Ιδού η Ρόδος

Eνα από τα δύο συμβαίνει: είτε είναι τελείως θεατρικά και φιλολογικά αστοιχείωτοι ή μικροαπατεώνες. Αναφέρομαι σε κάτι καλοπληρωμένους διεθνείς μπαχαλάκηδες που περιφέρονται ανά την οικουμένη πουλώντας φύκια αντί για μεταξωτές κορδέλες. Και αν είναι αγράμματοι κάποιος πρέπει να τους βάλει στα θρανία και να τους μάθει την αλφαβήτα του θεάτρου. Να τους πει π.χ. πως ο Ευριπίδης έγραψε μια τραγωδία με τον τίτλο «Αλκηστις» αλλά τον μύθο τον βρήκε διάχυτο και αδέσποτο στα χείλη του λαού και στα κείμενα των ποιητών. Ο μύθος της Αλκήστιδος είναι κοινόχρηστος και ο καθένας μπορεί να τον πάρει και να τον κάνει ό,τι θέλει. Ο μύθος της Αλκήστιδος έγινε όπερα και ποιητικό έργο του Νομπελίστα Ελιοτ. Ούτε ο μουσουργός ούτε ο ποιητής πούλησαν Ευριπίδη. Το έργο του Ευριπίδη είναι το κείμενό του, ο τρόπος που διαχειρίστηκε με τρόπο προσωπικό τον κοινόχρηστο μύθο. Οποιος λοιπόν παρουσιάζει ένα έργο δικό του, όσο πρωτότυπο ή προβοκατόρικο επιθυμεί και το προσγράφει στον Ευριπίδη χωρίς να χρησιμοποιεί ούτε έναν στίχο από το έργο του και πηγαίνοντας αντίθετα με τον στοχασμό του και τη δραματουργική του ιδιομορφία είναι είτε αστοιχείωτος είτε απατεώνας. Γιατί Ευριπίδη διαφημίζει και ο αφελής θεατρόφιλος Ευριπίδη πάει να δει.

Εγώ δεν αμφισβητώ τις σκηνοθετικές, εικαστικές και άλλες ικανότητες αυτών των παναγήδων από τα Μέγαρα. Αλλά είναι το νέο σύνδρομο της θεατρικής συφιλίδας. Σκηνοθέτης θα πει γι’ αυτήν την ασθένεια συγγραφέας, δραματολόγος και ό,τι δηλώσει κανείς. Με γεια τους με χαρά τους, όχι με ξένα κόλλυβα και μάλιστα εκ του ασφαλούς με έργα που δεν υπάρχει καμιά προστασία του ηθικού δικαιώματος. Εγώ θα παραδεχτώ κι αυτό το σύνδρομο αν δω στη σκηνή να ανασκολοπίζονται ζώντες συγγραφείς. Να δω αναδομημένο Αλμπι, Πίντερ, Μπέκετ, Καμπανέλλη. Ιδού η Ρόδος.