Λίγο πολύ τρελούτσικος

Ο τίτλος τα λέει όλα: Wild and Crazy. Αγριος και τρελούτσικος. Εντονος. Και ακαταμάχητος. Ειδικά στις ερμηνείες που έχουν εμβαθύνει στο τόσο… μη επιφανειακό έργο του.

Κυρίες και κύριοι, ο Φραντς – ή Φέρεντς – Λιστ. Το «κακό» (ή μήπως το «καλό»;) παιδί του πιάνου – και όχι μόνον – που γεννήθηκε πριν από 200 χρόνια (22 Οκτωβρίου 1811) ανθολογείται, με αφορμή την επέτειο, από την Deutsche Grammophon. Για την ακρίβεια, ανθολογούνται οι ερμηνείες κυρίως πιανιστικών έργων του, αλλά και μεταγραφών του και λίγων ορχηστρικών, ηχογραφημένων όλων μετά το 1959. Με πρώτον και καλύτερο στην εν λόγω χρονιά τον «παράξενο» και βαθιά αισθαντικό Σβιάτοσλαβ Ρίχτερ (το ξέρατε πως απεχθανόταν τους πίνακες στους τοίχους και το φως στο δωμάτιο, ενώ ετοιμαζόταν για τις συναυλίες του;) σε μια «Υπερβατική Σπουδή».

Μαζί του, στο διπλό CD, ο Σούρα Τσερκάσκι με «Ουγγρική Φαντασία» από τη Φιλαρμονική του Βερολίνου και τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, η «υπερβατική» Μάρθα Αργκεριχ, ο «κλασικός» Γκέζα Αντα, ο δεξιοτέχνης Βλαντίμιρ Χόροβιτς, ο εντυπωσιακός κινέζος σταρ Λανγκ Λανγκ, ο λυρικός Βλαντίμιρ Ασκενάζι, ο βαρύς Βίλχελμ Κεμπφ, ο συμφιλιωτικός και «φιλοσοφικός» Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ σε μια «μεταγραφή» του βερντιάνου Ριγκολέτο και σε «αισθησιακά» έργα του Λιστ.

Σχεδόν όλες οι Σχολές του πιάνου, οι μεγαλύτεροι ερμηνευτές (τουλάχιστον της δισκογραφίας) και τα πιο αντιφατικά, όσο και εκρηκτικά έργα του ούγγρου συνθέτη και πιανίστα δημιουργούν ένα κοκτέιλ μολότοφ… απόλαυσης. Η δισκογραφική όμως δεν μένει εκεί. Επανεκδίδει σύντομα διεθνώς – και στην Ελλάδα – τη σειρά 35 CDs «The Liszt Collection». Θα ακολουθήσουν κατά τον Σεπτέμβριο η δεκάτομη «The Liszt Legacy» και η ανθολογία του… μεταμεσονύκτιου Λιστ, «Late Night Liszt».

Οσο για το «τρελούτσικος», ιδού ένα δείγμα: Ο Λιστ αρνούνταν να παίξει την Ουγγρική Ραψωδία Νο 2 ο ίδιος, γιατί σιχαινόταν το γεγονός ότι το έργο έγινε δημοφιλές!