Προσκήνιο

_¬Η ιδέα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα (σκηνοθεσία Φρόσω Λύτρα, εικαστική επιμέλεια Ιρις Κρητικού). Οι δέκα ανεξάρτητες σκηνές του βαθιά κοινωνικού έργου του Γάλλου Ζοέλ Πομερά «Αυτό το παιδί» να συνδυαστούν με εικαστικά τοπία δημιουργημένα ειδικά για την παράσταση. Η παράσταση διακρίνεται για την εικαστικότητά της (εξαιρετικό το παραβάν του Μάριου Βουτσινά), η κίνησή της από σκηνή σε σκηνή με μετακίνηση των θεατών έχει εξασφαλισμένη μία απρόσκοπτη ροή, ο χώρος («Ελληνικός Κόσμος» / Κτίριο 56) είναι υποβλητικός, αλλά φοβάμαι πως το θεατρικό μέρος δεν δέθηκε με το εικαστικό χωρίς αβαρίες με αποτέλεσμα και η απόδοση των ηθοποιών να κινείται σε χαμηλά βαρομετρικά και τα κείμενα να ηχούν δραματουργικά ασθενικά.

_¬Σαν να έχει χάσει τη δύναμή του ο μονόλογος του Ρόμπερτ Σνάιντερ «Βρωμιά» – ένας άραβας μετανάστης που ζει στη μιζέρια. Σαν η γύρω μας πραγματικότητα, ενώ τον κάνει απόλυτα επίκαιρο – πιο επίκαιρο από την πρώτη φορά, πριν από δεκατέσσερα χρόνια, που πρωτοανέβηκε στην Ελλάδα -, να τον έχει ξεπεράσει. Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που τον έστησε στην Αποθήκη του «Πειραιώς 260» (Φεστιβάλ Αθηνών) σε ένα συναρπαστικό σκηνικό και ηχητικό τοπίο (σκηνικά – κοστούμια Αντώνης Δαγκλίδης, φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης, μουσική Σταύρος Γασπαράτος) και η ερμηνεία του ικανού Γιάννου Περλέγκα δεν κατάφεραν, κατά τη γνώμη μου, να τον απογειώσουν.