Ιουλιανά άλλου είδους;

Σαράντα έξι ολόκληρα χρόνια κύλησαν από τις δραματικές εκείνες μέρες των Ιουλιανών του 1965, κι όμως οι μνήμες όσων τα έζησαν παραμένουν άσβεστες, ολοζώντανες. Ενα καμίνι η Αθήνα, ο λαός στους δρόμους, Λαμπράκηδες, φοιτητές, νέοι του 15% για την Παιδεία και του 114, παραίτηση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, 15 Ιουλίου, σύγχυση, συνωμοσίες, υπονομεύσεις ατολμίες, ασυμφωνίες πατέρα – γιου (Γ. και Ανδρέα Παπανδρέου), ο ΑΣΠΙΔΑ, αποστασίες βουλευτών της Ενωσης Κέντρου, ορκωμοσίες αποστατών πρωθυπουργών (Νόβας – Τσιριμώκος) και παραιτήσεις, ο έτερος αποστάτης, Στεφανόπουλος παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Καθημερινές διαδηλώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, λάθη πολιτικών, ήξεις, αφήξεις, σήμερα ναι, αύριο όχι, λάθη, παρεμβάσεις του στέμματος, κραυγές απαξίωσης με κυρίαρχο το: «δεν σε θέλει ο λαός, παρ’ τη μάνα σου κι εμπρός». Τι μέρες! Ποιος γνώριζε τότε, ποιος φανταζόταν τι θ’ ακολουθούσε σε λίγο, το 1967! Σίγουρα κάποιοι γνώριζαν, προετοιμάζονταν, μόνο που τους στρατηγούς τους πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. Εκείνα τα πρώτα χρόνια του ’60, πέρα απ’ τα έκτροπα της πολιτικής (βία, νοθεία εκλογών, κυνηγητά αριστερών, παρακράτος, δολοφονία Λαμπράκη) μέχρι τη μαύρη 21η Απριλίου 1967, ήταν πράγματι τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας. Υπεράνθηση, εκτίναξη όλων των τεχνών: θέατρο, μουσική, τραγούδι, ποίηση… Υπέροχες ανάσες πολιτιστικής ανάτασης κι ελπίδας. Μόνο που «σ’ αυτόν τον τόπο, τον μικρό τον μέγα» κάτι πάντα στραβώνει από σφάλματα, λάθη κι ολιγωρίες πολιτικών και τότε κάποιοι «σωτήρες» επεμβαίνουν να μας σώσουν. Μήπως ξαναζούμε κάποια άλλου είδους Ιουλιανά, με πολιτιστική, οικονομική καθίζηση και άλλου είδους «σωτήρες»;