Φοίβη

Αγαπητή Φοίβη,

Κρεμάσανε και πάλι οι απαγορευμένοι από τις πλατείες το πανό τους στην Ακρόπολη. Θέλουν να τους προσέξουμε, όπως οι έμποροι την πραμάτεια τους. Χωρίς εμάς δεν υπάρχουν και τι θα κάνουνε; Να βγουν νέα κόμματα, νέα πολιτικά πρόσωπα απαιτούν οι νέοι κοιτάζοντας προς το μέλλον και εμείς συμφωνούμε μαζί τους. Και αυτοί με τα πανό τι θα κάνουν τότε; Δεν έχουν ιδέα. Ούτε τους περνάει από το μυαλό μια τέτοια έκβαση της καριέρας τους. Την ανεργία των άλλων ξέρουν να διαχειρίζονται μονάχα.

Δεκάδες χρόνια πίσω τους με βάθρο ιερό το αίμα αθώων αγωνιστών που ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκαν ή ζήτησαν ρεγάλο για τους αγώνες τους. Πολλούς από αυτούς τους ξεπούλησαν κιόλας οι ίδιοι, σε άλλους καιρούς βέβαια, πιο πρόσφορους σε τέτοιες προδοσίες! Αλλά τι πειράζει; Ζήτησαν συγγνώμη οι τωρινοί ύστερα από 60 ολόκληρα χρόνια! Και όλα βαίνουν καλώς. Γιατί λοιπόν να προτείνουν για τον λαό μια άλλη λύση; Εχουν μπροστά τους μια χώρα που βουλιάζει. Το ξέρουν. Γιατί θα πρέπει να σχεδιάσουν ένα άλλο μέλλον; Ποιος τους υποχρεώνει; Γιατί μπροστά στο σταυροδρόμι δεν μπορούν να δείξουν μια άλλη πορεία; Αφού καλά είναι και έτσι…

Τώρα πανηγυρίζουν βλέποντας τα φώτα και τις κάμερες να πέφτουν πάνω τους. Η Ακρόπολη προσφέρεται γενικώς. Και τα πράγματα γι’ αυτούς μοιάζουν να είναι εύκολα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να ανησυχούν; Μια ντουντούκα ή περισσότερες. Από δυο σημαίες στα χέρια μερικοί στις πορείες για να φαίνονται πλήθος στις κάμερες και ένα πανό για σήμερα είναι αρκετά! Αύριο βλέπουμε…

Και η Ελλάδα ματώνει από τα έργα των περιττών και ο λαός σκύβει μαζί της από απόγνωση και ντροπή.

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη, Αθήνα

Λέτε, αγαπητή Σάσα, αυτό ακριβώς να εννοούσε η «εγκέφαλος» (λέμε τώρα) όλων αυτών των σχεδίων ντεμέκ «διαμαρτυρίας», όταν βγαίνοντας στα πρωινάδικα για να διαδώσει, προφανώς, την αγκυλωμένη και βαρετά επαναλαμβανόμενη και κούφια πολιτική της κατά της κεφαλαιοκρατίας και της ΕΟΚ μιλούσε για «ρυτίδες στο μυαλό»; Λέτε αυτές οι ρυτίδες στο μυαλό – που παραδέχτηκε ότι μπορεί κάποιος να έχει – να την οδήγησαν να στείλει κάποιους να βεβηλώσουν την Ακρόπολη και την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μας έχει μείνει; Ή να την οδήγησαν να «δει» αίφνης τις πλατείες μόνον ως άντρον ταραχοποιών στοιχείων (τσ, τσ, τσ, οι «ιδανικές» πλατείες Ταχρίρ του Alexis είναι άντρα;), δηλώνοντας ούτε λίγο ούτε πολύ πως το αίτημα που βάζει η πλατεία για Αμεση Δημοκρατία είναι ανεφάρμοστο και ένα τέτοιο Κοινοβούλιο θα ήταν γραφικό; Ευτυχώς που τέτοιες δύσκολες ώρες κάποιοι μας κάνουν να γελάμε. Γοερά.

Δένει η μελιτζάνα

με το σαφράν;

Κυρία Φοίβη,

Το πολύ επικίνδυνο βράδυ της Τρίτης που κινδύνευε η χώρα σας παρακολουθούσα, χάρη στα ελληνικά μου καθώς ζούσα για χρόνια στην Ελλάδα, από το δωμάτιό μου στο «Μεγάλη Βρεταννία» από τη μια όσα συνέβαιναν στην Πλατεία Συντάγματος και από την άλλη μια εκπομπή στην τηλεόραση όπου ένας γηραιός κύριος παρουσίαζε κάτι άλλους γηραιούς κυρίους – ο ένας μου είπαν πως ήταν σύζυγος της τραγουδίστριας Χριστιάνας – και έναν πολύ πιο γηραιό κύριο – που όπως έμαθα λέγεται Ζάχος Χατζηφωτίου και ζει γιατί είναι μπον βιβέρ. Τον άκουσα δε αυτόν τον κύριο να κρίνει το μέλλον της χώρας σας με τρόπο που άλλοι κρίνουν τα σουαρέ ντε γκαλά ή αν δένει καλά η μελιτζάνα με το σαφράν. Πάνω εκεί έγραφαν στην οθόνη πως ένας κάποιος κύριος Μπέος θα δώσει μαθήματα «καθαρού ποδοσφαίρου» σε λίγο, ενώ μια δεσποινίς με βαρύτιμα σκουλαρίκια στα αυτιά, σκουλαρίκι στη μύτη και μακιγιάζ για νυχτερινή έξοδο στα ελληνικά μπουζούκια έλεγε πως δεν αισθάνεται καλά που ζει σ’ αυτήν τη χώρα, τη χώρα σας. Ακόμη ένας κύριος, με ύφος ήμουν σε μια επίδειξη τάπερ, είδα φως και μπήκα, αποκαλούσε πλουτοπαραγωγικές – επί λέξει – πηγές τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, το φυσικό αέριο. Και εγώ αναρωτιόμουν (με έναν στίχο από το αγαπημένο μου ελληνικό τραγούδι): «Να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμένκο επάνω;».

Σαμάνθα Φραντς (σημ.: για τη διόρθωση στα ελληνικά ευθύνεται η στήλη)