Οι τηλε-κήρυκες της βίας

Θυμάμαι πως όταν άρχισε αυτή η ιστορία με τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς γελούσα. Στην εποχή της Αλ Κάιντα και λίγα χρόνια μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, η ιδέα κάποιων τύπων που έβαζαν βόμβες μέσα σε κατσαρόλες ήταν μια μάλλον σουρεαλιστική νότα σε μια δύσκολη εποχή. Με τις συλλήψεις που έγιναν λίγο αργότερα, πείστηκα πως είχα δίκιο. Οι συλληφθέντες δεν έμοιαζαν καθόλου με τους συνήθεις «μπαρουτοκαπνισμένους» αναρχικούς των Εξαρχείων, αλλά περισσότερο με τους πρωταγωνιστές της δημοφιλούς ταινίας των ’80s «Η εκδίκηση των Νερντς».

Η δίκη άρχισε και τα ευτράπελα συνεχίστηκαν. Τον Ιανουάριο, κατά τη διάρκεια μιας γενικής σύρραξης εντός του δικαστηρίου (μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά…) οι κατηγορούμενοι έφυγαν τρέχοντας προς το προαύλιο και πιθανότατα θα απολάμβαναν σήμερα την ελευθερία τους σε κάποια κουβανέζικη παραλία, αν οι αστυνομικοί δεν ξυπνούσαν από τον λήθαργό τους και δεν προλάβαιναν τα χειρότερα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η δίκη προχώρησε, μίλια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας (πού οι ένδοξες εποχές της «δίκαιης δίκης» της 17Ν…) ώσπου, την προηγούμενη εβδομάδα, βγήκε η ετυμηγορία.

Κάπου εκεί τα χαμόγελα πάγωσαν.

Το δικαστήριο – αγνοώντας ακόμη και την πρόταση του εισαγγελέα – επέβαλε ποινές επιπέδου Νυρεμβέργης, ρίχνοντας στους επτά από τους συνολικά εννιά κατηγορουμένους πάνω από 100 χρόνια φυλακή! Σάκοι του μποξ σε αυτή την επίδειξη εξοντωτικής αυστηρότητας οι Χατζημιχελάκης και Αργυρού που έφαγαν από 25 χρονάκια ο καθένας, ενώ ακολούθησε ο Καραγιαννίδης με δύο γεμάτες δεκαετίες στην μπουζού και άλλοι τρεις με 11 έτη έκαστος. Ο μόνος που έπεσε στα μαλακά ήταν ο Μάνος Γιόσπας (κάπου έχω πετύχει το όνομά του σε τοίχο στα Εξάρχεια), ο οποίος τιμωρήθηκε με 2 χρόνια και 9 μήνες με αναστολή. Πάλι καλά που το δικαστήριο δεν θεώρησε πως οι κλοπές δημοτικών κλήσεων και μιας σφραγίδας νοσοκομείου συνιστούν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας…

Ποιες ήταν όμως οι αποτρόπαιες πράξεις που οδήγησαν αυτούς τους (εικοσάχρονους) επίδοξους διαδόχους των Αντρέας Μπάντερ και Ούλρικε Μάινχοφ στη φυλακή για δεκαετίες; Τρεις βομβιστικές επιθέσεις, οι δύο στα σπίτια πρώην υπουργών και η τρίτη στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Τρεις εκρήξεις οι οποίες δεν είχαν θύματα. Οι οποίες δεν είχαν καν στόχο να έχουν θύματα.

Θεωρώ αφελέστατη και μπακαλίστικη τη λογική ότι «εδώ ο Χριστοφοράκος είναι έξω και αυτούς τους χώσανε 25 χρόνια μέσα». Το ίδιο και τις λαϊκίστικες τσιρίδες του τύπου: «Ε, νέοι είναι. Δεν μπορείς να τους βάζεις φυλακή». Κατανοώ επίσης πως η τρομοκρατία πρέπει να τιμωρείται αυστηρά και μάλιστα στους «περίεργους» καιρούς που ζούμε.

Για ποια τρομοκρατία όμως μιλάμε;

Μήπως βρέθηκαν οι δολοφόνοι της Marfin, του υπασπιστή του Χρυσοχοΐδη ή του αστυνομικού που εκτελέστηκε εν ψυχρώ στις αρχές του 2009; Μήπως βρέθηκαν αυτοί που έκαναν κομματάκια τον 15χρονο Αφγανό Νατζαφί (πού τον θυμήθηκα ο μπαγάσας…) και τύφλωσαν τη 12χρονη αδελφή του; Εχω την αίσθηση πως η ελληνική Δικαιοσύνη εξάντλησε κάθε έννοια αυστηρότητας πάνω σε κάτι ερασιτέχνες (γιατί αυτό ήταν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι).

Επίσης, οι δικαστικές ποινές έχουν βασικό στόχο τον συνετισμό των ενόχων. Εδώ, τίποτα τέτοιο δεν υφίσταται. Οι κρατούμενοι φυλακίστηκαν στα είκοσι και θα αποφυλακιστούν στα 40. Δεν θα έχουν συνετιστεί, απλώς θα έχουν χάσει τη μισή (βλέπε ολόκληρη) ζωή τους. Οι αυστηρότατες ποινές που τους επιβλήθηκαν, δε, ενδεχομένως να «οπλίσουν» στρατιές από φίλους και συνομηλίκους τους, οι οποίοι (όχι παντελώς ακατανόητα) θα ψάχνουν εκδίκηση.

Τέλος, μήπως θα έπρεπε να εντοπιστούν οι ηθικοί αυτουργοί; Και στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρόκειται για κάποιους περιθωριακούς ινστρούχτορες αλλά για πανδιάσημους τηλε-ιεροκήρυκες και φλογερούς αρθρογράφους – ακόμη και σε mainstream ΜΜΕ – που εδώ και χρόνια γράφουν για το πόσο αναγκαία είναι η κάθε μορφής βία απέναντι στις «χούντες» που μας κυβερνούν και το άτιμο το σύστημα. Δεν πρέπει – και προτού είναι πολύ αργά – όλοι μας να ψάξουμε να βρούμε ποιοι είναι αυτοί που ξεσήκωσαν εικοσάχρονα παιδιά με γυαλάκια από τα φιλήσυχα Βου Που να προσπαθούν να καλύψουν το κενό που άφησαν οι Αφοί Ξηροί; Δυστυχώς, η Νορβηγία δεν είναι τόσο μακριά όσο πιστεύουμε…

Ο Θ. Χειμωνάς είναι συγγραφέας