ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανοικοδομώντας ερείπια

«Είστε κλειστά σήμερα;», τον ρωτώ. Ο καταστηματάρχης στέκεται στο πεζοδρόμιο περιμένοντας τα συνεργεία. «Σήμερα ναι. Τι να κάνουμε; Εχουμε και ερείπια να ανοικοδομήσουμε», απολογείται αστειευόμενος. Δείχνει το εξωτερικό του μικρού μαγαζιού του. Κοιτώντας λίγο καλύτερα, θυμίζει πράγματι εργοτάξιο. Εχουν περάσει δύο εβδομάδες από τα επεισόδια της 29ης Ιουνίου στο Σύνταγμα. Ευελπιστεί πως τα συνεργεία σήμερα θα σβήσουν και τα τελευταία σημάδια εκείνης της Τετάρτης από τη βιτρίνα του. Θα αντικαταστήσουν τα σπασμένα μάρμαρα, θα αλλάξουν μια τζαμαρία και θα βάψουν τους τοίχους. Κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους του Κέντρου τα «ερείπια» δεν έχουν εξαλειφθεί πλήρως. Και δεν αναφέρομαι στα καταστήματα, τα πεζοδρόμια και τους τοίχους περιμετρικά της πλατείας. Η δραματική αύξηση της πορνείας, της χρήσης ναρκωτικών και των κρουσμάτων φυματίωσης, ηπατίτιδας C και Β και σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων – που διαπίστωσαν οι αρμόδιοι φορείς – φέρνουν στο προσκήνιο περισσότερα χαλάσματα. Ερείπια συναντάς παντού: στη Μενάνδρου, στα παγκάκια της Τοσίτσα, στα σπίτια του Μεταξουργείου. Εθελοντές Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων έχουν να διηγηθούν πολλές ανθρώπινες ιστορίες. Τον τελευταίο καιρό, όλοι στρέφουμε την προσοχή μας σε διάφορα ερείπια: αυτά της οικονομίας, της χώρας ή του Κέντρου της πόλης μας. Αναρωτιέμαι αν τελικά θα φροντίσουμε να τα ανοικοδομήσουμε ή απλά θα χτίσουμε πάνω τους, καλύπτοντάς τα.