Φαρ Ουέστ made in Greece…

Και ξαφνικά γίναμε Φαρ Ουέστ! Οι τοίχοι, οι στύλοι της ΔΕΗ, τόσο στην περιφέρεια όσο και σε ορισμένες γειτονιές της πρωτεύουσας, γέμισαν με αφίσες καταζητούμενων – ξέρετε, σαν και αυτές στον Λούκι Λουκ όπου η φωτογραφία του Τζέσι Τζέιμς ή της Καλάμιτι Τζέιν φιγούραρε κάτω από τη λέξη «Wanted». Αντί για τον Τζέσι και την Τζέιν, βέβαια, συναντάμε πια τις φάτσες κάποιων από τους βουλευτές που είχαν την ατυχή έμπνευση να ψηφίσουν «Ναι» στο Μνημόνιο ΙΙ.

Η κακόγουστη αυτή στοχοποίηση είναι ο τελευταίος (μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον που γράφονται αυτές οι γραμμές…) κρίκος σε μια σειρά επιθέσεων με θύματα πολιτικούς – κυρίως του ΠΑΣΟΚ αλλά, αν το ψάξεις καλά, όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών κομμάτων. Μια θλιβερή μόδα που έχει γίνει το must του φετινού καλοκαιριού λίγο πριν οι νεοέλληνες «βουλιάξουν» τα νησιά και κάνουν κατάληψη στο Super Paradise και την Ψαρού. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι «οργισμένοι» αυτοί πολίτες περιορίζονται σε λεκτικές αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα – κάτι μάλλον θεμιτό καθώς ο κόσμος έχει, ώς ένα σημείο, το δικαίωμα να αποδοκιμάζει (όπως και να επιδοκιμάζει) συγκεκριμένες πολιτικές. Τις περισσότερες φορές όμως οι επιθέσεις είναι ιδιαίτερης αγριότητας με αποκορύφωμα τον ξυλοδαρμό (και όχι «προπηλακισμό») του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νίκου Τσώνη στη Λαμία πριν από λίγες μέρες.

Ποιοι είναι αυτοί οι «αγανακτισμένοι πολίτες» του 21ου αιώνα; Είναι άραγε ΣΥΡΙΖαίοι, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση; Είναι απογοητευμένοι ΠΑΣΟΚοι όπως απαντά το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα; Είναι συνάνθρωποί μας που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας; Είναι τραμπούκοι και μπαχαλάκηδες; Μήπως είναι απλώς χαβαλέδες που θέλουν να δουν τη φάτσα τους στο YouTube; Λίγο με νοιάζει. Το χειρότερο δεν είναι αυτοί οι νταγλαράδες που την πέφτουν 50 και 100 σε έναν (αυτό γιατί κανείς ποτέ δεν το σχολίασε;) αλλά οι υποστηριχτές τους. Ολοι αυτοί που μόλις αντιληφθούν το συμβάν σπεύδουν να τους αποθεώσουν, να ανεβάσουν τα βιντεάκια στο Διαδίκτυο, ενθουσιασμένοι για τη γενναία πράξη αυτών των απογόνων του Λεωνίδα, του Κολοκοτρώνη και του Αρη Βελουχιώτη. Τα μπινελίκια, τα γιαούρτια και οι «ψιλές» παρουσιάζονται ως τρανό αποδεικτικό στοιχείο πως οι πολιτικοί είναι ένοχοι, είναι εγκληματίες (ο όχλος μόλις έβγαλε την ετυμηγορία συνάμα με την καταδικαστική απόφαση), οι δε «αποδοκιμαστές» ως σύμβολο του «Λαού – τιμωρού», ως σύγχρονοι λόουν ρέιντζερ που απονέμουν δικαιοσύνη. Αποτέλεσμα; H διαιώνιση μιας αρρωστημένης κατάστασης.

Φυσικά, όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί άπειρες φορές στο παρελθόν. Και δεν υπάρχει λόγος να πάμε στην εποχή των Γκοτζαμάνηδων και των τρίκυκλων. Θύματα άγριων προπηλακισμών και βάναυσων ξυλοδαρμών έχουν κατά καιρούς πέσει λογιών και λογιών συνέλληνες (που λένε και στο Τηλεάστυ). Μετανάστες, μικροκακοποιοί (πόσοι άραγε θυμούνται το – αρκετά πρόσφατο – λιντσάρισμα πορτοφολά στη Θεσσαλονίκη;), δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές, διαιτητές ποδοσφαίρου και εσχάτως δημόσιοι υπάλληλοι και ελεγκτές διοδίων… Επίθεση με σπρέι πιπεριού και μπουνίδι υπέστη πριν κάνα-δυο χρόνια μέχρι και ηθοποιός όταν κάποιοι υπερπατριώτες έκριναν πως το χιούμορ του ήτο ανθελληνικό. Το συγκεκριμένο «ντου» μάλιστα, επικρότησε και γνωστό τοτέμ της ελληνικής ηθοποιίας σε μεσημεριανή εκπομπή. Τέλος, έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο να τρώνε βρωμόξυλο ακόμα και παντελώς άσχετοι περαστικοί επειδή κάποιοι στο Κέντρο της Αθήνας τους «έκοψαν» για ασφαλίτες. Απαξιώ φυσικά να αναφερθώ στους κάθε λογής κατηγορουμένους που γίνονται συχνά πυκνά μπλε από το ξύλο όταν προσπαθούν να προσεγγίσουν τα δικαστήρια όπου πρόκειται να δικαστούν. Σε ό,τι αφορά τη στοχοποίηση απλώς θα θυμίσω την – all time classic πλέον – αφίσα «Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, όπου ανάμεσα στους μοχθηρούς θιασώτες του Μνημονίου και της κρατικής καταστολής κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να διαβάσει τα ονόματα τόσο της Αγγελικής Νικολούλη (!) όσο και του σήζηγου (sic) της Τατιάνας.

Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει αυτό το φαινόμενο. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως ο όχλος δεν θα ησυχάσει αν δεν στείλει στην Εντατική (ή στον τάφο) κάποιον βουλευτή. Εγώ πιστεύω (=ελπίζω) πως δεν θα φτάσουμε ώς εκεί. Οπως όλες οι μόδες, έτσι και αυτή θα ατονήσει. Οι πεινασμένοι για αίμα νεοέλληνες βαρύμαγκες θα ξεχάσουν τους «προδότες», «δωσίλογους», «σιωνιστές» κ.λπ. κ.λπ. πολιτικούς και θα στρέψουν το μένος τους προς κάποια άλλη κοινωνική ομάδα που θα τους «την δώσει». Προς τους δικηγόρους; Τους γιατρούς μετά φακελακίων; Τους ταξιτζήδες; Τους παραβιαστές του αντικαπνιστικού νόμου; Ισως και να κυνηγήσουνε τους αλμπίνο όπως κάνουν στην Αφρική. Στατιστικά πάντως, αργά ή γρήγορα θα πλακωθούν μεταξύ τους.

Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι συγγραφέας