Το τέταρτο κουδούνι

«Διασκεδαστικές ιστορίες περί θνητότητος» είναι ο τίτλος της βασισμένης σε διηγήματα του Αντόν Τσέχοφ – αυτά τα οξυδερκέστατα, απολαυστικά διαμαντάκια με το λεπτό χιούμορ και την λεπτομερή παρατήρηση του ανθρώπινου όντος – σύνθεσής του που ανεβάζει, αρχές Νοεμβρίου, στο ανήσυχο θεατράκι «Αρτι» της οδού Ηπείρου ο Γιάννης Μόσχος (φωτογραφία).

«Ενα ψηφιδωτό των προσώπων και των θεματικών του συγγραφέα» το χαρακτηρίζει κι «ένα σύμπαν ανθρώπινων ζωών τόσο διαφορετικών αλλά και τόσο όμοιων μεταξύ τους. Παραλλαγές του ίδιου θέματος: της κωμικοτραγικής προσπάθειάς μας να αποδείξουμε στους άλλους και στους εαυτούς μας πως είμαστε “ξεχωριστοί”, πως η δικιά μας “μικρή” ζωή αξίζει περισσότερο απ’ των άλλων».

Θα παίζουν Αλεξάνδρα Διαμαντοπούλου, Βλάσης Ζώτης, Αλέξανδρος Λυκούρας, Μπέττυ Νικολέση – η οποία υπογράφει και τη μετάφραση -, Στέφανος Ντρέκος, Ελένη Παργινού, Δημήτρης Πετρόπουλος, Κλεοπάτρα Τολόγκου και δέκα ακόμα απόφοιτοι και μαθητές της δραματικής σχολής «Εμπρός – Θεατροεργαστήριον». Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Τίνας Τζόκου, η μουσική του Ανρί Κεργκομάρ, η κίνηση της Ανθής Θεοφιλίδου.

Το ‘χα προσέξει πριν το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών επέμβει: πολλοί «εθελοντές» κυκλοφορούν τελευταία στις παραστάσεις. Και όχι μόνο του Φεστιβάλ Αθηνών. Τόσο πολλοί που είχα αναρωτηθεί – ΠΡΙΝ, επαναλαμβάνω, μιλήσει το ΣΕΗ: οι ηθοποιοί, τελικά, με τι θα ασχολούνται πια;… Και μάλιστα στους χαλεπούς αυτούς καιρούς. Και μάλιστα όταν τα κανάλια έχουν κατεβάσει ρολά στις σειρές.

Φυσικά και είναι δικαίωμα του καθενός να προσφέρει τη δουλειά του εθελοντικά αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Ο εθελοντισμός, στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, δεν είναι παρά ο φερετζές τού κάνω τη δουλειά μου, έχω στη σκηνή το μπούγιο μου και δεν πληρώνω. Τα υπόλοιπα που λέγονται είναι απλώς φιλολογίες και δικαιολογίες.

Μήπως, όμως, το ΣΕΗ χάνει το παιχνίδι έχοντας στοχοποιήσει από καιρό και για λόγους ασαφείς το Ελληνικό Φεστιβάλ; Μήπως θα ‘πρεπε να έχει ενεργοποιηθεί ήδη όταν εθελοντές εμφανίστηκαν σε παραστάσεις προ Φεστιβάλ;

Στο κακό τους το χάλι, τα ΔΗΠΕΘΕ, μερικά εκμετρούν το ζην, καλλιτεχνικοί διευθυντές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, και ξαφνικά, από ‘κεί που δεν το περιμένεις, να την, μια φλογίτσα ανάβει. Και λες: μπας και υπάρχει ελπίς;

ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, καθόλου στην πρώτη σειρά των ΔΗΠΕΘΕ ανέκαθεν και πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια, και, ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι, ανεβάζει «Τα μάγια της πεταλούδας» του Λόρκα. Οχι, δεν πρόκειται για κάτι το πρωτότυπο – ως κίνηση. Αλλά οι υπογραφές κάτι μου ‘καναν: καινούργια μετάφραση του Γιαννιώτη Δημήτρη Τσεκούρα – τους μονολόγους του «Το νερό γνωρίζει» και «Η μπέμπα» με Δημήτρη Καταλειφό και Ναταλία Στυλιανού πολύ τους εκτίμησα. Τη σκηνοθεσία συνυπογράφουν η Ρηνιώ Κυριαζή (φωτογραφία) κι ο Ορέστης Τάτσης, δυο νέοι άνθρωποι του θεάτρου, που ‘χουν δώσει πολύ καλά δείγματα, με γιαννιώτικες ρίζες κι οι δυο τους. Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, απ’ τους πολλά υποσχόμενους νέους της σκηνογραφίας / ενδυματολογίας, γιαννιώτικης, κι αυτός, καταγωγής. Η μουσική του Νίκου Βελιώτη και η κίνηση / χορογραφία της Κικής Μπάκα – με επίσης καλό όνομα στο χώρο κι οι δυο τους, η δεύτερη ωσαύτως με ρίζες στα Γιάννινα. Και στο θίασο, Κώστας Βασαρδάνης, Δήμητρα Γκλιάτη, Βίκυ Καλπάκα, Ρηνιώ Κυριαζή, Μιχάλης Μπίζιος – το παλιό, καλό κρασί του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων -, Αρης Τσαμπαλίκας – κι άλλος Γιαννιώτης! -, Μαρία Τσιμά – από ικανοί έως εξαίρετοι ηθοποιοί.

Κάθε αποτέλεσμα κρίνεται κι εδώ είμαστε, αλλά μια ευεργετική, νεανική αύρα να πνέει απ’ τα Γιάννινα την ένιωσα.

Φυσικό ήταν. Η παράσταση αυτή – το «Περί της εννοίας του προσώπου του Υιού του Θεού» του Ρομέο Καστελούτσι, που παίχτηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – να προκαλέσει αντιδράσεις. Και διχογνωμία. Ο Καστελούτσι γίνεται ενοχλητικά προκλητικός απέναντι στο μικροαστισμό μας. Και το λάιτ μοτίφ του τραγικού γέροντα με την ακράτεια το οποίο εμμονικά επανέρχεται, δεν αντέχεται. Αδύνατον, λοιπόν, για την παράσταση αυτή να χρησιμοποιήσω το ρήμα «αρέσω» – «μ’ άρεσε», «δε μ’ άρεσε». Μήπως, όμως, εφόσον βέβαια την είδαμε, με τα μάτια μας, θα πρέπει να τη σκεφτούμε καλύτερα;

Παίρνει το μάτι μου στην τηλεόραση, στην λεγόμενη «Greek Idol 2» εκπομπή την οποία παρουσιάζει, την κ. Ρούλα Κορομηλά, ΕΤΣΙ, ντυμένη και φαντάζομαι πως ο Φελίνι θα ξερογλειφόταν να την έχει σε κάποια απ’ τις ταινίες του – πώς λέμε «φιγούρα φελινική»;…

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Ο Λουίς Σεπούλβεδα (φωτογραφία), ο διάσημος, έντονα πολιτικοποιημένος, κυνηγημένος και πάντα ακτιβιστής χιλιανός συγγραφέας, πέρασε πρόσφατα απ’ την Αθήνα. Και το πέρασμά του, μέσα απ’ τα όσα είπε – και στον δικό μας Μανώλη Πιμπλή – και τα όσα έπραξε – κατέβηκε στο Σύνταγμα των «Αγανακτισμένων» – άφησε σημάδια.

Μην ξεχνάμε, πάντως, όσον αφορά το θέατρό μας, ότι το «Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα» του Νίκου Δαφνή έχει αναγγείλει πως θα παρουσιάσει το χειμώνα στην Παιδική / Νεανική Σκηνή του, σε διασκευή για το θέατρο και σκηνοθεσία του ίδιου του Νίκου Δαφνή, το παραμύθι του Σεπούλβεδα «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» με μουσική Νίκου Τσέκου.

Ναι! «Προμόσιον» του κατά Κιμούλην / Μαρκουλάκην «Ωθέλου» – «Ωθέλως», εκ του «Ω! Θέλω» – μέσω του τηλεοπτικού «Στην υγειά μας» του Σπύρου Παπαδόπουλου! Ε, λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που βλέπω σαιξπηρική παράσταση να «προμοτάρεται», που λέμε, με ζεϊμπεκιές και ώπα, ώπα.

Αντε, στην υγειά σας, βρε παιδιά…