Εφά(ρ)παξ καταισχύνη

Αγαπητή Φοίβη, Εφάπαξ, εφά(ρ)παξ, φάπες για όλους μας, άφαντα τα δεδουλευμένα και οι κόποι μας που εν μια νυκτί και χωρίς αντιστάσεις – ποιες αντιστάσεις; μας τις έκαψαν και δεν εισάγουν πια και ανταλλακτικά… – λόγω κρίσης – ποιας κρίσης; τα χάπια μου – καταργούν το εφάπαξ σταδιακά μέχρι καταβολής του που θα έχει εκμηδενιστεί. Μείωση κατά 10% τον χρόνο!

Υστερα δηλαδή από μια πενταετία που με έχουν κατατάξει στη λίστα αναμονής θα το έχουν κατασπαράξει οι ίδιοι ολάκερο με το καινούργιο κόλπο που επινόησαν. Ετσι θα πάει το κακόμοιρο, αύτανδρο και αξομολόγητο.

Το δικό μου εφάπαξ είναι περίπου σαράντα χιλιάδες και θα το εισπράξω ύστερα από μια πενταετία, έτσι μου μήνυσαν. Μήπως ώς τότε θα πρέπει να προσθέσω και λεφτά από την τσέπη μου για να μου αφαιρέσουν κι άλλο ένα 10% από τα ανύπαρκτα; Είμαστε με τα καλά μας;

Κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν αντιστέκεται, μόνο στέκεται χωρίς «αντί…» και αφουγκράζεται τις επόμενες κινήσεις των αρπακτικών; Ελεος!

Ανήκω και σε ειδική κατηγορία, ΑμΕΑ και μ’ έχουν ξεγράψει προ πολλού από τον χάρτη των συναλλαγών του τρομερού Ταμείου Πρόνοιας, έχουν καταργήσει με απόφαση του ∆.Σ. την επίσπευση αιτήσεων υπαλλήλων με ειδικές ανάγκες γιατί, λέει, είναι πλαστές και επινοημένες οι ανάγκες μας…

Ταμείο Πρόνοιας, ανάθεμα την πρόνοια που όχι μόνο δεν προνοεί για όσους έχουν ανελλιπώς καταβάλει τις εισφορές τους και που τις καταχρώνται καθημερινά αλλά, αντίθετα, προνοεί ώστε να υφαρπαγούν και τα εναπομείναντα ψίχουλα.

Η πατρίδα στην οποία γεννήθηκα με πρόδωσε στο ξεκίνημα της επαγγελματικής μου πορείας και με προδίδει και στο τέλος της, για να μου θυμίζει ότι «εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε».

Μειδιώ ειρωνικά κι ετοιμάζομαι για τη μεγάλη μάχη που θα πρέπει για μια ακόμα φορά να δώσω. Πού αλλού να πάω; Τι μου απομένει να κάνω; Μεγάλωσα πια, πού ν’ αναζητήσω καινούργια πατρίδα;

Παραλήρημα το γράμμα μου, μα μόνο μέσα από το παραλήρημα φυτρώνει μια αλήθεια. Εμπιστευθείτε τους παραλογισμένους –κάτι έχετε να μάθετε.

Ποιος θ’ αποδώσει δικαιοσύνη σ’ αυτούς που καταχρώνται τη ζωή μας καθημερινά, που ασύστολα μας εμπαίζουν στερώντας το οξυγόνο από τις δικές μας φιάλες που με τόσο κόπο αγοράσαμε; Η εισφορά στο Ταμείο Πρόνοιας ∆ημοσίων Υπαλλήλων είναι υποχρεωτικό χαράτσι από την ημέρα της ορκωμοσίας. Η απόδοσή του ωστόσο ύστερα από τόσα χρόνια εργασίας, ενώ είναι υποχρέωση του Ταμείου, κατάντησε αυθαίρετα να μην είναι υποχρέωση γιατί έτσι τους γουστάρει, γιατί θέλουν να μας αφανίσουν, για να επιβιώσουν οι τρομεροί, οι αποκρουστικοί, οι ευτραφείς.

Για αναρωτηθείτε: Ποιος κατασκεύασε αυτά τα είδωλα πέρα από εμάς τους ίδιους; Εμείς θρέψαμε του δήμιους στους κόρφους μας όπως η Αμερική θρέφει κατά καιρούς τους τρομοκράτες και τους τεχνοκράτες.

Εμείς τι κάνουμε; Ούτως ή αλλιώς δεν έχουμε καιτίποτα να χάσουμε αφού δεν έχουμε τίποτα και νακερδίσουμε παρά μόνο την αξιοπρέπεια και την οντότητά μας ως πολίτες με ίσα δικαιώματαπου γνωρίζουν πώς να τα διεκδικούν, το αναφαίρετο δικαίωμά μας ν’ αποφασίζουμε για την τύχη μας και για τους δημίουςμας, την τιμωρία των επίορκων, με άλλα λόγια, που κι αυτά προσπαθούννα μας τα αφαιρέσουν.

Αντε, λοιπόν, τι κάθεστε;

Ελισάβετ Ιακωβίδου, εκπαιδευτικός, συγγραφέας Κι όπως λέει και η Κική Δημουλά, αγαπητή Ελισάβετ: «Ο παραλογισμός/ άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση/ μου ‘μαθε για τους ήχους./ Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,/ σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,/ κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν…»