Της αποκάλυψης…

ΤΟ ΕΡΓΟ. Eνα αεροπλάνο που ξεκίνησε από την Αθήνα και κατευθύνεται στην Νέα Υόρκη πέφτει. Σ’ ένα ερημονήσι. Κάτι σαν το τηλεοπτικό «Lost». Κάποιοι επιβάτες επιζούν. Σε καλή κατάσταση. Αλλά, όπως αποδεικνύεται, όλοι – ή σχεδόν όλοι – ξεκίνησαν το ταξίδι αυτό απελπισμένοι από την τύχη τους στην Ελλάδα. Ελπίζοντας πως στην Αμερική θα βρουν μια τύχη καλύτερη.

Η Βάσω η κομμώτρια και η φιλενάδα της η Κική, συγχωριανές, με «μότο» στη ζωή τους «της γυναίκας ο σκοπός, πούτσ…ς, λούσο και χορός» είναι απογοητευμένες από τους άντρες.

Ο Χαρούλης είναι Θεσσαλονικιός. Και – φυσικά – ΠΑΟΚτσής. Φανατικός. Και εραστής – θερίζει γκόμενες. Και μάλιστα επώνυμες. Τι Βάνα Μπάρμπα, τι Ναταλία Γερμανού, τι Ζέτα Μακρυπούλια… – όλες του έχουν παραδοθεί αμαχητί. Διότι, όπως μας πληροφορεί, είναι και ιδιαίτερα προικισμένος… Και στην Αμερική για λόγους ερωτικούς πετάει: πηγαίνει να συναντήσει την Καλομοίρα.

Η Αναστασία, πάλι, είναι γκαντέμω. Από γεννησιμιού της. Στα ερωτικά και στα επαγγελματικά – στη ζωή γενικά.

Η Λέλα και ο Μάνος, ζευγάρι χρόνων. Τόσων χρόνων που έχουν βαρεθεί πια. Eρωτα κάνουν πια πάρα πολύ σπάνια. Η Λέλα απελπισμένη: διότι, επιπλέον, ο Μάνος είναι επιβαρημένος με ένα μεγάλο ελάττωμα: πέρδεται ασύστολα και ανεξέλεγκτα!

Ο Γιαννάκης πάει με τη μαμά του, την Φωτούλα, στην Αμερική για «προσωπικούς λόγους».

Το δεύτερο μέρος, πριν από το χάπι εντ, είναι των αποκαλύψεων, της παραδοχής και της συμφιλίωσης. Oλοι τα βρίσκουν. Και ο Γιαννάκης αποφασίζει να αποκαλύψει «με τρόπο» στη μαμά του πως οι «προσωπικοί λόγοι» είναι ότι παντρεύεται. Μόνο που το ταίρι που θα σμίξει είναι άντρας! Και μαύρος. Με τον οποίο γνωρίστηκαν στην Μύκονο. Η Φωτούλα κεραυνοβολείται. Και όταν, έξαλλη, κυριολεκτεί για το «κουσούρι» του γιου της κι εκείνος τη διορθώνει με το πολιτικώς ορθό «γκέι λέγεται» εκείνη απεγνωσμένα απαντά με την ατάκα που θα γράψει: «Oπως και να λέγεται, πούστ… είναι!». Γρήγορα όμως θα συμβιβαστεί με την ιδέα. Ειδικά από τη στιγμή που μαθαίνει πως ο «γαμπρός» είναι βαθύπλουτος…

Ο Γιώργος Βάλαρης με το έργο του «Οι απελπισμένοι έγραψε ένα υβρίδιο μεταξύ μουσικής κωμωδίας και επιθεώρησης. Οι ήρωές του ποτέ δεν συναντιούνται όλοι μαζί επί σκηνής παρά στην έναρξη και στο φινάλε. Και οι πέντε ιστορίες του – σόλο και ντουέτα -, σπασμένες η καθεμιά τους σε τρία ισομερή σκετς, από τα οποία δεν λείπει η άμεση απεύθυνση στο κοινό, έχουν κάτι από νούμερο επιθεωρησιακό χωρίς να είναι.

Το χιούμορ αντλεί σχεδόν αποκλειστικά από την τηλεοπτική επικαιρότητα και είναι εύκολο, οι δραματουργικές ατέλειες, εμφανέστατες, αλλά με την ιστορία Γιαννάκη – Μάνας το έργο παίρνει πάνω του. Ενώ στο δεύτερο μέρος αποκτά και μια ανθρωπιά.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο ίδιος ο Γιώργος Βάλαρης έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία, στήνοντας μία παράσταση που κάποτε «φωνάζει» αλλά δεν πλατειάζει. Την υποστηρίζουν ο Δημήτρης Τζινιδέλος (ενορχήστρωση διασκευών), ο Αλέξης Φούκος (κοστούμια), ο Αλέκος Αναστασίου (φωτισμοί) και, κυρίως, ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης (σκηνικά) και η Eλενα Γεροδήμου (χορογραφίες).

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Κυρίως όμως τη στηρίζουν οι ηθοποιοί της. Και αν ο Μάνος Πίντζης και ο Γιώργος Βάλαρης (στον πιο άχαρο ρόλο του έργου) είναι αδύναμοι, ο Τάσος Γιαννόπουλος είναι ικανοποιητικός και οι πέντε ταλαντούχες γυναίκες της παράστασης, η μία καλύτερη από την άλλη: Αθηνά Οικονομάκου, Νίκη Παλληκαράκη, Ελένη Καρακάση, η απολαυστική Χριστίνα Τσάφου και, πάνω από όλες, η Μαρία Ανδρούτσου.

Ο Νίκος Μουτσινάς έχει τάλαντο και χιούμορ. Επιπλέον μου έκανε εντύπωση ότι η παρουσία του στη σκηνή δεν ταυτίζεται με την τηλεοπτική του προπέτεια – αντίθετα βγάζει σεμνότητα. Και ότι η υποκριτική του έχει μέτρο.