Τα τέρατα της µόδας βρυχώνται!

Η µόδα και η τέχνη όλα τα συγχωνεύoυν. Ακόµα και τα εκτρώµατα της µιας τα παίρνει η άλλη πλευρά και τα υµνολογεί. Αυτό µας λέει χωρίς υπονοούµενα αλλά µε έργα η έκθεση «Arrrgh! Τέρατα και σηµεία στη µόδα»
Στην αίθουσα τουτρίτου ορόφου αρχίζει το θέαµα. Ή µάλλον η αποκαθήλωση της κοµψότητας, του σινιέ ρούχου, της µανίας για λογότυπα και του πόθου για συλλογές σχεδιαστών. Η έκθεση είναι ό,τι ακριβώς υποδηλώνει το χιουµοριστικό επιφώνηµα θυµούπου χρησιµεύει για τον σύντοµο τίτλο της: µία τερατογένεση που προκύπτει από νέους σχεδιαστές µόδας και νέους καλλιτέχνες. Τους οποίους έφεραν σε µουσειακή συµβίωση οι Βασίλης Ζηδιανάκης και Στάµος Φαφαλιός, συνιδρυτές της οµάδας πολιτιστικών γεγονότων ATOPOS Contemporary Visual Culture.

Η ιδέα αναφέρεται στοπαρόν. Το οποίο, κατά τον επιµελητή της έκθεσηςΒασίλη Ζηδιάνακη, συµβαίνει κυρίως στο Ιντερνετ. Εκεί όπου τα δηµιουργικά µυαλά απελευθερώνονται από τις συµβάσεις και σχηµατίζουν νέους κώδικες επικοινωνίας και νέους χαρακτήρες. «Οι χαρακτήρες εµφανίζονται στην τέχνη του δρόµου, στα βίντεο παιχνίδια, στο graphic design,στις ταινίες κινουµένων σχεδίων, στα παιχνίδια από βινύλιο. Η σύγχρονη µόδα ακολουθεί και πειραµατίζεται µε νέα υλικά, µε έντονα χρώµατα, µε όγκους και αφηρηµένα στοιχεία». Από αυτούς µάλιστα τους κώδικες προκύπτουν αυτά τα µοντέρνα τέρατα. Φιγούρες µε δύο κεφάλια, πρόσωπαµε τετραπλό στόµα, πολύποδοι οργανισµοί ντυµένοι µε «πολύχρωµα ενδυµατολογικά κατασκευάσµατα». Αυτόνα το ξεκαθαρίσουµε. Στο «Arrrgh!» δεν υπάρχουν ρούχα µε τηντυπική έννοια.Υπάρχουν κατασκευές από υφάσµατα και συνθέσεις υλικών.Σκοπός τους να προκαλέσουν την αντίδρασή µας. Αλλά και τη θλίψη µαςγια τον χαµό της µεταξωτής µουσελίναςπου την καταπάτησε το πολυεστέρ, οι ίνες από σιλικόνη, το πλεξιγκλάς, τα φουσκωτά πλαστικά γιλέκα, οι πλεκτές µάσκες, οι µακριές τρίχες της υψηλής κοµµωτικήςτου γάλλου µετρ Σαρλί Λε Μιντούκαι το φαλακρό µοντέλο του. Μάλιστα, τη βραδιά των εγκαινίων τα τέρατα του ΛεΜιντού κλεισµένα σε ένα µεταλλικό κλουβί έκαναν µια περφόρµανς. Το φαλακρό πλάσµα µε τα τέσσερα στόµατα πέρασε ώρα µπροστά σε ένανκαθρέφτη βάφοντας µε έντονο κραγιόν ταφουσκωµένα χείλιατου, δίνοντας φιλιά στο είδωλό του. Ταυτόχρονα,µια άλλη φιγούρα δίπλα της, πουτο πρόσωπό της κρυβόταν από την ξανθιά χαίτη χτενισµένη σε σχήµα πλατφόρµας, κινιόταν σπασµωδικά στους ηλεκτρονικούς ήχους που αντικαθιστούσαν τη µουσική. Ενώ γύρω από το κλουβί οι θεατές παρακολουθούσαν σαστισµένοι αυτό τοιδιόµορφο µείγµα. Εκεί ήταν και ο σκηνοθέτης Μποµπ Ουίλσον που βρισκόταν στην Αθήνα για τη συνεργασία του µετο Εθνικό Θέατροκαι ο οποίος πέρασε από το Μπενάκη για να δει τους τερατόµορφους χαρακτήρες που δηµιουργεί το σύγχρονο καλλιτεχνικό περιθώριο.

Και δεν είναι οι µόνες δυσοίωνες, τροµακτικές, άσχηµες υπάρξεις που συγκεντρώνονται σε αυτή την αίθουσα. Τα έργα των εικαστικών και οι ενδυµατολογικές δηµιουργίες των σχεδιαστών «χτυπάνε» στο µάτι που έχει συνηθίσει να ερµηνεύει την τάξη του κόσµου µε την αρµονία της χρυσής τοµής. Ξεπερασµένο µοντέλο, θα υπογραµµίσει µε τα δικά του εκφραστικά µέσα καθένας από τους συµµετέχοντες στο «Arrrgh!».

Γιατί τώρα πια η οµορφιά και η κοµψότητα δεν είναι της µόδας. Στην παγκοσµιοποιηµένη κοινωνία του 21ου αιώνα η έννοια της φυσικής οµορφιάς αµφισβητείται, όπως δείχνει καιτο σκηνικό της έκθεσης: ένας τετραγωνισµένος χώρος, φωτισµένος σκληρά από τους λαµπτήρες φθορίου και οριοθετηµένος από συρµατοπλέγµατα. Πάνω στα οποία είχαν τοποθετηθεί εκτυπώσεις µεγάλου µεγέθους µε κείµενα για τη σηµειολογία των τεράτων.

Σε αυτήν την έκθεση, τατέρατα καταξιώνονται πίσω από τις µάσκες που καλύπτουντα κεφάλια και τα χαρακτηριστικά τους. Το σώµα, καλλίγραµµο ή ογκώδες, δεν είναι ζητούµενο να αναδειχθεί χάρη στο ρούχο. Το κατακόκκινο φόρεµα του Μπας Κόστερς µε βολάν και το καρτούν κεφάλι γορίλλα µε τα λευκά δόντια, οι πολύχρωµες υφασµάτινες µάσκες τουΣιν Μουραγιάµα που θυµίζουν κινεζικούς δράκους, το τοτέµ από ξύλο και ύφασµα της Ρεχίνα Πιο,οι βινύλ φουσκωτές δηµιουργίες της Pandemonia, οι πλεκτές αλυσίδες του Κρεγκ Γκριν που τυλίγονται γύρω από τους ώµους και τη µέση, η σιωπηλή κραυγή που βγαίνει από το ανοιχτό στόµα στην µπλούζα του Μπράουνεν Μάρσαλστέλνουν το µήνυµα της εποχής µας: Arrrgh! Είναι ο θυµός που κρατάµε µέσα µας για τη ζωή µας, για τους εαυτούς µας, για τον άλλον. Για εκείνον µε τον οποίο επιθυµούµε να επικοινωνήσουµε. Οσοδιαφορετικός, ανεξήγητος ήαπλά τέρας κι αν φαντάζει στα δικά µας µάτια.

INFO

«Arrrgh! Τέρατα και σηµεία στη µόδα», έως 31 Ιουλίου, Μουσείο Μπενάκη , Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου

Οι ελληνικές συµµετοχές

Ανάµεσα στα τέρατα του «Arrrgh!» βρίσκονται σχεδιαστές της παλιάς γενιάς της µόδας, του 20ούδηλαδή αιώνα, όπως ο Iάπωνας Ισέι Μιγιάκι, οι Βέλγοι Βάλτερ Βαν Μπίρεντοκ, Μαρτέν Μαρζιελά, ο Γάλλος Ζαν Σαρλ Ντε Καστελµπαζάκ. Οµως είναι περισσότερα τα νέα ονόµατα που υπογράφουν αυτά τα έργα και τα οποία η Atopos εντόπισε µέσα από τις σχολές τέχνης και διοργανώσεις φεστιβάλ µόδας στην Ευρώπη και την Ιαπωνία. Κιανάµεσά τους οι ελληνικές συµµετοχές: ο Αλέξης Θεµιστοκλέους από την Κύπρο, ο Γιώργος Τούρλας, η Digitaria µε τα κουκούλια από υαλοβάµβακα µέσα από τα οποία προβάλλουν οι µαύρες εξωκοσµικές φιγούρες της.