Βαμπιρομανία στη μικρή οθόνη

Λένε πως στις εποχές της κρίσης η τρομολαγνεία του κοινού αγγίζει τα όρια της παθολογίας. Τη δεκαετία του ’30 ολόκληρη η Αμερική χωνόταν στις κινηματογραφικές αίθουσες να τρομάξει με τα πρώτα κινηματογραφικά βαμπίρ και το τέρας του Φρανκενστάιν και να απαλλαγεί από την κακή της μοίρα. Σαν μια διαδικασία κάθαρσης ήταν εκείνο το πάθος για τον τρόμο.

Τα σημερινά βαμπιρικά έργα βέβαια μοιάζουν με τσιχλόφουσκες μπροστά σε εκείνα τα μνημεία του παγκόσμιου σινεμά, γεμίζουν όμως ταμεία. Μερικοί μιλούν για μόδα, άλλοι πάλι αναλύουν το φαινόμενο χαρακτηρίζοντάς το ανησυχητικό καθώς το φανατικό τους κοινό είναι νεανικό. Γιατί σε αυτές τις ηλικίες απευθύνονται. Ολα άρχισαν με το «Twilight», βασισμένο στο μπεστ σέλερ της Στέφανι Μάγιερς, όπου ένας μάλλον χλωμούλης βαμπιράκος που τον υποδύθηκε ο Ρόμπερτ Πάτερσον προκάλεσε φαινόμενα ροκ σταρ σε νεαρές στην εφηβεία ανά τον κόσμο.

Ωσπου να συνέλθει η παγκόσμια κινηματογραφική παραγωγή από το σοκ, έκανε σουξέ και η νεανική, σαπουνοπερική δρακουλοσειρά «True Blood».

Συγκρίνοντας πάντως τα σημερινά βαμπιράκια που έχουν σφιχτούς κοιλιακούς, μοιάζουν με μοντέλοι ή με σπασίκλες γυμνασιόπαιδες με εκείνον τον Δράκουλα που σκηνοθέτησε ο Μουρνάου στο αξεπέραστο «Νοσφεράτου» του 1922 ή τον κόμη Βαμπίρ που είχε την αξεπέραστη υποκριτική υπογραφή ενός Μπέλα Λουγκόζι το 1930, δυσκολεύεται κάποιος να εντάξει το φαινόμενο του σύγχρονου δρακουλιάρικου σουξέ στην ίδια κατηγορία με τα προηγούμενα, τα οποία συνδέθηκαν με μεγάλες παγκόσμιες κρίσεις.

Το 1970 για παράδειγμα η Αμερική βίωνε, μετά το ’29, τον δεύτερο μεγάλο κλονισμό του μοντέρνου, αξιόπιστου, ορθολογικού κ.λπ. συστήματός της και η οικονομική κρίση (πετρελαϊκή κατ’ ουσίαν) προκάλεσε ύστερα από πολλά χρόνια και πάλι τρομερούς εφιάλτες στον κόσμο. Τότε χώνονταν οι νέοι στις κινηματογραφικές αίθουσες για να παρακολουθήσουν το «Εξορκιστή» ή το «Μωρό της Ρόζμαρι», κορυφαία σουξέ της εποχής, που μάλιστα είχαν θεωρηθεί και σαν «επανάσταση» των νέων κατά της τηλεόρασης που συμβόλιζε τον εγκλεισμό στο σπίτι (τότε ήταν που αγοράζει και ο Μέρντοκ την 20th Century Fox κερδίζοντας μερίδιο από την ανάκαμψη του κινηματογράφου).

Η σημερινή βαμπιροένεση στο σινεμά και την τηλεόραση, πάντως, δεν μοιάζει να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Η ιστορία για παράδειγμα της μορμόνας Μάγιερς που έγραψε το κινηματογραφικό «Twilight» θέλει βαμπίρ και ανθρώπους να συμβιώνουν ειρηνικά και φυσικά ο έρωτας να αφανίζει τα χαρακτηριστικά του Κακού και να νικάει η καλοσύνη, στοιχεία που συνδέονται μάλλον με μια χριστιανική αντίληψη για τον κόσμο, παρά εκτονώνουν τους κοινωνικούς εφιάλτες.

Οσο για το τηλεοπτικό «True Blood» που θεωρείται ήδη cult και προβάλλεται μετά τα μεσάνυχτα από τον ΑΝΤ1, τα μόνα στοιχεία του βαμπιρικού μύθου που διατηρεί είναι η «αθανασία», η αιώνια νεότητα και φυσικά ότι μέσω του αίματος μεταδίδεται το Κακό. Κατά τα λοιπά, πρόκειται για συνήθεις ιστορίες αγάπης που, κατά τα σύγχρονα τηλεοπτικά πρότυπα, προάγουν τις ιδέες της ανοχής, της αποδοχής της σεξουαλικής διαφορετικότητας κ.λπ. Ισως εκείνο που παθιάζει τα νιάτα να είναι η βαμπιρική υπόσχεση της αιώνιας νεότητας.

Αλλά ούτε αυτό μπορεί να το δει κανείς σοβαρά, αφού ο βαμπίρ με τους σφιχτούς κοιλιακούς και το θεληματικό πιγούνι εκφράζει τις πιο παραδοσιακές γυναικείες φαντασιώσεις που διαπνέουν ολόκληρη τη ροζ λογοτεχνία.

Ισως το πιο ενδιαφέρον να είναι ότι με άλλοθι τον υποτιθέμενο τρόμο που ενδύει το στόρι με πιο αγορίστικα χαρακτηριστικά, προσχωρούν στη ροζ, σαπουνοπερική αφήγηση και τα αγόρια. Επίσης, χαρακτηριστικό είναι το κλίμα σεξουαλικής έντασης που κορυφώνεται καθώς τα καλά βαμπίρ που μάχονται τη δρακουλιάρικη φύση τους αποφεύγουν το σεξ με τις αγαπημένες τους κοινές θνητές μη τυχόν και κατά τη διάρκεια της πράξης τις πληγώσουν και τις μετατρέψουν και αυτές σε βαμπιρίνες. Φυσικά οι άμυαλες ερωτευμένες δεν νοιάζονται, θέλουν να σώσουν τον αγαπημένο τους – ή ενδόμυχα επιθυμούν να γίνουν βαμπιρίνες για να μείνουν για πάντα νέες και ωραίες.

Μάλλον σαχλά όλα αυτά για να θεωρήσουμε ότι η αναβίωση της βαμπιρομανίας έχει σχέση με την οικονομική και κοινωνική κρίση και δεν είναι τίποτε περισσότερο από ακόμη ένα πυροτέχνημα μιας αγοράς που αναμασά τις ίδιες, τετριμμένες, συντηρητικές αξίες και πρότυπα από την εποχή της «Ωραίας Κοιμωμένης» και του Ντίσνεϊ, αλλάζοντας διαρκώς το ντεκόρ για να τις φρεσκάρει.