Απορία και οργή

Και ξαφνικά… σοκ! Μια απρόσμενη, ξαφνική αλλά και σφοδρότατη καταιγίδα ταράζει τα ήσυχα νερά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Με αγωνία, απορία και οργή ο φίλαθλος κόσμος της χώρας παρακολουθεί όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά που εδώ και δυο-τρεις μέρες ταλανίζουν το δημοφιλέστερο των αθλημάτων.

Ασορτί με το κλίμα, οι εφημερίδες (αθλητικές και μη) κάνουν ένα διάλειμμα από την Κρίση, το ΔΝΤ και τους Αγανακτισμένους και γεμίζουν τα πρωτοσέλιδά τους με πομπώδεις (όσο και δύσοσμες) εκφράσεις: «Μπόχα», «Δυσωδία», «Οχετός» – παρακινώντας παράλληλα την Πολιτεία να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου και να επαναφέρει το ποδόσφαιρο της Πατρίδας μας εκεί όπου του αξίζει.

Εγώ όμως σφυρίζω αδιάφορα… Δηλαδή, τι ακριβώς δεν γνωρίζαμε από όλα αυτά που «μάθαμε» τελευταία; Πως στην Ελλάδα γίνονται στημένα ματς; Γίνονται, γίνονταν και θα γίνονται! Απλώς τώρα με το Στοίχημα, οι στησιματίες βρήκαν έναν (ακόμη) τρόπο για εύκολο χρήμα. Πως υπήρχαν «μιλημένοι» διαιτητές; Μα αν ρίξει κανείς μια ματιά στα μεγάλα ντέρμπι του πρωταθλήματος από καταβολής ελληνικού ποδοσφαίρου θα διαπιστώσει συχνά-πυκνά τερατώδη σφάλματα όπου η έννοια «ανθρώπινο λάθος» σε καμία περίπτωση δεν χωρά. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για κάθε λογής κρίσιμα ματς, σε θέματα υποβιβασμού, ανόδου κ.λπ. κ.λπ.

Κάποιοι βέβαια υποστηρίζουν πως «τώρα έχουμε ονόματα, έχουμε κασέτες (σε ψηφιακή μορφή πια), έχουμε στοιχεία. Επεται κάθαρση!». Μα και παλιά είχαμε ονόματα, κασέτες και στοιχεία. Να πούμε για την «Παράγκα» και το θρυλικό «Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν και όλοι οι άλλοι να πάνε να συνουσιαστούν»; Να πούμε για την Υπόθεση Κιάπε; Για τον «Φόρτσα Ρότσα» Μπουμπλή; Για παράγοντες που πιάστηκαν στα πράσα να δωροδοκούν και ποδοσφαιριστές που κολυμπούσαν στην ντόπα χωρίς να τιμωρηθεί ποτέ κανείς; Ολα τα παραπάνω μας απασχόλησαν έναν-δύο μήνες και μετά ασχοληθήκαμε με το εκάστοτε νέο μεταγραφικό απόκτημα του Ολυμπιακού και τα πλάνα του εκάστοτε φρεσκοπροσληφθέντος κόουτς των «Πρασίνων».

Ολοι φωνάζουν για τιμωρίες και απόδοση δικαιοσύνης. Οταν όμως τα πράγματα θα γίνουν πιο συγκεκριμένα, οι πιο πολλοί θα κάνουν πίσω. Θα πουν: «Ε, όχι και να υποβιβαστεί η ομαδάρα μας». «Ε, όχι και να πάει στην μπουζού ο πρόεδρας». Προχθές, μάλιστα, πρωτοκλασάτο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας (με καταγωγή από την Κρήτη) ζήτησε ούτε λίγο ούτε πολύ από την κυβέρνηση να εξυγιάνει το ποδόσφαιρό μας ανεβάζοντας τον ιστορικό ΟΦΗ στην Α’ Εθνική!

Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ακριβώς το ότι είναι ελληνικό. Αυτό έχουμε και αυτό γουστάρουμε. Αγαπάμε την καφρίλα και θέλουμε να κερδίζουμε με κάθε τρόπο είτε στα χαρτιά (εδώ ολόκληρος Ηρακλής προσπάθησε να διαλύσει την Καβάλα μπας και σωθεί…) είτε με γκολ οφσάιντ και πέναλτι μαϊμού είτε με τον αντίπαλο τερματοφύλακα να βάζει μόνος του την μπάλα στα δίχτυα κατόπιν άνωθεν εντολών. Το ποδόσφαιρό μας αποτελεί γνήσιο τέκνο της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Οχι, φίλοι μου. Τίποτα δεν θα αλλάξει. Στην Ιταλία υποβίβασαν τη Γιουβέντους και παλιότερα τη Μίλαν. Στη Γαλλία αφαίρεσαν τον τίτλο του πρωταθλητή από την – Πρωταθλήτρια Ευρώπης τότε – Μαρσέιγ. Εδώ όμως είναι Ελλαδάρα. Και όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν μόνο με το ποδόσφαιρο. Εδώ, αθλητισμός σημαίνει Νίκη + Λεφτά. Η έννοια υποδομή είναι άγνωστη. Για χρόνια το μόνο που κάναμε ήταν να ελληνοποιούμε αβέρτα υπεραθλητές από ασθενέστερες οικονομικά χώρες, να τους ποτίζουμε ντόπα και μετά να πουλάμε οπαδιλίκι και εθνική υπερηφάνεια. Οταν, δε, τα βρίσκαμε μπαστούνια κραυγάζαμε «Κεντέρης, Κεντέρης!» και καθαρίζαμε.

Δεν ξέρω αν ο Μπέος, ο Μάκαρος (τους οποίους βρίσκω εξαιρετικά συμπαθείς γιατί μου θυμίζουν ήρωες του Τσιφόρου – αν όχι του Ντίκενς) θα πάνε φυλακή. Και γιατί να πάνε άλλωστε; Μήπως είδαμε ποτέ κανέναν πολιτικό ή μεγαλοεπιχειρηματία ή γενικότερα καταχραστή του δημοσίου χρήματος πίσω από τα κάγκελα; Ακόμα όμως και αν όλοι αυτοί καταλήξουν στο κελί 33, σίγουρα θα ξεπηδήσουν άλλοι, πιο καπάτσοι και πιο μόρτηδες. Αντίθετα με τους ποδοσφαιριστές, η χώρα μας διαθέτει αξιοθαύμαστο «φυτώριο» το οποίο παράγει συνεχώς νέα ταλέντα αθλητικού παραγοντισμού.