Λόγοι με ανεξέλεγκτες συνέπειες

Ακούσαμε τον πρόεδρο των ταξιτζήδων κ. Λυμπερόπουλο να λέει στον Alter, απαντώντας στην ερώτηση τι θα γίνει αν επιμείνει

ο κ. Ραγκούσης: «Νίπτω τας χείρας μου αν συμβεί αυτό. Δεν µπορώ να ελέγξω τον κόσμο. Δεν θέλω να πω τι προβλέπω, μου σηκώνεται η τρίχα».

Μας σηκώθηκε κι εμάς η τρίχα. Γιατί ένας τέτοιος δημόσιος λόγος του θυμού και της υπόγειας απειλής για ανεξέλεγκτο ξέσπασμα, μπορεί να είναι συνηθισμένος στα εγχώρια μίντια, μπορεί να δικαιολογείται και σε προσωπικά ξεσπάσματα ανθρώπων που αισθάνονται ότι αδικούνται, αλλά από τηλεοράσεως αποκτά την ισχύ του μέσου. Οσο για τις συνέπειές του; Υπάρχουν δύο «σχολές». Η μία θέλει να είναι μια μορφή εκτόνωσης των παθών και το θέαμα της επιθετικότητας να μειώνει την ένταση της εκδήλωσής της σε πραγματικές συνθήκες. Η άλλη θέλει να συνυπολογίζονται οι κοινωνικές συνθήκες, η στιγμή κατά την οποία εκφράζεται, που σημαίνει ότι μπορεί να έχει το αντίθετο από το προηγούμενο αποτέλεσμα, να συντηρεί ή και να καλλιεργεί ένα πνεύμα τοξικής επιθετικότητας στην κοινωνία. Που ουδείς γνωρίζει ούτε μπορεί να ελέγξει ποια πτυχή της θα διαβρώσει και με ποια αποτελέσματα.

Είναι άλλο οι αγώνες των εργαζομένων για την ικανοποίηση αιτημάτων τους και άλλο, ο δημόσιος λόγος του λαϊκισμού που μεγεθύνει τον κοινωνικό ερεθισμό σε ώρες δύσκολες για όλους. Ναι, κι εμάς μας σηκώνεται η τρίχα κάθε φορά που ακούμε τέτοιου είδους τηλεοπτικά ξεσπάσματα. Και ακούμε συχνά πλέον.