… και οι ακτιβιστές συγγραφείς της Αριστεράς

Τελικά, οι ακτιβιστές συγγραφείς είναι ένα φαινόµενο του επαναστατικού χθες που αποκτά νέα δυναµική σήµερα. Ο Χένινγκ Μάνκελ στην Αφρική, ο Λουίς Σεπούλβεδα στη Νότια Αµερική, ο Οµέρο Αρίτζις στην Κεντρική Αµερική, είναι συγγραφείς µε εµπορική επιτυχία που έχουν µια παρεµβατική παρουσία στον αγώνα για έναν δικαιότερο κόσµο.

Ο Χιλιανός Σεπούλβεδα που βρίσκεται αυτές τις ηµέρες στην Αθήνα, υποστηρίζει τα δικαιώµατα των ιθαγενών Μαπούτσε ενάντια στη βιοµηχανική υπερεκµετάλλευση της γης τους από τις πολυεθνικές, όπως το ‘80 συµµετείχε σε επιχειρήσεις της Greenpeace ενάντια στο κυνήγι των φαλαινών, ελπίζοντας πάντα σε µια ανοιχτόµυαλη Αριστερά. Ο Μεξικανός Οµέρο Αρίτζις υπερασπίζεται λυσσαλέα το περιβάλλον οργανώνοντας πετυχηµένες κινητοποιήσεις – πρόσφατα ενάντια σε οικοδοµικούς γίγαντες που σκοπεύουν να θυσιάσουν την Μπάχα της Καλιφόρνια στον τουρισµό. Ο Μάνκελ πάλι, προσπαθεί να θεραπεύσει ανισότητες στην αφρικανική ήπειρο «απέναντι στις οποίες ο δυτικός κόσµος µένει απαθής». Σε λίγες ηµέρες θα επιβιβαστεί στο «Πλοίο της Ειρήνης» που θα µεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και θα προσπαθήσει να σπάσει «το εντελώς παράνοµο εµπάργκο των Ισραηλινών». Συµµετείχε και πέρσι τον Μάιο – µάλιστα είχε συλληφθεί όταν οι Ισραηλινοί έστειλαν τον στρατό τους για να εµποδίσει τον κατάπλου – αλλά επανέρχεται: «∆ιότι αισθάνοµαι ότι αυτό που συµβαίνει εκεί απέναντι στους Παλαιστίνιους, είναι ένα νέο απαρτχάιντ».

Παράλληλα, επιµένει να στηρίζει τόσο µε καλλιτεχνικά όσο και µε οικονοµικά µέσα, τα θύµατα του AIDS και τα ορφανά της µαύρης Αφρικής. Από το 1986 έχει υιοθετήσει τη Μοζαµβίκη και ζει αρκετούς µήνες στο Μαπούτο ως καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Αβενίδα. «Με δέχονται επειδή πηγαίνω µε τις ερωτήσεις µου και όχι για να τους κατευθύνω, όπως κάνουν συνήθως οι λευκοί», εξηγεί και συνεχίζει να διοργανώνει παραστάσεις για ένα κοινό που είναι κατά 50% αναλφάβητο. Επιπλέον, το 2007 χρηµατοδότησε τη δηµιουργία εκεί, ενός χωριού SOS µε 15 σπίτια για 150 παιδιά. Νωρίτερα είχε ετοιµάσει µια σειρά DVD µνήµης και ευαισθητοποίησης στο AIDS, µε αφηγητές Αφρικανούς που πεθαίνουν από τον ιό επειδή δεν έχουν πρόσβαση στις σύγχρονες θεραπείες. Από την άλλη, ως αµετανόητος αριστερός «µε ιακωβίνικες απόψεις συνδυασµένες µε το πνεύµα του ∆ιαφωτισµού», χρηµατοδοτεί µια αριστερή νορβηγική εφηµερίδα («Klassekampen») «διότι είναι σηµαντικό για τη δηµοκρατία οι ενδιαφέρουσες απόψεις αυτού του εντύπου να φτάνουν στο κοινό». «Οι κοινωνίες µας έχουν ανάγκη από µια ριζική αλλαγή η οποία θα πρέπει να πραγµατωθεί στη βάση της αλληλεγγύης, και πιστεύω πως αυτή θα προέλθει από τους νέους», µας έλεγε προχθές. «∆ιότι η κατάσταση έχει τόσοµπερδευτεί µε την κρίση, που ο κόσµος άρχισε να αντιδρά.Αυτό που συµβαίνει στην Ελλάδα και την Ισπανία είναι χαρακτηριστικό. Οι κυβερνήσεις φωνάζουν για λεφτά προκειµένου να σώσουν τις τράπεζες και ο κόσµος καταλαβαίνει ότι ο πρώτος που θα πληρώσει το τίµηµα θα είναι ο µέσος πολίτης.

Είναι δικαιολογηµένη λοιπόν µια έντονη αντίδραση από τα αριστερά στον κύριο Παπανδρέου…».