκός; Σχιζοφρενής; Φανατικός; Μυαλό χαμένο στο Διαδίκτυο που δεν μπορεί πια να ξεχωρίσει την εικονική πραγματικότητα από τη σκέτη πραγματικότητα, τα ανθρωπάκια που πυροβολείς στην οθόνη απ’ τους ανθρώπους που σκοτώνεις; Οσα κι αν πεις, κι άλλα τόσα, με τίποτε δεν μπορείς να εξηγήσεις τη σφαγή της Νορβηγίας.

Το πέρασμα του τέρατος και ο βαρύς λογαριασμός σε ανθρώπινες ζωές που άφησε πίσω του αποδεικνύει ότι ο Ντοστογιέφσκι μάλλον είχε περισσότερο δίκιο απ’ τον Βολταίρο. Κανένας ορθολογισμός, κανένας διαφωτισμός, κανένας καλοπροαίρετος ανθρωπισμός δεν φτάνει για να εξορίσεις την άβυσσο απ’ το ανθρώπινο σύμπαν.

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η τραγωδία της Νορβηγίας δεν είναι, ως ένα σημείο, σύμπτωμα μιας βαριάς εσωτερικής ανισορροπίας που κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πολιτικά αυτό εκφράζεται με τη συστηματική άνοδο της Ακροδεξιάς. Στην Ευρώπη, και δη στην Ευρώπη της ευμάρειας, την Κεντρική και τη Βόρεια, η ρατσιστική και ισλαμόφοβη Ακροδεξιά αποκτά κάθε μέρα και περισσότερη δύναμη. Κι αν κοιτάξεις τον πολιτικό της χάρτη δύσκολα μπορείς να αποκλείσεις την προοπτική ότι στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον οι πλειοψηφίες που θα διαμορφωθούν δεν θα έχουν καμιά ιδεολογική σχέση με τις πλειοψηφίες που οικοδόμησαν το ευρωπαϊκό όραμα.

Κοινωνικά αυτό διευρύνει όλο και περισσότερο την απόσταση που χωρίζει τις κοινότητες της λεγόμενης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Οι λόγοι οι οποίοι ώθησαν την Ευρώπη να χτίσει αυτό το μοντέλο συνύπαρξης είναι πολλοί – η ενοχή της απέναντι στο αποικιοκρατικό της παρελθόν δεν είναι ο πιο ασήμαντος πάντως. Τα αποτελέσματα μοιάζουν με χαμένες προσδοκίες. Ακόμη κι αν παραμερίσεις τον θρησκευτικό παράγοντα, η συμβίωση κοινοτήτων που δεν υιοθετούν τις ίδιες πολιτισμικές αξίες, που δεν εντάσσονται στις ίδιες συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής νομιμότητας, ακόμη κι όταν δεν παράγει βία, που παράγει, σίγουρα υπονομεύει την κοινωνική συνοχή. Κι ανάμεσα σε μια Ακροδεξιά που ζητάει να τους πετάξουν όλους έξω και μια Αριστερά που εξακολουθεί να πιπιλίζει τις αρχές του ανθρωπισμού σαν την πανάκεια που θεραπεύει πάσα νόσο, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια κρίση η οποία θα κάνει την κρίση του ευρώ να μοιάζει με παρτίδα μπριτζ σε λέσχη των βορείων προαστίων.

Εμείς ευτυχώς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Οι κοινότητες των λαθρομεταναστών που συρρέουν με πλωτά και χερσαία μέσα δεν χρειάζεται να ενταχθούν σε καμία πολιτική και καμία κοινωνική νομιμότητα. Περιφέρονται ανέτως στην ατμόσφαιρα της ανομίας που εμείς οι ίδιοι οργανώσαμε για τον εαυτό μας.

Και γι’ αυτό δεν απασχολούμε τους ευρωπαίους εταίρους μας με προβλήματα που δεν μας αφορούν. Τι να το κάνεις αν η Ελλάδα είναι χώρα υποδοχής μεταναστών κι αν θα ‘πρεπε, ειδικά σ’ αυτό το σημείο, να διαπραγματευτεί με τους υπόλοιπους τους όρους της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης; Τι να το κάνεις όταν σε απασχολούν άλλα, πιο σοβαρά, όπως τα βαρέα και ανθυγιεινά ή η απελευθέρωση των ταξί;