Ο παραγωγικός διάλογος της αφόδευσης

Ιδού πώς µια καλλιτεχνική εµµονή µπορεί να αποδώσει τα µέγιστα σε µια δοκιµαζόµενη σκληρά κοινωνία και στην πορεία της προς τον απόπατο, όπου κάποτε θα καταφέρει να απαλλαγεί από τα άχρηστα και βλαβερά σώµατα που την έχουν ταΐσει τα καταναλωτικά όνειρα.

Η νέα παράσταση του διεθνώς αναγνωρισµένου θεατράνθρωπου Ροµέο Καστελούτσι – τον οποίο το εγχώριο κοινό υποδέχεται στις συνεχείς διαδοχικές επισκέψεις του στην Ελλαδίτσα µε τις τιµές και τις µεγαλοστοµίες που του πρέπει – µας έχει για φέτος (χάρη στις σωτήριες εµµονές των εθνικών διοργανωτών) ένα έργο µε την αρετή τής συνεχούς, αδιάλειπτης και αρκούντως… πασαλειφτικής αφόδευσης.

Καθότι ο ήρωάς του, χτυπηµένος από ασθένεια της εποχής, επιδίδεται σε συνεχείς παρατεταµένες κενώσεις του εντέρου του και αλείφεται, ενώπιον του γιου του, τελετουργικά µε το… αποτέλεσµα. Ενδειξη της τέχνης του Καστελούτσι να βάζει στο στόχαστρό του το κοινωνικό γίγνεσθαι και την κοινωνική αλλοτρίωση, όπως θα σπεύσουν να αναφέρουν οι αναφανδόν «υπερασπιστές» (και επίτιµοι συµβουλάτορες) των οργανωτών του εκ–πολιτιστικού θεσµού, που φέρνει το ρηξικέλευθο – και ευτυχώς άοσµο – χειµαδιό περιττωµάτων της παράστασής του.

Μα είναι οι αδιάλειπτες κενώσεις εντέρου τέχνη που κριτικάρει την κοινωνία και την εποχή µας, ακόµη και αν η δεύτερη οδηγείται στον απόπατο των ιδεών; – θα αναρωτηθούν οι «αντιφρονούντες» της ρηξικέλευθης περιττωµατικής πρότασης.

Και έτσι, µε δηµιουργικούς και παραγωγικούς (ευτυχώς ουχί εντερικούς) διαξιφισµούς, την ώρα που οι «Αγανακτισµένοι» θα διεκδικούν στις πλατείες της Ελλαδίτσας τη µη περαιτέρω περικοπή συντάξεων και µισθών χάριν Μνηµονίου και θα διαδηλώνουν κατά της ανεργίας και του εκφυλισµού της δηµόσιας, πολιτικής ζωής, ο αδρά επιχορηγούµενος ευφάνταστος θεσµός θα προαγάγει τον διάλογο της αφόδευσης.

Και αυτή η προαγωγή διαλόγου είναι σηµαντική και χρήσιµη. Ειδικά όταν κατεβαίνει στο επίπεδο των βασικότερων σωµατικών αναγκών, που µας αφορούν όλους.

Ισως θα έπρεπε στο µενού του διαλόγου της τέχνης µε τις βασικές σωµατικές λειτουργίες, οι ίδιοι ευφάνταστοι εγκέφαλοι του θεσµού να είχαν περιλάβει και τη φετινή πρόταση του «εθνοσωτήριου» καλλιτέχνη της εικαστικής κινητικής ιδεολογίας βασικών αναγκών (ναι, τον ίδιο που διαθέτει ειδικό επιτετραµµένο βαστάζο για τα πανάκριβα σινιέ σκανδιναβικά µπουκάλια νερού που πίνει – βασική ανάγκη και αυτό), ώστε σ’ αυτό τον παραγωγικό διάλογο να τα έχουµε όλα µέσα!