Προσκήνιο

_¬ Το ουδέτερο σκηνικό (του ίδιου του σκηνοθέτη), φωτισμένο συμβατικά από τον Νίκο Σωτηρόπουλο, και οι μονοχρωμίες των χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα κοστουμιών της Τότας Πρίτσα δεν καταφέρνουν να δώσουν ώθηση στην παράσταση που παραμένει επίπεδη, άτολμη, άχρωμη, άνευρη, σε επίπεδο κλασικών εικονογραφημένων συν τα ηχητικά προβλήματα στα μικρόφωνα – ψείρες. Ενδιαφέρουσα, πάντως, η «απειλητική» μουσική του Μάριου Στρόφαλη.

_¬ ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Ο θίασος, αν και πολύ καλού επιπέδου, δεν οδηγείται, πιστεύω, σε ερμηνείες. Ισως χρειαζόταν μεγαλύτερη προετοιμασία. Σαν το ενδιαφέρον για κάθε ηθοποιό να επικεντρώθηκε μόνο στη βασική σκηνή του και στην υπόλοιπη παράσταση απλώς να διεκπεραιώνουν. Ηλίας Ζερβός, Τόνυ Δημητρίου, Δημήτρης Αλεξανδρής, Αλμπέρτο Φάις, Παναγιώτης Εξαρχέας εξυπηρετούν τους ρόλους τους χωρίς εξάρσεις. Ο σκηνοθέτης δεν φαίνεται να έχει βοηθήσει την άπειρη Ευγενία Δημητροπούλου. Ο ικανός αλλά συνήθως υπερτονισμένος Μάνος Βακούσης τονίζει, ίσως πέραν του δέοντος, τα κωμικά στοιχεία του Πολώνιου. Ο Λεωνίδας Κακούρης, ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός, όχι όμως επιτυχημένη επιλογή για τον ρόλο του Κλαύδιου, προσπαθεί αλλά δεν με έπεισε παρά μόνο στον μονόλογο της προσευχής. Η εξαίρετη Μαρίνα Ψάλτη στις πρώτες σκηνές μοιάζει να κάνει μπουλβάρ. Σαν να βρίσκει τον εαυτό της και τον ρόλο μόνο στη μεγάλη σκηνή με τον Αμλετ. Ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι από τους λίγους νέους ρολίστες που διαθέτει το ελληνικό θέατρο: ένας ηθοποιός με μέγεθος και κύρος. Και έχει στιγμές δυνατές που δείχνουν πως σε μία άλλη παράσταση θα ήταν ίσως ιδανικός Αμλετ.