Η απόλυτη κατρακύλα

Να προσθέσουμε σε αυτούς και τον Γιάννη Φ. του μπιγκμπραδερικού κανιβαλισμού, που αναδείχθηκε σε κάτι σαν ήρωας της «χαμένης αθωότητας» της ελληνικής υπαίθρου και συμπληρώσαμε την εικόνα της απόλυτης κατρακύλας μιας τηλεόρασης και του φιλοθεάμονος πλήθους λίγο πριν παραδοθούν στην απόγνωση της κρίσης. Ολα αυτά λίγο πριν πλήθη αγανακτισμένων εγκαταλείψουν τον καναπέ της τηλεθέασης για να ξεχυθούν στις πλατείες και αρχίσουν να εκδηλώνουν την απογοήτευσή τους από το πολιτικό σύστημα και από την έκπτωση των αξιών με μούντζες κατά της Βουλής και προπηλακισμούς πολιτικών. Ουδόλως συσχετίζουμε το κοινό, που ανέδειξε σε σταρ του τους ανωτέρω, με τους ενεργούς και θυμωμένους πολίτες. Απλώς αποτελούσε ανέκαθεν ένδειξη του επιπέδου ενός πολιτισμού το είδος της διασκέδασής του. Είναι άλλο να γελάς με Αριστοφάνη και άλλο να χειροκροτείς στο «Τσαντίρι» του Λαζόπουλου επιλογές δήθεν τηλεοπτικών ευτράπελων με πρωταγωνιστή τον υποτιθέμενο ειδικό του γαστρεντερολογικού συστήματος, που σε ανθυποκάναλο δίνει διαλέξεις περιγράφοντας το σχήμα των κοπράνων.

Είναι άλλο να συνειδητοποιείς την τραγικότητα της ύπαρξής σου παρακολουθώντας Αισχύλο και άλλο να μετατρέπεται μια χώρα ολόκληρη σε drama queen τηλεοπτικών υπερπαραγωγών μιας γκρινιάρικης και τρομολαγνικής ενημέρωσης.

Είναι άλλο να διασκεδάζεις σε επιθεώρηση με τις κωμικές γκριμάτσες ηθοποιών και άλλο να εξευτελίζεις, δήθεν κάνοντας πλάκα, ανθρώπους που εκθέτουν τις αδυναμίες τους στα σαλονάκια της Πάνια, αναζητώντας στη χλεύη ενός απάνθρωπου κοινού τη θέρμη της ανθρώπινης προσοχής.

Οχι ότι δεν έχουμε ζήσει την τηλεοπτική εξαθλίωση με διαφορετικές αφορμές κάθε φορά. Οχι ότι δεν έχουμε παρακολουθήσει την επιβολή του τηλεοπτικού τρας και των σαθρών αξιών του στην εγχώρια κουλτούρα σταδιακά μέχρι να κατακλύσει κάθε ευάλωτη πτυχή της. Και όχι, δεν ήταν η πρώτη φορά φέτος που αποθέωνε αυτός ο ίδιος τόπος μπιγκμπραδερικό «ήρωα» σαν να ‘ταν ολυμπιονίκης, μόνο και μόνο επειδή περιφερόταν με τις παντούφλες άπρακτος μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Οσο για τις ψευδο«γατούλες» του τηλεοπτικού τρας, τις Μπεκατώρου, και τους μετρ της ξανθιάς μπούκλας, τους Σαμαράδες, που έγιναν φίρμες των κουτσομπολάδικων σε μια χρονιά τηλεοπτικής φτώχειας, ήταν μάλλον η απόδειξη του χιούμορ του φιλοθεάμονος, που προτίμησε να αποθεώσει αυτούς ως αυθεντικούς καρνάβαλους από τους καμουφλαρισμένους.

Το χειρότερο ωστόσο, αυτό που προσέδιδε σε όλα αυτά μεγαλύτερο βάρος απ’ ό,τι κανονικά θα είχαν, ήταν ότι το υπόλοιπο τηλεοπτικό πρόγραμμα δεν είχε να επιδείξει παρά ατέλειωτο κουτσομπολιό και την εμετική κακογουστιά των «Οικογενειακών ιστοριών» του Alpha, αυτό το απόλυτο τηλεοπτικό σκουπίδι, που δεν ήταν τίποτε, ούτε ριάλιτι, ούτε ντοκιμαντέρ, ούτε fixion, ούτε είχε ηθοποιούς, έδινε μόνο την ψευδαίσθηση της «κλειδαρότρυπας» σε πολύ προσωπικές υποθέσεις. Τηλεόραση προσβλητική ήδη, με τη χυδαία αισθητική των πλάνων της, αλλά πολύ περισσότερο με τη χυδαιότητα των υποτιθέμενων «οικογενειακών ιστοριών», που ξεδίπλωναν έναν κόσμο μικροαστικής αθλιότητας, προδοσίας, φτηνιάρικης συμπεριφοράς, απιστίες, απάτες, ψευτιές στην πιο εξαθλιωμένη εκδοχή τους.

Προφανώς ο Alpha θεώρησε ότι σε ένα τέτοιου είδους κοινό απευθύνεται, έχει καλλιεργήσει στενή σχέση μαζί του με τα μπιγκμπραδερικά ριάλιτι, το κορομηλαίικο, αξιοθρήνητο τρας, τους μποτριναίικους τσαμπουκάδες και ότι είναι το καταλληλότερο για να το βομβαρδίσει το θέρος με τα τουρκικά υποπροϊόντα, για να το κρατήσει «ζεστό» – και καθηλωμένο στην τηλεοπτική φτήνια – μέχρι την επόμενη σεζόν.