Περσικά χαλιά πάνω απ’ τα κύµατα

Για την αγαπητή Φοίβη, Νύχτα. Σε λυσσαλέο καβγά ο Ποσειδώνας µε τον Αίολο, τα πήρε στο κρανίο και ο ∆ίας γιατί τον ξυπνήσανε και άρχισε τα αστραπόβροντα.

Ριγµένη µεσοπέλαγα, µια νέα παλεύει µε τα στοιχειά της φύσης, φωνάζει «βοήθεια», σηκώνει τα µπράτσα ψηλά πάνω από εικοσάµετρα κύµατα…

Είχε µόλις δει έναν άνδρα να πέφτει στα νερά και να αρχίζει µε δύναµη τις απλωτές προσπαθώντας να τη φτάσει. Μα εκείνος, θες από υπερβάλλοντα ζήλο, θες από υπερβάλλουσα εµπιστοσύνη στις δυνάµεις του, έχανε κάθε τόσο τον προσανατολισµό και αντί να την πλησιάζει, τα κύµατα τον πήγαιναν µακριά της. Στην ακτή η νέα ξεχωρίζει τρεις άντρες και µια κυρία να δείχνουν προς το µέρος της. Και αρχίζει πάλι να ελπίζει για τη σωτηρία της. Μα τι λένε;

Γιατί αργούν; Με έναν περίεργο τρόπο, θαύµα ίσως, οι οµιλίες φτάνουν ώς εκείνη, µεσοπέλαγα.

Φωνή Α: Εγώ θα έπεφτα ευχαρίστως να την σώσω, αλλά φοράω γυαλιά. Θα µου πάρουν τα γυαλιά τα κύµατα και δεν θα βλέπω τη δύστυχη νέα. Τζάµπα ο κόπος µου δηλαδή.

Φωνή Β: Εντάξει, φιλάρα, θα πάω εγώ καθότι υπήρξα και αθληταράς, θα την αρπάξω από τα µαλλιά και θα την σούρω έξω να τελειώνουµε.

Φωνή Γ: Τι τρόπος είναι αυτός, κύριε, θα την καραφλιάσεις νέα κοπέλα.

Φωνή Β: Λες; Κοίτα που έχει µυαλό ο µικρός! Λοιπόν θα την πιάσω µαλακά από το δεξί χέρι και θα σας την φέρω εγώ, σώα και αβλαβή.

Φωνή Γ: Και γιατί να την πιάσεις από το δεξί χέρι, µισητό φασιστοειδές;

Φωνή Β: Και από πού να την πιάσω;

Φωνή Γ: Από το χέρι το αριστερό το τιµηµένο, τσιράκι του Πινοσέτ!

Μαντάµ: Εγώ λέω να αφήσουµε την κοπέλα να συνεχίσει την πάλη µε την ελπίδα ότι θα σωθεί. Να περιµένουµε την έκβαση του λαϊκού αγώνα, διότι απ’ ό,τι µπόρεσα να ξεχωρίσω τόση ώρα µοιάζει µε καµαριέρα που γλίστρησε από κάποιο κεφαλαιοκρατικό κρουαζιερόπλοιο. Το πρωί που θα έρθουν οι κάµερες για την περιγραφή του δυστυχήµατος, σαν αυτόπτες µάρτυρες θα κάνουµε δηλώσεις.

Την εποµένη το πρωί ο λαός µάθαινε για την τύχη της νέας. Ακούστηκε πως ήταν άριστης καταγωγής µε χιλιάδες χρόνια στην πλάτη της. Η παρέα της ακτής, αντιθέτως, µετρούσε µερικές δεκαετίες µόνο και ήταν, λένε τα ΜΜΕ τώρα, αρχηγοί κοµµάτων.

Στην εφηµερίδα µου διάβασα πως ο πρώτος διασώστης συνεχίζει την προσπάθεια. Ο Ποσειδώνας µε τον Αίολο κάπως τα βρήκαν και ο ∆ίας από τον Ολυµπο χαµογελά στην όµορφη νέα που ξεκουράζει το κορµί της στους αφρούς των κυµάτων… Τα παιδιά της Αθηνάς γεµίζουν τις πλατείες, η παρέα της ακτής δεν έχει πάει µέχρι εκεί, ευτυχώς, και όλα στο χάραµα µοιάζουν να υπόσχονται… Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη Νοµίζω, αγαπητή Σάσα, πως είδα πάνω από τα κύµατα και από τις πλατείες κάτι µαγικά περσικά χαλιά µούρλια (τέσσερις χιλιάδες κόµπους το τετραγωνικό εκατοστόοοο) να ίπτανται. Λέτε να ήταν η σωτηρία που έστειλε – αποµεινάρια από τον πανάκριβο γάµο της – διάσηµη τηλεοπτική χαλατζού; Αλλά και οι ανάλογοί της, για να µη χαλάσουν τις καταθέσεις στις Ελβετίες…