Το «Τέλος του παιχνιδιού» μόλις ολοκληρώθηκε στο πανέμορφο θέατρο Μαντλέν του Παρισιού και οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν μεταξύ τους. Ο σκηνοθέτης Αλέν Φρανσόν χτύπησε διάνα ενθρονίζοντας στον ρόλο του τυφλού και παράλυτου Χαμ (Σερζ Μερλίν) τον… συνταγματάρχη Καντάφι. Το δωμάτιο – φυλακή στο οποίο συγκεντρώνει τους ήρωές του ο Μπέκετ μεταμορφώθηκε, ειδικά για την περίσταση, σε καταφύγιο της Λιβύης, απομονωμένο από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Σ’ αυτό το παράλληλο σύμπαν ο αφέντης Χαμ «υποφέρει, άρα ζει», ενώ ο μισότρελος δούλος του, Κλοβ, ικανοποιεί μια σειρά από συνήθειες, όπως να του περιγράφει τη θέα έξω από το παράθυρο. Το σύνολο ολοκληρώνουν οι γονείς του κεντρικού ήρωα, Ναγκ και Νελ, που ακρωτηριασμένοι από ατύχημα ζουν μέσα σε δύο σκουπιδοτενεκέδες. Τέσσερις άνθρωποι που παίζουν ώς το τέλος με τον θάνατο, αλλά δεν τερματίζουν μόνοι τη ζωή τους. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με ήττα και ο Μπέκετ δεν προσφέρεται για αναγνώσεις σε «άσπρο μαύρο».