Κέβιν Σπέισι Από τον Κάιζερ Σόζε στον Σαίξπηρ

Ούτε ο Κέβιν Σπέισι ούτε ο Σαμ Μέντες αναμετριούνται με τον Ριχάρδο Γ’ για πρώτη φορά στην παραγωγή του Bridge Project που έρχεται στο αρχαίο αργολικό θέατρο στο τέλος του μήνα. Ο Μέντες σκηνοθέτησε μια εκδοχή το 1992 και ο Σπέισι είχε φτάσει το 1996 αρκετά κοντά στον σωματικά ανεπαρκή ήρωα που πατάει επί πτωμάτων ώσπου να αποκτήσει αυτό που θέλει.

Στο «Αναζητώντας τον Ριχάρδο» του Αλ Πατσίνο υποδυόταν τον κόμητα του Μπάκιγχαμ, τον υποστηρικτή του πρωταγωνιστή που είδε τον εαυτό του σαν το alter ego του αφέντη του.

Με εκείνη την ερμηνεία, ο Σπέισι είχε αποδειχθεί εξαιρετικός χειριστής του κυνισμού και της στρεψοδικίας που απαιτούσε η ατμόσφαιρα του έργου και που ανθούν στην πολιτική και τη διπλωματία. Ελαμπε από συγκαλυμμένη ειρωνεία, ψύχραιμη φιλαρέσκεια και διαταραγμένη ευθυμία ή αυθάδεια, στοιχεία όμως που δεν έμοιαζαν καινούργια πάνω του. Και που καθώς ακούγεται, επιστρατεύει και στη φετινή σκηνοθετική απόπειρα του Μέντες. «Ενεργοποιεί», όπως το έθεσε καλύτερα ο σκηνοθέτης, «αυτά τα στοιχεία του εαυτού του που είχε χρησιμοποιήσει και σε ταινίες όπως το “Se7en” και το “Συνήθεις ύποπτοι”».

Στους ρόλους δηλαδή του προσηλωμένου στον στόχο του δολοφόνου Τζον Ντο και του αρχικά αθώου και κουτσού αλλά τελικά ασύλληπτα εγκληματικού Κάιζερ Σόζε.

Εντάξει, η πρότερη εμπειρία δεν είναι αρκετή ώστε σκηνοθέτης και ηθοποιός να προσεγγίσουν τον Ριχάρδο με την άνεση ενός βετεράνου. «Αφήστε με να το επισημάνω άλλη μια φορά: Είμαι τρομοκρατημένος» έλεγε ο Κέβιν Σπέισι σε μια συζήτηση με το νεοϋορκέζικο κοινό πριν από λίγους μήνες.

Ο Μέντες από την πλευρά του τονίζει με κάθε ευκαιρία ότι περισσότερο από την αναπόφευκτη σύγκριση με παλαιότερες παραγωγές ή ταινίες, οφείλει να λάβει υπόψη του το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος από την πρώτη του σκηνοθετική ματιά, όταν το «τέλος της Ιστορίας» έμοιαζε δεδομένο και οι δικτάτορες μια μακρινή ανάμνηση που θα ξεθύμαινε με τον καιρό.

Μάλλον γι’ αυτό δηλώνει γοητευμένος από την αναλογία μεταξύ του Ριχάρδου και του λίβυου δικτάτορα Καντάφι, ειδικού στις αλλόκοτες δημόσιες εμφανίσεις. Μάλλον γι’ αυτό αρνείται να σκηνοθετήσει δίνοντας βάρος μόνο στα σωματικά και υπαρξιακά αδιέξοδα του στυγνού βασιλιά αφού μια τέτοια ανάγνωση θα ήταν εξαιρετικά απολιτίκ.

Επισημαίνει ότι τα αδέλφια του ήρωα θα έπρεπε να έχουν επιδείξει έστω μια εγκάρδια συγκαταβατικότητα, ότι η σατανική αυτοπεποίθησή του τρέφεται κυρίως από την απρόσμενη σεξουαλική του νίκη επί της Λαίδης Αννας, ο Ριχάρδος του όμως δεν είναι απλώς μια φροϊδική προσωπικότητα. Αν και περιφέρεται με την καμπούρα του, το μπαστούνι του και το μεταλλικά υποβοηθούμενο πόδι του, την ίδια στιγμή ενδεδυμένος με σύγχρονο μιλιταριστικό outfit περιστοιχίζεται από καλοντυμένους «λακέδες» που συμπληρώνουν το κάδρο τού αρχετυπικά αυταρχικού ηγεμόνα. Και παρ’ όλο που χαζεύει δυσαρεστημένος τηλεόραση φορώντας ένα καπέλο από χριστουγεννιάτικο πάρτι, καμιά φορά γίνεται διαβολικά εύθυμος. Με τον επικίνδυνο εκείνο τρόπο που μόνο ένας παράφρων ηγεμόνας ή ένας παλαιότερος ρόλος του Κέβιν Σπέισι ξέρει.