Πού πας κακομοίρα με τέτοιο… αυγόοοοοοοοο;

Για μια στιγμή είχαμε την εντύπωση πως σ’ αυτή την ομελέτα (ο ύψιστος να την κάνει…) είχε συμπυκνωθεί η πεμπτουσία της σύγχρονης Ελλάδας. Της σάχλας, του μικροαστισμού, των λάθος μηνυμάτων και επιδιώξεων, της ξεφτίλας, της κατάντιας.

Μα σε μια ομελέτα, θα πείτε. Αν είναι να σου την κάνει καναλικώς κι ανυπερθέτως η κακομοίρα του άσματος (η Kalomoira, ντε) ενώπιον σκορδολιαγκαίων, φυλάκων και ταγών του καλού γούστου, και μια ομελέτα μπορεί να πει πολλά. Για την κακομοίρα και για την κακομοίρα την… Ελλαδίτσα.

Τι το ζαμπόν το έλεγε μπέικον και το έκαιγε σε ένα δύσμοιρο βρωμερό τηγάνι, κάνοντας τα πάντα σύχριστα (ακούστηκε και η μνημειώδης ατάκα για το γκαγκανιασμένο του τηγανιού «κοίτα το μη γίνει πιο μαύρο»!), τι «αμέρικαν μπρέκφαστ» ονομάστηκε ένα μπλιαχ στο οποίο κατέληξαν τα αυγά μαζί με τα τσόφλια, σε μια ομελέτα (λέμε τώρα…) σαν εικαστική παρέμβαση του Ντέμιαν Χερστ – με τη φορμόλη! – τι ονομάστηκε το τηγάνι… ταψί και τσιτσίρισε κάτω από τη βρύση, συνεχίζοντας να κάνει το ντεκόρ σύχριστο, τι «είναι το Κυριακή φαγητό» άκουσαν τα κακόμοιρα τα αυτάκια μας, τι «αυτό τρώει κάθε πρωί ο Γιώργος», τι σε τοστ μπήκε όλο αυτό το σιχαμένο με τα τσόφλια και το γκαγκανιασμένο το μπέικον που ήταν ζαμπόν, που καψαλίστηκε βρωμερά στο ταψί που ήταν τηγάνι, ουφ!

Εδώ κολλάει (για την ελληνική τηλεοπτική ξεφτίλα, την Ελλαδίτσα της ξεφτίλας και των ξεφτιλοσελέμπριτις) το «πού πας κακομοίρααααα;»

Φοίβη