Σιγά τις Σάρες τις Μπέρναρ

Εδώ ο κόσμος καίγεται, καράβια αρμενίζουν (ίνα μην ειπωθεί τίποτα χείρον). Το διογκωμένο – χάριν παραδοσιακής ψηφοθηρίας – ∆ημόσιο, που μας έφερε στην κατάντια μας, και να πας να το συμμαζέψεις δεν σ’ αφήνει ο δήθεν – και αδρά πληρωνόμενος – συνδικαλισμός του… πάτου. Κόπηκαν από όλο το ∆ημόσιο (αφού δεν κάνουν μία να διώξουν άχρηστους…) τα επιπλέον που προσέθεταν στα εκτός έδρας (γράφε, γράφε, γράφε – ποιος θα σε ελέγξει…) των υπαλλήλων. Ολα κι όλα όμως. Οι δημοσία δαπάνη ηθοποιάρες του είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Διότι μόλις έρχεται, μεσούσης της απανταχού κρίσης, μέτρων και δραματικών περικοπών, η απανταχούσα να περιοριστεί από τα 140 ευρώ στα 70 η ημερήσια αποζημίωση εκτός έδρας, σηκώνουν μπαϊράκι: δεν θα κάνουμε τις παραστάσεις του Εθνικού και του ΚΘΒΕ στην Επίδαυρο – διαμηνύουν οι υποκινούμενοι (και καλοπληρωμένοι) συνδικαλισταράδες.

Δεν τους ενοχλεί που τα θέατρά τους «απασχολούν» – λέμε τώρα… – ανάλογο υπεράριθμο «εργαζομένων», όπως η Λυρική, που είχε – άκουσον άκουσον – κάπου 750. Ούτε ότι οι περισσότεροι δεν φτάνει που μπήκαν από το παράθυρο, ασχολούνται με το δημιουργικό… ξύσιμο (έδρας). Κι αντί να τους πούνε ευθαρσώς «μη σώσετε και πάτε στην Επίδαυρο», αρχίζουν τους πανικούς. Ψωμί και δουλειές δεν θα ‘χουμε, μην τύχει και τις χάσουμε τις Σάρες (και τις Μάρες) τις Μπέρναρ και δεν μας κάνουν τον κλαυθμό και τον οδυρμό της Εκάβης α λα κρατικό θέατρο;